The Tale of Benjamin Bunny

One morning a little rabbit sat on a bank.

Ένα πρωί, ένα μικρό κουνελάκι καθόταν σε ένα ανάχωμα.

He pricked his ears and listened to the trit-trot, trit-trot of a pony.

Τέντωσε τα αυτιά του και άκουσε το κλιπ-κλοπ, κλιπ-κλοπ ενός πόνι.

A gig was coming along the road; it was driven by Mr. McGregor, and beside him sat Mrs. McGregor in her best bonnet.

Ένα διτρόχι ερχόταν στον δρόμο· το οδηγούσε ο κύριος ΜακΓκρέγκορ, και δίπλα του καθόταν η κυρία ΜακΓκρέγκορ με το καλό της καπότο.

As soon as they had passed, little Benjamin Bunny slid down into the road, and set off—with a hop, skip, and a jump—to call upon his relations, who lived in the wood at the back of Mr. McGregor’s garden.

Μόλις πέρασαν, ο μικρός Μπέντζαμιν Μπάνι γλίστρησε κάτω στον δρόμο και ξεκίνησε —με ένα πήδημα, ένα σκίρτημα κι ένα άλμα— για να επισκεφτεί τους συγγενείς του, που ζούσαν στο δάσος πίσω από τον κήπο του κυρίου ΜακΓκρέγκορ.

That wood was full of rabbit holes; and in the neatest, sandiest hole of all lived Benjamin’s aunt and his cousins—Flopsy, Mopsy, Cotton-tail, and Peter.

Εκείνο το δάσος ήταν γεμάτο κουνελότρυπες· και στην πιο τακτοποιημένη, την πιο αμμώδη τρύπα απ’ όλες, ζούσαν η θεία του Μπέντζαμιν και τα ξαδέρφια του —η Φλόπσι, η Μόπσι, η Κοτοντέιλ και ο Πίτερ.

Old Mrs. Rabbit was a widow; she earned her living by knitting rabbit-wool mittens and muffatees (I once bought a pair at a bazaar). She also sold herbs, and rosemary tea, and rabbit-tobacco (which is what we call lavender).

Η ηλικιωμένη κυρία Ράμπιτ ήταν χήρα· κέρδιζε το ψωμί της πλέκοντας γάντια χωρίς δάχτυλα και περικάρπια από κουνελίσιο μαλλί (αγόρασα κάποτε ένα ζευγάρι σε ένα παζάρι). Πουλούσε επίσης βότανα, τσάι δεντρολίβανου και κουνελοκαπνό (έτσι λέμε εμείς τη λεβάντα).

Little Benjamin did not very much want to see his Aunt.

Ο μικρός Μπέντζαμιν δεν ήθελε και πολύ να δει τη θεία του.

He came round the back of the fir-tree, and nearly tumbled upon the top of his Cousin Peter.

Πέρασε πίσω από το έλατο και σχεδόν έπεσε πάνω στον ξάδερφό του, τον Πίτερ.

Peter was sitting by himself. He looked poorly, and was dressed in a red cotton pocket-handkerchief.

Ο Πίτερ καθόταν μόνος του. Έδειχνε άρρωστος και ήταν ντυμένος με ένα κόκκινο βαμβακερό μαντίλι τσέπης.

“Peter,” said little Benjamin, in a whisper, “who has got your clothes?”

«Πίτερ», είπε ψιθυριστά ο μικρός Μπέντζαμιν, «ποιος έχει τα ρούχα σου;»

Peter replied, “The scarecrow in Mr. McGregor’s garden,” and described how he had been chased about the garden, and had dropped his shoes and coat.

Ο Πίτερ απάντησε: «Το σκιάχτρο στον κήπο του κυρίου ΜακΓκρέγκορ», και περιέγραψε πώς τον κυνήγησαν μέσα στον κήπο και πώς του έπεσαν τα παπούτσια και το σακάκι του.

Little Benjamin sat down beside his cousin and assured him that Mr. McGregor had gone out in a gig, and Mrs. McGregor also; and certainly for the day, because she was wearing her best bonnet.

Ο μικρός Μπέντζαμιν κάθισε δίπλα στον ξάδερφό του και τον διαβεβαίωσε ότι ο κύριος ΜακΓκρέγκορ είχε φύγει με το διτρόχι, και η κυρία ΜακΓκρέγκορ επίσης· και σίγουρα για όλη τη μέρα, επειδή φορούσε το καλό της καπότο.

Peter said he hoped that it would rain.

Ο Πίτερ είπε ότι ήλπιζε να βρέξει.

At this point old Mrs. Rabbit’s voice was heard inside the rabbit hole, calling: “Cotton-tail! Cotton-tail! fetch some more camomile!”

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε η φωνή της ηλικιωμένης κυρίας Ράμπιτ μέσα από την κουνελότρυπα, να φωνάζει: «Κοτοντέιλ! Κοτοντέιλ! Φέρε λίγο ακόμα χαμομήλι!»