Androclus and the Lion

In Rome there was once a poor slave whose name was Androclus. His master was a cruel man, and so unkind to him that at last Androclus ran away.

In Rome leefde eens een arme slaaf die Androclus heette. Zijn meester was een wrede man, en zo onaardig voor hem dat Androclus uiteindelijk wegliep.

He hid himself in a wild wood for many days; but there was no food to be found, and he grew so weak and sick that he thought he should die. So one day he crept into a cave and lay down, and soon he was fast asleep.

Hij hield zich vele dagen verborgen in een wild bos; maar er was geen eten te vinden, en hij werd zo zwak en ziek dat hij dacht dat hij zou sterven. Dus kroop hij op een dag een grot in en ging liggen, en al snel sliep hij diep.

After a while a great noise woke him up. A lion had come into the cave, and was roaring loudly. Androclus was very much afraid, for he felt sure that the beast would kill him.

Na een tijdje maakte een hard geluid hem wakker. Er was een leeuw de grot binnengekomen, en hij brulde luid. Androclus was erg bang, want hij wist zeker dat het beest hem zou doden.

Soon, however, he saw that the lion was not angry, but that he limped as though his foot hurt him.

Al snel zag hij echter dat de leeuw niet boos was, maar dat hij hinkte alsof zijn poot pijn deed.

Then Androclus grew so bold that he took hold of the lion’s lame paw to see what was the matter. The lion stood quite still, and rubbed his head against the man’s shoulder. He seemed to say,—

Toen werd Androclus zo dapper dat hij de kreupele poot van de leeuw vastpakte om te zien wat er aan de hand was. De leeuw stond heel stil en wreef met zijn kop tegen de schouder van de man. Hij leek te zeggen:—

“I know that you will help me.”

“Ik weet dat u mij zult helpen.”

Androclus lifted the paw from the ground, and saw that it was a long, sharp thorn which hurt the lion so much. He took the end of the thorn in his fingers; then he gave a strong, quick pull, and out it came. The lion was full of joy.

Androclus tilde de poot van de grond en zag dat het een lange, scherpe doorn was die de leeuw zoveel pijn deed. Hij pakte het uiteinde van de doorn tussen zijn vingers; daarna gaf hij een stevige, snelle ruk, en hij kwam eruit. De leeuw was vol vreugde.

He jumped about like a dog, and licked the hands and feet of his new friend.

Hij sprong in het rond als een hond en likte de handen en voeten van zijn nieuwe vriend.

Androclus was not at all afraid after this; and when night came, he and the lion lay down and slept side by side.

Androclus was hierna helemaal niet meer bang; en toen de nacht viel, gingen hij en de leeuw liggen en sliepen zij zij aan zij.

For a long time, the lion brought food to Androclus every day; and the two became such good friends, that Androclus found his new life a very happy one.

Lange tijd bracht de leeuw elke dag eten naar Androclus; en de twee werden zulke goede vrienden dat Androclus zijn nieuwe leven heel gelukkig vond.

One day some soldiers who were passing through the wood found Androclus in the cave. They knew who he was, and so took him back to Rome.

Op een dag vonden enkele soldaten die door het bos trokken Androclus in de grot. Ze wisten wie hij was en brachten hem daarom terug naar Rome.

It was the law at that time that every slave who ran away from his master should be made to fight a hungry lion. So a fierce lion was shut up for a while without food, and a time was set for the fight.

Het was in die tijd de wet dat elke slaaf die wegliep van zijn meester, moest vechten tegen een hongerige leeuw. Dus werd een woeste leeuw een tijdje opgesloten zonder voedsel, en er werd een tijdstip vastgesteld voor het gevecht.

When the day came, thousands of people crowded to see the sport. They went to such places at that time very much as people now-a-days go to see a circus show or a game of base-ball.

Toen de dag aanbrak, stroomden duizenden mensen toe om naar het schouwspel te kijken. Ze gingen in die tijd naar zulke plaatsen net zoals mensen tegenwoordig naar een circusvoorstelling of een honkbalwedstrijd gaan kijken.

The door opened, and poor Androclus was brought in. He was almost dead with fear, for the roars of the lion could already be heard. He looked up, and saw that there was no pity in the thousands of faces around him.

De deur ging open en de arme Androclus werd naar binnen gebracht. Hij was bijna dood van angst, want het gebrul van de leeuw was al te horen. Hij keek omhoog en zag dat er geen medelijden was op de duizenden gezichten om hem heen.