The Key

1

1

On Sunday morning Nora knocked on Sam’s door at nine o’clock. She had the envelope with the photo in her hand, and she looked like she hadn’t slept.

Op zondagochtend klopte Nora om negen uur op de deur van Sam. Ze had de envelop met de foto in haar hand, en ze zag eruit alsof ze niet had geslapen.

“I said I’d knock on her door today,” she said. “I’ve been standing in the courtyard for twenty minutes. Will you come with me? You don’t have to say anything. Just stand there.”

“Ik zei dat ik vandaag op haar deur zou kloppen,” zei ze. “Ik sta al twintig minuten op de binnenplaats. Ga je met me mee? Je hoeft niets te zeggen. Blijf er gewoon bij staan.”

“I’m very good at standing there,” said Sam. “Ask anyone.”

“Ik ben heel goed in ergens gewoon bij staan,” zei Sam. “Vraag maar aan iedereen.”

They went down the stairs together. But when they got to the ground floor, they didn’t have to knock. Mrs. Novak was already outside her door, in a pink dressing gown and slippers, with a newspaper in one hand and a very angry face.

Ze gingen samen de trap af. Maar toen ze op de begane grond kwamen, hoefden ze niet te kloppen. Mevrouw Novak stond al buiten voor haar deur, in een roze ochtendjas en sloffen, met een krant in één hand en een heel boos gezicht.

“Don’t say anything,” she said. “I went out to get the newspaper. The door closed behind me. My keys are on the kitchen table. Next to the coffee, which is getting cold.”

“Zeg maar niets,” zei ze. “Ik ging naar buiten om de krant te pakken. De deur viel achter me dicht. Mijn sleutels liggen op de keukentafel. Naast de koffie, die koud wordt.”

Then she saw who was standing next to Sam. She pulled her dressing gown closer and looked at the floor.

Toen zag ze wie er naast Sam stond. Ze trok haar ochtendjas dichter om zich heen en keek naar de vloer.

“Good morning, Nora,” she said quietly.

“Goedemorgen, Nora,” zei ze zachtjes.

“Good morning,” said Nora. “Aunt Vera.”

“Goedemorgen,” zei Nora. “Tante Vera.”

For a long moment nobody moved. Then, from upstairs, came Leo’s voice: “Is this a locked door? I love a locked door! I have a plan!”

Een lang moment bewoog niemand. Toen kwam van boven de stem van Leo: “Is dat een gesloten deur? Ik houd van een gesloten deur! Ik heb een plan!”