Number Three

“I… I wanted to ask about the job,” Ana said. Her voice sounded thin and unsure, even to herself. “The one you mentioned in the café. If it’s still available.”

“Ik… ik wilde vragen naar de baan,” zei Ana. Haar stem klonk dun en onzeker, zelfs voor haarzelf. “Die u noemde in het café. Als hij nog vrij is.”

“Of course it is.” Helen sounded pleased but not surprised, as if Ana had simply arrived at the time she had been expected. “Can you meet me this afternoon? Three o’clock, at number three Bridge Street. I think it would be easier to explain if you could see what we’re planning.” She paused. “I’ll make sure the heating is on. Those old houses are freezing.”

“Natuurlijk is die nog vrij.” Helen klonk blij maar niet verrast, alsof Ana gewoon op het verwachte tijdstip was aangekomen. “Kun je me vanmiddag ontmoeten? Om drie uur, op Bridge Street nummer drie. Ik denk dat het makkelijker uit te leggen is als je kunt zien wat we van plan zijn.” Ze zweeg even. “Ik zal zorgen dat de verwarming aan is. Die oude huizen zijn ijskoud.”

Number three, Bridge Street. Directly across the road from the bakery, three doors up from Shah’s. Ana closed her eyes after the call. Of all the places in the world, Helen had chosen the one where everybody she was trying to avoid could watch her walk in.

Bridge Street nummer drie. Precies aan de overkant van de bakkerij, drie deuren voorbij Shah’s. Ana sloot na het telefoontje haar ogen. Van alle plekken ter wereld had Helen juist die ene gekozen waar iedereen die ze probeerde te ontwijken, haar naar binnen kon zien lopen.

Daniel was making toast when she told him. He stopped with the butter knife in the air. “Number three? You’re going to the enemy’s castle, in broad daylight, opposite the bakery?” Then he saw her face and put the knife down. “Sorry. Bad joke. You have to eat, Ana, and you have to pay rent somewhere. Nobody in this town has the right to judge you for listening to a job offer. Not even Priya.”

Daniel maakte toast toen ze het hem vertelde. Hij hield het botermes stil in de lucht. “Nummer drie? Ga je op klaarlichte dag naar het kasteel van de vijand, recht tegenover de bakkerij?” Toen zag hij haar gezicht en legde hij het mes neer. “Sorry. Flauwe grap. Je moet eten, Ana, en je moet ergens huur betalen. Niemand in deze stad heeft het recht om over je te oordelen omdat je naar een baanaanbod luistert. Zelfs Priya niet.”

“Priya will judge me anyway,” Ana said.

“Priya zal toch wel over me oordelen,” zei Ana.

“Probably,” Daniel agreed. “But she’ll feed you while she does it. That’s the kind of judging I can live with.”

“Waarschijnlijk wel,” gaf Daniel toe. “Maar ze geeft je te eten terwijl ze dat doet. Met dat soort oordelen kan ik wel leven.”

She went anyway. She walked down Bridge Street at five to three with her hood up and her eyes on the pavement, like a criminal returning to the scene. She did not look at the green door of the bakery. She did not look at Priya’s window, although she could feel Priya looking at her. She knocked on the door of number three, and it opened at once.

Ze ging toch. Om vijf voor drie liep ze door Bridge Street met haar capuchon op en haar ogen op de stoep gericht, als een misdadiger die terugkeert naar de plek van de misdaad. Ze keek niet naar de groene deur van de bakkerij. Ze keek niet naar Priya’s raam, hoewel ze voelde dat Priya naar haar keek. Ze klopte aan op de deur van nummer drie, en die ging meteen open.

Inside, the house was empty and smelled of fresh paint and old stone. The Harrisons’ furniture had gone, and the walls were bare except for pale squares where pictures had once hung. Helen had turned the front room into a kind of office. There was a long table covered with drawings, two heaters glowing orange, and a coffee machine that looked more expensive than Daniel’s car.

Binnen was het huis leeg en het rook naar verse verf en oude stenen. De meubels van de Harrisons waren weg, en de muren waren kaal, op bleke vierkanten na waar ooit schilderijen hadden gehangen. Helen had van de voorkamer een soort kantoor gemaakt. Er stond een lange tafel vol tekeningen, twee kachels gloeiden oranje en er stond een koffiezetapparaat dat er duurder uitzag dan Daniels auto.

In the middle of the table stood a model of Bridge Street, made of white card and clear plastic. Ana recognised the shape of the street at once: the slope down to the river, the old stone bridge at the bottom. But the houses were different. Where numbers three, five and seven now stood, there was one long, elegant building with large windows and a roof garden.

Midden op de tafel stond een maquette van Bridge Street, gemaakt van wit karton en doorzichtig plastic. Ana herkende de vorm van de straat meteen: de helling naar de rivier, de oude stenen brug onderaan. Maar de huizen waren anders. Waar nu nummer drie, vijf en zeven stonden, stond één lang, elegant gebouw met grote ramen en een daktuin.

On the ground floor, facing the river, there was a café with tiny white chairs and tables, and a sign made of a single strip of plastic: BAKERY. Ana looked at it for a long time. It was where Walter’s oven stood now. It was where Michael had learned to bake, standing on a chair at seven years old.

Op de begane grond, met uitzicht op de rivier, was een café met kleine witte stoelen en tafels, en een bord van één strook plastic: BAKERY. Ana keek er lange tijd naar. Dat was de plek waar nu Walters oven stond. Daar had Michael leren bakken, op een stoel toen hij zeven jaar oud was.