Νούμερο Τρία

«Ήθελα… ήθελα να ρωτήσω για τη δουλειά», είπε η Άνα. Η φωνή της ακουγόταν αδύναμη και διστακτική, ακόμη και στην ίδια. «Για εκείνη που αναφέρατε στο καφέ. Αν είναι ακόμα διαθέσιμη».

“I… I wanted to ask about the job,” Ana said. Her voice sounded thin and unsure, even to herself. “The one you mentioned in the café. If it’s still available.”

«Φυσικά και είναι». Η Έλεν φάνηκε ευχαριστημένη αλλά όχι έκπληκτη, σαν η Άνα να είχε απλώς φτάσει την ώρα που την περίμεναν. «Μπορείτε να με συναντήσετε σήμερα το απόγευμα; Στις τρεις, στο νούμερο τρία της Bridge Street. Νομίζω ότι θα ήταν πιο εύκολο να σας εξηγήσω αν βλέπατε τι σχεδιάζουμε». Έκανε μια παύση. «Θα φροντίσω να είναι αναμμένη η θέρμανση. Αυτά τα παλιά σπίτια έχουν πολύ κρύο».

“Of course it is.” Helen sounded pleased but not surprised, as if Ana had simply arrived at the time she had been expected. “Can you meet me this afternoon? Three o’clock, at number three Bridge Street. I think it would be easier to explain if you could see what we’re planning.” She paused. “I’ll make sure the heating is on. Those old houses are freezing.”

Νούμερο τρία, Bridge Street. Ακριβώς απέναντι από τον φούρνο, τρεις πόρτες πιο πάνω από το Shah’s. Η Άνα έκλεισε τα μάτια της μετά το τηλεφώνημα. Από όλα τα μέρη του κόσμου, η Έλεν είχε διαλέξει εκείνο όπου όλοι όσοι προσπαθούσε να αποφύγει θα μπορούσαν να τη δουν να μπαίνει μέσα.

Number three, Bridge Street. Directly across the road from the bakery, three doors up from Shah’s. Ana closed her eyes after the call. Of all the places in the world, Helen had chosen the one where everybody she was trying to avoid could watch her walk in.

Ο Ντάνιελ έφτιαχνε τοστ όταν του το είπε. Σταμάτησε με το μαχαίρι του βουτύρου στον αέρα. «Στο νούμερο τρία; Πας στο κάστρο του εχθρού, μέρα μεσημέρι, απέναντι από τον φούρνο;» Μετά είδε το πρόσωπό της και άφησε κάτω το μαχαίρι. «Συγγνώμη. Κακό αστείο. Πρέπει να φας, Άνα, και πρέπει να πληρώσεις ενοίκιο κάπου. Κανείς σε αυτή την πόλη δεν έχει το δικαίωμα να σε κρίνει επειδή άκουσες μια πρόταση για δουλειά. Ούτε καν η Πρίγια».

Daniel was making toast when she told him. He stopped with the butter knife in the air. “Number three? You’re going to the enemy’s castle, in broad daylight, opposite the bakery?” Then he saw her face and put the knife down. “Sorry. Bad joke. You have to eat, Ana, and you have to pay rent somewhere. Nobody in this town has the right to judge you for listening to a job offer. Not even Priya.”

«Η Πρίγια θα με κρίνει έτσι κι αλλιώς», είπε η Άνα.

“Priya will judge me anyway,” Ana said.

«Πιθανόν», συμφώνησε ο Ντάνιελ. «Αλλά θα σε ταΐσει ενώ το κάνει. Αυτό είναι το είδος της κριτικής που μπορώ να ανεχτώ».

“Probably,” Daniel agreed. “But she’ll feed you while she does it. That’s the kind of judging I can live with.”

Πήγε πάντως. Περπάτησε στην Bridge Street στις τρεις παρά πέντε με την κουκούλα σηκωμένη και τα μάτια στο πεζοδρόμιο, σαν εγκληματίας που γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος. Δεν κοίταξε την πράσινη πόρτα του φούρνου. Δεν κοίταξε το παράθυρο της Πρίγια, παρόλο που ένιωθε την Πρίγια να την κοιτάζει. Χτύπησε την πόρτα του νούμερο τρία και άνοιξε αμέσως.

She went anyway. She walked down Bridge Street at five to three with her hood up and her eyes on the pavement, like a criminal returning to the scene. She did not look at the green door of the bakery. She did not look at Priya’s window, although she could feel Priya looking at her. She knocked on the door of number three, and it opened at once.

Μέσα, το σπίτι ήταν άδειο και μύριζε φρέσκια μπογιά και παλιά πέτρα. Τα έπιπλα των Χάρισον είχαν φύγει, και οι τοίχοι ήταν γυμνοί εκτός από ανοιχτόχρωμα τετράγωνα εκεί όπου κρέμονταν κάποτε κάδρα. Η Έλεν είχε μετατρέψει το μπροστινό δωμάτιο σε ένα είδος γραφείου. Υπήρχε ένα μακρύ τραπέζι γεμάτο σχέδια, δύο σόμπες που έλαμπαν πορτοκαλιές και μια μηχανή καφέ που φαινόταν πιο ακριβή από το αυτοκίνητο του Ντάνιελ.

Inside, the house was empty and smelled of fresh paint and old stone. The Harrisons’ furniture had gone, and the walls were bare except for pale squares where pictures had once hung. Helen had turned the front room into a kind of office. There was a long table covered with drawings, two heaters glowing orange, and a coffee machine that looked more expensive than Daniel’s car.

Στη μέση του τραπεζιού στεκόταν μια μακέτα της Bridge Street, φτιαγμένη από λευκό χαρτόνι και διάφανο πλαστικό. Η Άνα αναγνώρισε αμέσως το σχήμα του δρόμου: την κατηφόρα προς το ποτάμι, το παλιό πέτρινο γεφύρι στο τέλος. Αλλά τα σπίτια ήταν διαφορετικά. Εκεί όπου στέκονταν τώρα τα νούμερα τρία, πέντε και επτά, υπήρχε ένα μακρύ, κομψό κτίριο με μεγάλα παράθυρα και έναν κήπο στην ταράτσα.

In the middle of the table stood a model of Bridge Street, made of white card and clear plastic. Ana recognised the shape of the street at once: the slope down to the river, the old stone bridge at the bottom. But the houses were different. Where numbers three, five and seven now stood, there was one long, elegant building with large windows and a roof garden.

Στο ισόγειο, με θέα στο ποτάμι, υπήρχε ένα καφέ με μικροσκοπικές λευκές καρέκλες και τραπέζια, και μια επιγραφή από μια απλή πλαστική λωρίδα: BAKERY. Η Άνα την κοίταξε για πολλή ώρα. Ήταν εκεί όπου βρισκόταν τώρα ο φούρνος του Γουόλτερ. Ήταν εκεί όπου ο Μάικλ είχε μάθει να ψήνει, ανεβασμένος σε μια καρέκλα στα επτά του χρόνια.

On the ground floor, facing the river, there was a café with tiny white chairs and tables, and a sign made of a single strip of plastic: BAKERY. Ana looked at it for a long time. It was where Walter’s oven stood now. It was where Michael had learned to bake, standing on a chair at seven years old.