Een voorval bij de Owl Creek-brug

I

I

Een man stond op een spoorbrug in het noorden van Alabama en keek neer in het snelstromende water, twintig voet lager. De handen van de man waren op zijn rug gebonden, de polsen bijeengebonden met een koord. Een touw omsloot zijn nek nauwsluitend.

A man stood upon a railroad bridge in northern Alabama, looking down into the swift water twenty feet below. The man’s hands were behind his back, the wrists bound with a cord. A rope closely encircled his neck.

Het was bevestigd aan een stevige dwarsbalk boven zijn hoofd en het loshangende deel reikte tot aan zijn knieën.

It was attached to a stout cross-timber above his head and the slack fell to the level of his knees.

Enkele losse planken die op de bielzen onder de spoorstaven waren gelegd, boden houvast aan hem en zijn beulen — twee gewone soldaten van het Federale leger, onder leiding van een sergeant die in het burgerleven wellicht hulpsheriff was geweest.

Some loose boards laid upon the ties supporting the rails of the railway supplied a footing for him and his executioners—two private soldiers of the Federal army, directed by a sergeant who in civil life may have been a deputy sheriff.

Op korte afstand op hetzelfde tijdelijke platform bevond zich een officier in het uniform van zijn rang, gewapend. Hij was kapitein.

At a short remove upon the same temporary platform was an officer in the uniform of his rank, armed. He was a captain.

Een schildwacht aan elk uiteinde van de brug stond met zijn geweer in de houding die bekendstond als “in gereedheid”, dat wil zeggen verticaal voor de linkerschouder, terwijl de haan rustte op de voorarm die recht voor de borst langs was geslagen — een formele en onnatuurlijke houding die een kaarsrechte lichaamshouding afdwong.

A sentinel at each end of the bridge stood with his rifle in the position known as “support,” that is to say, vertical in front of the left shoulder, the hammer resting on the forearm thrown straight across the chest—a formal and unnatural position, enforcing an erect carriage of the body.

Het leek niet de taak van deze twee mannen te zijn om te weten wat zich in het midden van de brug afspeelde; zij versperden louter de twee uiteinden van het houten looppad dat eroverheen liep.

It did not appear to be the duty of these two men to know what was occurring at the center of the bridge; they merely blockaded the two ends of the foot planking that traversed it.

Voorbij een van de schildwachten was er niemand te zien; de spoorweg liep over een afstand van honderd yard kaarsrecht een woud in en verdween vervolgens met een bocht uit het zicht. Ongetwijfeld bevond zich verderop een voorpost.

Beyond one of the sentinels nobody was in sight; the railroad ran straight away into a forest for a hundred yards, then, curving, was lost to view. Doubtless there was an outpost farther along.

De andere oever van de stroom was open terrein — een lichte helling met daarop een palissade van verticale boomstammen, voorzien van schietgaten voor geweren, met een enkele embrasure waardoorheen de loop van een koperen kanon stak dat de brug beheerste.

The other bank of the stream was open ground—a gentle slope topped with a stockade of vertical tree trunks, loopholed for rifles, with a single embrasure through which protruded the muzzle of a brass cannon commanding the bridge.

Halverwege de helling tussen de brug en het fort stonden de toeschouwers — een enkele compagnie infanterie op een rij, in de houding “roert”, de kolven van hun geweren op de grond, de lopen licht achterwaarts hellend tegen de rechterschouder, de handen gekruist over de kolf.

Midway up the slope between the bridge and fort were the spectators—a single company of infantry in line, at “parade rest,” the butts of their rifles on the ground, the barrels inclining slightly backward against the right shoulder, the hands crossed upon the stock.

Een luitenant stond rechts van de linie, de punt van zijn sabel op de grond, zijn linkerhand rustend op zijn rechter. Met uitzondering van de groep van vier in het midden van de brug bewoog geen man.

A lieutenant stood at the right of the line, the point of his sword upon the ground, his left hand resting upon his right. Excepting the group of four at the center of the bridge, not a man moved.

De compagnie stond met het gezicht naar de brug gericht en staarde wezenloos voor zich uit, onbeweeglijk. De schildwachten, met het gezicht naar de oevers van de stroom gericht, hadden standbeelden kunnen zijn ter verfraaiing van de brug.

The company faced the bridge, staring stonily, motionless. The sentinels, facing the banks of the stream, might have been statues to adorn the bridge.

De kapitein stond met over elkaar geslagen armen, zwijgend, en sloeg het werk van zijn ondergeschikten gade, zonder enig teken te geven. De Dood is een hoogwaardigheidsbekleder die, wanneer hij aangekondigd nadert, met formele eerbetuigingen dient te worden ontvangen, zelfs door hen die hem het intiemst kennen.

The captain stood with folded arms, silent, observing the work of his subordinates, but making no sign. Death is a dignitary who when he comes announced is to be received with formal manifestations of respect, even by those most familiar with him.