Harten en handen

In Denver stroomden er veel passagiers de wagons van de B. & M.-sneltrein richting het oosten binnen. In een van de wagons zat een heel mooie jonge vrouw, gekleed met een elegante smaak en omringd door alle luxueuze gemakken van een ervaren reiziger.

At Denver there was an influx of passengers into the coaches on the eastbound B. & M. express. In one coach there sat a very pretty young woman dressed in elegant taste and surrounded by all the luxurious comforts of an experienced traveler.

Onder de nieuwkomers waren twee jonge mannen. De een had een aantrekkelijk voorkomen met een openhartig, zelfverzekerd gezicht en dito houding; de ander was een verfomfaaid, somber kijkend persoon, zwaargebouwd en ruw gekleed. De twee waren aan elkaar geboeid.

Among the newcomers were two young men, one of handsome presence with a bold, frank countenance and manner; the other a ruffled, glum-faced person, heavily built and roughly dressed. The two were handcuffed together.

Toen ze door het gangpad van de wagon liepen, was de enige vrije plek een omgeklapte zitting tegenover de aantrekkelijke jonge vrouw. Hier ging het aan elkaar vastgemaakte tweetal zitten.

As they passed down the aisle of the coach the only vacant seat offered was a reversed one facing the attractive young woman. Here the linked couple seated themselves.

De blik van de jonge vrouw viel op hen met een afstandelijke, snelle desinteresse; maar toen een vriendelijke glimlach haar gezicht opfleurde en een zachtroze blos op haar ronde wangen verscheen, stak ze een handje in een grijze handschoen uit.

The young woman’s glance fell upon them with a distant, swift disinterest; then with a lovely smile brightening her countenance and a tender pink tingeing her rounded cheeks, she held out a little gray-gloved hand.

Toen ze sprak, verraadde haar stem, vol, zoet en bedachtzaam, dat de eigenares ervan gewend was te spreken en gehoord te worden.

When she spoke her voice, full, sweet, and deliberate, proclaimed that its owner was accustomed to speak and be heard.

“Nou, meneer Easton, als u wilt dat ik het eerst iets zeg, dan moet dat maar. Herkent u oude vrienden soms nooit wanneer u ze in het Westen tegenkomt?”

“Well, Mr. Easton, if you will make me speak first, I suppose I must. Don’t you ever recognize old friends when you meet them in the West?”

De jongere man schrok even op bij het geluid van haar stem, leek te worstelen met een lichte verlegenheid die hij onmiddellijk van zich afzette, en pakte vervolgens haar vingers beet met zijn linkerhand.

The younger man roused himself sharply at the sound of her voice, seemed to struggle with a slight embarrassment which he threw off instantly, and then clasped her fingers with his left hand.

“Het is mejuffrouw Fairchild,” zei hij met een glimlach. “Neemt u me niet kwalijk dat ik niet de andere hand geef; die is momenteel even bezet.”

“It’s Miss Fairchild,” he said, with a smile. “I’ll ask you to excuse the other hand; it’s otherwise engaged just at present.”

Hij hief zijn rechterhand een klein stukje op, die bij de pols met de glimmende ‘armband’ verbonden was met de linkerpols van zijn metgezel. De blijde blik in de ogen van het meisje veranderde langzaam in verbijsterde ontzetting. De kleur trok weg uit haar wangen.

He slightly raised his right hand, bound at the wrist by the shining “bracelet” to the left one of his companion. The glad look in the girl’s eyes slowly changed to a bewildered horror. The glow faded from her cheeks.

Haar lippen gingen van elkaar in een vage, verslapte ontsteltenis. Easton, met een lachje, alsof hij zich vermaakte, wilde weer gaan praten toen de ander hem voor was.

Her lips parted in a vague, relaxing distress. Easton, with a little laugh, as if amused, was about to speak again when the other forestalled him.

De somber kijkende man had het gezicht van het meisje met verdekte blikken geobserveerd vanuit zijn scherpe, doordringende ogen.

The glum-faced man had been watching the girl’s countenance with veiled glances from his keen, shrewd eyes.

“Neemt u me niet kwalijk dat ik iets zeg, juffrouw, maar ik zie dat u de marshal hier kent. Als u hem wilt vragen een goed woordje voor me te doen wanneer we bij de nor aankomen, zal hij dat vast doen, en dat zal de boel daar een stuk makkelijker voor me maken. Hij brengt me naar de gevangenis van Leavenworth.

“You’ll excuse me for speaking, miss, but, I see you’re acquainted with the marshall here. If you’ll ask him to speak a word for me when we get to the pen he’ll do it, and it’ll make things easier for me there. He’s taking me to Leavenworth prison.

Het is zeven jaar voor valsemunterij.”

It’s seven years for counterfeiting.”

“O!” zei het meisje, met een diepe ademteug terwijl haar kleur terugkeerde. “Dus dat is wat u hier doet? Een marshal!”

“Oh!” said the girl, with a deep breath and returning color. “So that is what you are doing out here? A marshal!”