Το βαρέλι του Αμοντιλιάδο

Τα χίλια αδικήματα του Φορτουνάτο τα είχα υπομείνει όσο καλύτερα μπορούσα· όταν όμως αποτόλμησε την προσβολή, ορκίστηκα εκδίκηση. Εσείς, που γνωρίζετε τόσο καλά τη φύση της ψυχής μου, δεν θα υποθέσετε, ωστόσο, ότι εξέφερα έστω και μια απειλή.

The thousand injuries of Fortunato I had borne as I best could; but when he ventured upon insult, I vowed revenge. You, who so well know the nature of my soul, will not suppose, however, that I gave utterance to a threat.

Επιτέλους θα εκδικιόμουν· αυτό ήταν ένα ζήτημα οριστικά διευθετημένο—αλλά η ίδια η αποφασιστικότητα με την οποία είχε κριθεί, απέκλειε την ιδέα του κινδύνου. Δεν έπρεπε μόνο να τιμωρήσω, αλλά να τιμωρήσω ατιμώρητος.

At length I would be avenged; this was a point definitively settled—but the very definitiveness with which it was resolved, precluded the idea of risk. I must not only punish, but punish with impunity.

Μια αδικία δεν επανορθώνεται όταν η ανταπόδοση προφταίνει τον εκδικητή της. Παραμένει εξίσου ανεπανόρθωτη όταν ο εκδικητής αποτυγχάνει να γίνει αντιληπτός ως τέτοιος από εκείνον που διέπραξε την αδικία.

A wrong is unredressed when retribution overtakes its redresser. It is equally unredressed when the avenger fails to make himself felt as such to him who has done the wrong.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ούτε με λόγια ούτε με πράξεις είχα δώσει στον Φορτουνάτο αφορμή να αμφιβάλλει για την καλή μου πρόθεση. Συνέχισα, ως συνήθως, να του χαμογελώ κατά πρόσωπο, και δεν αντιλαμβανόταν ότι το χαμόγελό μου τώρα οφειλόταν στη σκέψη της θυσίας του.

It must be understood, that neither by word nor deed had I given Fortunato cause to doubt my good will. I continued, as was my wont, to smile in his face, and he did not perceive that my smile now was at the thought of his immolation.

Είχε ένα τρωτό σημείο—αυτός ο Φορτουνάτο—μολονότι από άλλες απόψεις ήταν ένας άνθρωπος που ενέπνεε σεβασμό, ακόμη και φόβο. Υπερηφανευόταν για τις γνώσεις του στο κρασί. Λίγοι Ιταλοί διαθέτουν το αληθινό πνεύμα του δεξιοτέχνη.

He had a weak point—this Fortunato—although in other regards he was a man to be respected and even feared. He prided himself on his connoisseurship in wine. Few Italians have the true virtuoso spirit.

Ως επί το πλείστον, ο ενθουσιασμός τους υιοθετείται αναλόγως των καιρών και των ευκαιριών—για να εξαπατούν τους Βρετανούς και Αυστριακούς εκατομμυριούχους .

For the most part their enthusiasm is adopted to suit the time and opportunity—to practise imposture upon the British and Austrian millionaires .

Στη ζωγραφική και στην πολύτιμη λιθοτεχνία, ο Φορτουνάτο, όπως και οι συμπατριώτες του, ήταν ένας τσαρλατάνος—αλλά στο ζήτημα των παλιών κρασιών ήταν ειλικρινής.

In painting and gemmary, Fortunato, like his countrymen, was a quack—but in the matter of old wines he was sincere.

Από αυτή την άποψη δεν διέφερα ουσιαστικά από εκείνον: ήμουν και ο ίδιος επιδέξιος στις ιταλικές σοδειές, και αγόραζα σε μεγάλες ποσότητες όποτε μπορούσα.

In this respect I did not differ from him materially: I was skilful in the Italian vintages myself, and bought largely whenever I could.

Ήταν γύρω στο σούρουπο, ένα βράδυ κατά την κορύφωση της τρέλας του καρναβαλιού, όταν συνάντησα τον φίλο μου. Με πλησίασε με υπερβολική εγκαρδιότητα, διότι είχε πιει πολύ. Ο άνθρωπος φορούσε στολή γελωτοποιού.

It was about dusk, one evening during the supreme madness of the carnival season, that I encountered my friend. He accosted me with excessive warmth, for he had been drinking much. The man wore motley.

Φορούσε ένα στενό ένδυμα με πολύχρωμες ρίγες, και το κεφάλι του επιστεγαζόταν από τον κωνικό σκούφο με τα κουδουνάκια. Χάρηκα τόσο πολύ που τον είδα, που νόμιζα ότι δεν θα τελείωνα ποτέ να του σφίγγω το χέρι.

He had on a tight-fitting parti-striped dress, and his head was surmounted by the conical cap and bells. I was so pleased to see him, that I thought I should never have done wringing his hand.

Του είπα: «Αγαπητέ μου Φορτουνάτο, τι ευτυχής σύμπτωση που σε συναντώ. Πόσο εξαιρετικά δείχνεις σήμερα! Έλαβα όμως ένα βαρέλι από ό,τι παρουσιάζεται ως Αμοντιλιάδο, και διατηρώ τις αμφιβολίες μου».

I said to him: “My dear Fortunato, you are luckily met. How remarkably well you are looking to-day! But I have received a pipe of what passes for Amontillado, and I have my doubts.”

«Πώς;» είπε εκείνος. «Αμοντιλιάδο; Ένα βαρέλι; Αδύνατον! Και μάλιστα καταμεσής του καρναβαλιού;»

“How?” said he. “Amontillado? A pipe? Impossible! And in the middle of the carnival!”

«Διατηρώ τις αμφιβολίες μου», απάντησα· «και ήμουν αρκετά ανόητος ώστε να πληρώσω ολόκληρη την τιμή του Αμοντιλιάδο χωρίς να σε συμβουλευτώ για το θέμα. Δεν μπορούσα να σε βρω πουθενά, και φοβόμουν μήπως χάσω μια καλή ευκαιρία».

“I have my doubts,” I replied; “and I was silly enough to pay the full Amontillado price without consulting you in the matter. You were not to be found, and I was fearful of losing a bargain.”

«Αμοντιλιάδο!»

“Amontillado!”