Four Notes at Half Past Ten

1

1

Inês Rocha moved into the Beco do Relógio at the beginning of October, a small lane in the Graça district of Lisbon. The flat was cheap, bright and only ten minutes from the tram. It had just one problem: Inês worked at the airport and had to get up at half past four. So every evening she went to bed at half past nine.

Η Ινές Ρόκα μετακόμισε στις αρχές Οκτωβρίου στο Μπέκο ντο Ρελόζιο, ένα μικρό σοκάκι στη συνοικία Γκράσα της Λισαβόνας. Το διαμέρισμα ήταν φτηνό, φωτεινό και μόνο δέκα λεπτά μακριά από το τραμ. Είχε μόνο ένα πρόβλημα: η Ινές δούλευε στο αεροδρόμιο και έπρεπε να ξυπνάει στις τέσσερις και μισή. Γι’ αυτό πήγαινε για ύπνο κάθε βράδυ στις εννιά και μισή.

In the first week she slept so deeply after the move that she heard nothing. In the second week she heard it. At half past ten, night after night, someone played four notes on a trumpet: two low ones, a high one and an even higher one. Then it was quiet. It did not sound beautiful. It sounded like a tired man saying a word he had almost forgotten.

Την πρώτη εβδομάδα μετά τη μετακόμιση κοιμήθηκε τόσο βαθιά, που δεν άκουσε τίποτα. Τη δεύτερη το άκουσε. Στις δέκα και μισή, νύχτα με τη νύχτα, κάποιος έπαιζε τέσσερις νότες με μια τρομπέτα: δύο χαμηλές, μία ψηλή και μία ακόμα πιο ψηλή. Μετά επικρατούσε σιωπή. Δεν ακουγόταν όμορφο. Ακουγόταν σαν να έλεγε ένας κουρασμένος άντρας μια λέξη που είχε σχεδόν ξεχάσει.

After the third night Inês knocked on the wall with a broom. After the fifth she lay awake until two and worked out how many hours of sleep she had left. The next morning she stood in the stairwell with red eyes.

Μετά την τρίτη νύχτα, η Ινές χτύπησε τον τοίχο με τη σκούπα. Μετά την πέμπτη, έμεινε ξύπνια μέχρι τις δύο και υπολόγιζε πόσες ώρες ύπνου τής έμεναν ακόμα. Το επόμενο πρωί στεκόταν στο κλιμακοστάσιο με κόκκινα μάτια.

In front of her open door on the ground floor sat Dona Amélia, knitting, as she did every morning. She was over eighty and knew everything that happened in the lane.

Μπροστά στην ανοιχτή της πόρτα στο ισόγειο καθόταν η Ντόνα Αμέλια και έπλεκε, όπως κάθε πρωί. Ήταν πάνω από ογδόντα χρονών και ήξερε όλα όσα συνέβαιναν στο σοκάκι.

“You look terrible, child,” she said. “I’m sleeping badly,” Inês answered. “Who plays the trumpet here every night?” “Mr Duarte, third floor, across the way. Since the beginning of September.” “Since September! And nobody has complained?” Dona Amélia counted her stitches and smiled. “Yes, everybody has. But nobody has asked.”

«Δεν φαίνεσαι καλά, παιδί μου», είπε. «Δεν κοιμάμαι καλά», απάντησε η Ινές. «Ποιος παίζει εδώ τρομπέτα κάθε βράδυ;» «Ο κύριος Ντουάρτε, στον τρίτο όροφο, απέναντι. Από τις αρχές Σεπτεμβρίου». «Από τον Σεπτέμβριο; Και κανείς δεν παραπονέθηκε;» Η Ντόνα Αμέλια μέτρησε τους πόντους της και χαμογέλασε. «Όλοι παραπονέθηκαν. Αλλά κανείς δεν ρώτησε».

In the afternoon Inês phoned the landlord, Mr Matos. He listened and sighed. “I’ll gladly write Mr Duarte a letter,” he said. “But the management only accepts complaints that three neighbours have signed. That’s the rule.”

Το απόγευμα η Ινές τηλεφώνησε στον ιδιοκτήτη του σπιτιού, τον κύριο Μάτος. Εκείνος την άκουσε και αναστέναξε. «Ευχαρίστως να γράψω ένα γράμμα στον κύριο Ντουάρτε», είπε. «Αλλά η διαχείριση δέχεται μόνο παράπονα που έχουν υπογράψει τρεις γείτονες. Αυτός είναι ο κανόνας».

That was easy. Rui and Sofia on the second floor signed at once. “At last!” said Sofia. Mr Lopes on the fourth floor signed with a sigh and a pen that did not want to write. Only Dona Amélia refused. “My eyes are bad,” she said, threading a piece of thread through a tiny needle as she spoke.

Αυτό ήταν εύκολο. Ο Ρουί και η Σοφία από τον δεύτερο όροφο υπέγραψαν αμέσως. «Επιτέλους!», είπε η Σοφία. Ο κύριος Λόπες από τον τέταρτο όροφο υπέγραψε με έναν αναστεναγμό και με ένα στιλό που δεν ήθελε να γράψει. Μόνο η Ντόνα Αμέλια αρνήθηκε. «Τα μάτια μου δεν είναι καλά», είπε, ενώ περνούσε μια κλωστή μέσα από μια μικροσκοπική τρύπα βελόνας.