Το Δώρο των Μάγων

Ένα δολάριο και ογδόντα επτά σεντς. Αυτά ήταν όλα. Και τα εξήντα σεντς ήταν σε πένες.

One dollar and eighty-seven cents. That was all. And sixty cents of it was in pennies.

Πένες μαζεμένες μία και δύο κάθε φορά, κάνοντας παζάρια στον μπακάλη, στον μανάβη και στον χασάπη, μέχρι που τα μάγουλα έκαιγαν από τη σιωπηλή κατηγορία της τσιγγουνιάς που υπονοούσαν τέτοια σκληρά παζάρια. Τρεις φορές τα μέτρησε η Ντέλλα.

Pennies saved one and two at a time by bulldozing the grocer and the vegetable man and the butcher until one’s cheeks burned with the silent imputation of parsimony that such close dealing implied. Three times Della counted it.

Ένα δολάριο και ογδόντα επτά σεντς. Και την επόμενη μέρα θα ήταν Χριστούγεννα.

One dollar and eighty-seven cents. And the next day would be Christmas.

Δεν υπήρχε προφανώς τίποτα άλλο να κάνει εκτός από το να σωριαστεί στον φθαρμένο μικρό καναπέ και να βάλει τα κλάματα. Έτσι κι έκανε η Ντέλλα. Κάτι που προκαλεί την ηθική σκέψη ότι η ζωή αποτελείται από λυγμούς, ρουφηγμένα δάκρυα και χαμόγελα, με τα ρουφηγμένα δάκρυα να κυριαρχούν.

There was clearly nothing to do but flop down on the shabby little couch and howl. So Della did it. Which instigates the moral reflection that life is made up of sobs, sniffles, and smiles, with sniffles predominating.

Ενώ η κυρά του σπιτιού ηρεμεί σταδιακά από το πρώτο στάδιο στο δεύτερο, ρίξτε μια ματιά στο σπίτι. Ένα επιπλωμένο διαμέρισμα προς 8 δολάρια την εβδομάδα.

While the mistress of the home is gradually subsiding from the first stage to the second, take a look at the home. A furnished flat at $8 per week.

Δεν ήταν ακριβώς απερίγραπτο, αλλά σίγουρα ταίριαζε απόλυτα στη λέξη «επαιτεία».

It did not exactly beggar description, but it certainly had that word on the lookout for the mendicancy squad.

Στον προθάλαμο κάτω υπήρχε ένα γραμματοκιβώτιο στο οποίο δεν έμπαινε κανένα γράμμα, και ένα ηλεκτρικό κουδούνι από το οποίο κανένα θνητό δάχτυλο δεν μπορούσε να αποσπάσει έναν ήχο. Επίσης, εκεί κοντά υπήρχε μια κάρτα με το όνομα «Κύριος Τζέιμς Ντίλινγχαμ Γιανγκ».

In the vestibule below was a letter-box into which no letter would go, and an electric button from which no mortal finger could coax a ring. Also appertaining thereunto was a card bearing the name “Mr. James Dillingham Young.”

Το «Ντίλινγχαμ» είχε προστεθεί περήφανα σε μια προηγούμενη περίοδο ευημερίας, όταν ο κάτοχός του πληρωνόταν 30 δολάρια την εβδομάδα.

The “Dillingham” had been flung to the breeze during a former period of prosperity when its possessor was being paid $30 per week.

Τώρα όμως που το εισόδημα είχε συρρικνωθεί στα 20 δολάρια, σκέφτονταν σοβαρά να το συντομεύσουν σε ένα σεμνό και ανεπιτήδευτο Ντ.

Now, when the income was shrunk to $20, though, they were thinking seriously of contracting to a modest and unassuming D.

Αλλά όποτε ο κύριος Τζέιμς Ντίλινγχαμ Γιανγκ ερχόταν στο σπίτι κι έφτανε στο διαμέρισμά του επάνω, τον φώναζαν «Τζιμ» και τον αγκάλιαζε σφιχτά η κυρία Τζέιμς Ντίλινγχαμ Γιανγκ, που σας έχει ήδη συστηθεί ως Ντέλλα. Κάτι που είναι πολύ όμορφο.

But whenever Mr. James Dillingham Young came home and reached his flat above he was called “Jim” and greatly hugged by Mrs. James Dillingham Young, already introduced to you as Della. Which is all very good.

Η Ντέλλα τελείωσε το κλάμα της και φρόντισε τα μάγουλά της με το πουδρεπιέλ. Στάθηκε δίπλα στο παράθυρο και κοίταξε ανέκφραστα έξω μια γκρίζα γάτα που περπατούσε σε έναν γκρίζο φράχτη σε μια γκρίζα πίσω αυλή.

Della finished her cry and attended to her cheeks with the powder rag. She stood by the window and looked out dully at a gray cat walking a gray fence in a gray backyard.

Αύριο θα ήταν η μέρα των Χριστουγέννων και είχε μόνο 1,87 δολάρια για να αγοράσει στον Τζιμ ένα δώρο. Μάζευε κάθε πένα που μπορούσε εδώ και μήνες, με αυτό το αποτέλεσμα. Τα είκοσι δολάρια την εβδομάδα δεν φτάνουν για πολλά. Τα έξοδα ήταν περισσότερα απ’ όσα είχε υπολογίσει.

Tomorrow would be Christmas Day, and she had only $1.87 with which to buy Jim a present. She had been saving every penny she could for months, with this result. Twenty dollars a week doesn’t go far. Expenses had been greater than she had calculated.

Πάντα έτσι είναι. Μόνο 1,87 δολάρια για να αγοράσει ένα δώρο για τον Τζιμ. Τον Τζιμ της. Πόσες ευτυχισμένες ώρες είχε περάσει σχεδιάζοντας κάτι ωραίο γι’ αυτόν.

They always are. Only $1.87 to buy a present for Jim. Her Jim. Many a happy hour she had spent planning for something nice for him.

Κάτι εκλεκτό και σπάνιο και αντάξιο—κάτι που να πλησιάζει έστω και λίγο την τιμή να ανήκει στον Τζιμ.

Something fine and rare and sterling—something just a little bit near to being worthy of the honor of being owned by Jim.