Cztery dźwięki o wpół do jedenastej

1

1

Na początku października Inês Rocha przeprowadziła się na Beco do Relógio, małą uliczkę w lizbońskiej dzielnicy Graça. Mieszkanie było tanie, jasne i tylko dziesięć minut od tramwaju. Miało tylko jeden problem: Inês pracowała na lotnisku i musiała wstawać o wpół do piątej. Dlatego każdego wieczoru szła do łóżka o wpół do dziesiątej.

Inês Rocha moved into the Beco do Relógio at the beginning of October, a small lane in the Graça district of Lisbon. The flat was cheap, bright and only ten minutes from the tram. It had just one problem: Inês worked at the airport and had to get up at half past four. So every evening she went to bed at half past nine.

W pierwszym tygodniu po przeprowadzce spała tak twardo, że nic nie słyszała. W drugim tygodniu to usłyszała. O wpół do jedenastej, noc w noc, ktoś grał na trąbce cztery dźwięki: dwa niskie, jeden wysoki i jeden jeszcze wyższy. Potem była cisza. To nie brzmiało ładnie. Brzmiało tak, jakby zmęczony człowiek mówił słowo, o którym prawie zapomniał.

In the first week she slept so deeply after the move that she heard nothing. In the second week she heard it. At half past ten, night after night, someone played four notes on a trumpet: two low ones, a high one and an even higher one. Then it was quiet. It did not sound beautiful. It sounded like a tired man saying a word he had almost forgotten.

Po trzeciej nocy Inês zapukała szczotką w ścianę. Po piątej leżała bez snu do drugiej w nocy i liczyła, ile godzin snu jej jeszcze zostało. Następnego ranka stanęła na klatce schodowej z czerwonymi oczami.

After the third night Inês knocked on the wall with a broom. After the fifth she lay awake until two and worked out how many hours of sleep she had left. The next morning she stood in the stairwell with red eyes.

Przed swoimi otwartymi drzwiami na parterze siedziała Dona Amélia i robiła na drutach, jak każdego ranka. Miała ponad osiemdziesiąt lat i wiedziała wszystko, co działo się na uliczce.

In front of her open door on the ground floor sat Dona Amélia, knitting, as she did every morning. She was over eighty and knew everything that happened in the lane.

„Źle wyglądasz, dziecko” – powiedziała. „Źle sypiam” – odpowiedziała Inês. „Kto tutaj co noc gra na trąbce?” „Pan Duarte, trzecie piętro, naprzeciwko. Od początku września”. „Od września! I nikt się nie poskarżył?” Dona Amélia policzyła oczka i uśmiechnęła się. „Ależ tak, wszyscy. Ale nikt nie zapytał”.

“You look terrible, child,” she said. “I’m sleeping badly,” Inês answered. “Who plays the trumpet here every night?” “Mr Duarte, third floor, across the way. Since the beginning of September.” “Since September! And nobody has complained?” Dona Amélia counted her stitches and smiled. “Yes, everybody has. But nobody has asked.”

Po południu Inês zadzwoniła do właściciela kamienicy, pana Matosa. Wysłuchał jej i westchnął. „Chętnie napiszę list do pana Duarte” – powiedział. „Ale administracja przyjmuje tylko skargi, które podpisało troje sąsiadów. Taka jest zasada”.

In the afternoon Inês phoned the landlord, Mr Matos. He listened and sighed. “I’ll gladly write Mr Duarte a letter,” he said. “But the management only accepts complaints that three neighbours have signed. That’s the rule.”

To było łatwe. Rui i Sofia z drugiego piętra podpisali od razu. „Wreszcie!” – powiedziała Sofia. Pan Lopes z czwartego piętra podpisał z westchnieniem i długopisem, który nie chciał pisać. Tylko Dona Amélia odmówiła. „Mam słabe oczy” – powiedziała i jednocześnie nawlekła nitkę przez maleńkie ucho igły.

That was easy. Rui and Sofia on the second floor signed at once. “At last!” said Sofia. Mr Lopes on the fourth floor signed with a sigh and a pen that did not want to write. Only Dona Amélia refused. “My eyes are bad,” she said, threading a piece of thread through a tiny needle as she spoke.