เรื่องอื้อฉาวในโบฮีเมีย

ชายสวมหน้ากาก

The Man in the Mask

สำหรับเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ไอรีน แอดเลอร์เป็น ผู้หญิงคนนั้น เสมอ เขาแทบจะไม่เคยเรียกชื่อจริงของเธอเลย สำหรับเขา เธอดีกว่าผู้หญิงทุกคนในโลกนี้

To Sherlock Holmes, Irene Adler is always the woman. He almost never uses her real name. For him, she is better than every other woman in the world.

แต่โฮล์มส์ไม่ได้รักเธอ เขาไม่ชอบความรู้สึกเอาเสียเลย และความรักคือสิ่งที่เขาชอบน้อยที่สุด จิตใจของเขาเย็นชาและแม่นยำ เหมือนเครื่องจักรที่สมบูรณ์แบบสำหรับการมองเห็นและการคิด แต่ในชีวิตของเขาเอง ความรู้สึกที่รุนแรงก็เหมือนเม็ดทรายในนาฬิกาเรือนประณีต ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งสำหรับเขา และเธอคือไอรีน แอดเลอร์

But Holmes did not love her. He did not like feelings at all, and love least of all. His mind was cold and exact, like a perfect machine for seeing and thinking. But in his own life, a strong feeling was like sand in a fine clock. And still there was one woman for him, and she was Irene Adler.

ผมขอเล่าเรื่องของโฮล์มส์กับผมให้คุณฟัง ผมชื่อหมอจอห์น วัตสัน เป็นหมอ ผมเคยอาศัยอยู่กับโฮล์มส์หลายปีในห้องพักของเขาที่บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ ในลอนดอน โฮล์มส์เป็นนักสืบเอกชน เขาหาคำตอบจากข้อเท็จจริงเล็กๆ เสมอ

Let me tell you about Holmes and me. I am Dr John Watson, a doctor. For some years I lived with Holmes in his rooms at 221B Baker Street, in London. Holmes is a private detective. He finds his answers in very small facts.

ฤดูใบไม้ผลิปีนั้นผมไม่ได้เจอโฮล์มส์บ่อยนัก ตอนนี้ผมแต่งงานแล้ว และผมมีความสุขมากในบ้านของตัวเอง โฮล์มส์ไม่ชอบพบปะผู้คน เขาอยู่คนเดียวที่ถนนเบเกอร์กับหนังสือเก่าๆ ของเขา บางสัปดาห์เขาเสพโคเคนแล้วฝันกลางวัน บางสัปดาห์เขาทำงานหนักกับคดีอาชญากรรมที่ยาก บางครั้งผมอ่านเรื่องคดีของเขาในหนังสือพิมพ์ แต่นั่นคือทั้งหมด

That spring I did not see Holmes much. I was married now, and I was very happy in my own home. Holmes did not like to meet people. He stayed alone in Baker Street with his old books. Some weeks he took cocaine and dreamed. Other weeks he worked hard on difficult crimes. Sometimes I read about his cases in the newspapers, but that was all.

คืนหนึ่ง วันที่ 20 มีนาคม ปี 1888 ผมกำลังกลับบ้านหลังจากไปหาคนไข้ ผมกลับมาทำงานเป็นหมออีกครั้ง ทางกลับบ้านพาผมผ่านถนนเบเกอร์ ผมเดินผ่านประตูที่ผมรู้จักดี และทันใดนั้นผมก็อยากเจอโฮล์มส์อีกครั้ง

One night, on the twentieth of March, 1888, I was coming home from a patient. I was working as a doctor again. My way took me through Baker Street. I passed the door that I knew so well, and suddenly I wanted to see Holmes again.

ห้องของเขามีแสงไฟสว่างเต็มไปหมด ผมมองขึ้นไปและเห็นเงาสูงผอมของเขาบนม่านหน้าต่าง เงานั้นเดินผ่านไปหนึ่งครั้ง แล้วก็สองครั้ง โฮล์มส์กำลังเดินไปมาอย่างรวดเร็วในห้อง เขาเอียงหัวลงมาที่อก และเอามือประสานไว้ข้างหลัง ผมรู้จักนิสัยของเขาดี ผมจึงเข้าใจทันที เขากำลังทำงานอีกแล้ว เขามีปัญหาใหม่ให้แก้ ผมกดกริ่ง และสาวใช้ก็พาผมขึ้นไปที่ห้องซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของผมส่วนหนึ่ง

His rooms were full of light. I looked up and saw his tall, thin shadow on the blind. The shadow passed once, then twice. Holmes was walking quickly up and down the room. His head was down on his chest, and his hands were behind his back. I knew his habits well, so I understood at once. He was working again. He had a new problem. I rang the bell, and the maid took me up to the room that was once partly mine.

โฮล์มส์ไม่ค่อยพูดอะไร เขาไม่เคยพูดมากอยู่แล้ว แต่ผมคิดว่าเขาดีใจที่ได้เจอผม เขาผายมือให้ผมนั่งที่เก้าอี้เท้าแขนด้วยสายตาที่ใจดี หลังจากนั้นเขาก็ยืนอยู่หน้าเตาผิงและมองผมอย่างละเอียด ในแบบที่แปลกและเงียบขรึมของเขา

Holmes did not say much. He never did. But I think he was glad to see me. He waved me to an armchair with a kind look. Then he stood in front of the fire and looked at me carefully, in his strange, quiet way.

“การแต่งงานดีสำหรับนายนะ” เขาพูด “ฉันคิดว่านายน้ำหนักขึ้นมา 7 ปอนด์ครึ่งนะ วัตสัน”

“Marriage is good for you,” he said. “I think, Watson, that you are seven and a half pounds heavier than before.”

“7 ปอนด์ต่างหาก!” ผมตอบ

“Seven!” I answered.

“จริงเหรอ ฉันคิดว่ามากกว่านั้นนิดหน่อยนะ มากกว่านั้นอีกนิดหนึ่ง วัตสัน แล้วนายก็กลับมาทำงานเป็นหมออีกแล้วสินะ ฉันเห็นอยู่ นายไม่ได้บอกฉันเรื่องนี้นี่”

“Really? I think a little more. Just a little more, Watson. And you are working as a doctor again, I see. You didn’t tell me about that.”

“ถ้างั้นนายรู้ได้ยังไง”

“Then how do you know?”

โฮล์มส์ยิ้ม “ฉันเห็น และฉันก็สรุปจากหลักฐาน” เขาพูด “ฉันรู้ได้ยังไงว่านายเพิ่งเปียกฝนมาหนักมากเมื่อสองสามวันก่อน และนายมีสาวใช้ที่ประมาทมากคนหนึ่ง”

Holmes smiled. “I see it, and I deduce it,” he said. “How do I know that you got very wet a few days ago? And that you have a very careless servant girl?”

“โฮล์มส์เพื่อนยาก” ผมพูด “นี่มันมากเกินไปแล้ว เมื่อสองสามร้อยปีก่อน คนคงเผาคนแบบนายเพราะคิดว่าเป็นพ่อมด ใช่ เมื่อวันพฤหัสบดีฉันไปเดินเล่นในชนบท ฉันกลับบ้านมาทั้งตัวเปียกและสกปรก แต่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่วันนั้นแล้ว ถ้างั้นนายรู้ได้ยังไง แล้วแมรี เจน สาวใช้ของเราก็ประมาทจริงๆ แต่นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง”

“My dear Holmes,” I said, “this is too much. A few hundred years ago, people burned men like you as witches. Yes, I went for a walk in the country on Thursday. I came home wet and dirty. But I have changed my clothes since then. So how do you know? And Mary Jane, our servant girl, really is careless. But how can you know that?”