The Winter Fair

For three long seconds nobody moved. The loaf in Michael’s hands was so hot that Ana could see the steam rising from it. Jess’s glass was still empty. Then Ana heard her own voice, bright and quick, as if somebody else was using it.

Drie lange seconden bewoog niemand. Het brood in Michaels handen was zo heet dat Ana de stoom er vanaf zag komen. Het glas van Jess was nog leeg. Toen hoorde Ana haar eigen stem, helder en snel, alsof iemand anders die gebruikte.

“Jess! You’re up early. You remember Mick? From the station?” She wiped her hands on her apron. “He’s a baker. A real one, from Manchester. I asked him to help with the order for the winter fair. Three hundred rolls, Jess. I couldn’t do it alone.”

“Jess! Je bent vroeg wakker. Herinner je je Mick nog? Van het station?” Ze veegde haar handen af aan haar schort. “Hij is bakker. Een echte, uit Manchester. Ik heb hem gevraagd om te helpen met de bestelling voor de wintermarkt. Driehonderd broodjes, Jess. Ik kon het niet alleen doen.”

Jess looked from Ana to Michael and back again. “I thought you worked in a warehouse,” she said to him.

Jess keek van Ana naar Michael en weer terug. “Ik dacht dat je in een pakhuis werkte,” zei ze tegen hem.