ฮอปเพิลกับหิมะแรก

1

1

ตอนนี้เป็นเวลาเช้าในป่า ฮอปเพิลกระต่ายตัวน้อยตื่นนอน อากาศหนาว หนาวมาก และข้างนอกเงียบมาก

It is morning in the forest. Little Hoppel the rabbit wakes up. It is cold. Very cold. And outside it is completely quiet.

ฮอปเพิลเดินออกจากบ้าน แล้วเขาหยุดเดิน เขาทำตาโต ป่าเป็นสีขาว ต้นไม้เป็นสีขาว พุ่มไม้เป็นสีขาว ทุกอย่างเป็นสีขาว

Hoppel goes out of the house. Then he stops. His eyes go wide. The forest is white! The tree is white. The hedge is white. Everything is white.

ฮอปเพิลเดินไปหนึ่งก้าว พื้นนุ่มและเย็น เท้าของเขาเปียก “แม่ แม่ ป่าพังแล้ว”

Hoppel takes a step. The ground is soft and cold. His paws are wet. “Mummy! Mummy! The forest is broken!”

แม่กระต่ายเดินออกจากบ้าน แม่หัวเราะ “ป่าไม่ได้พัง ฮอปเพิล นี่คือหิมะ ตอนนี้เป็นฤดูหนาว”

Mummy Rabbit comes out of the house. She laughs. “The forest isn’t broken, Hoppel. That’s snow. It’s winter.”

ฮอปเพิลกระโดดลงไปในหิมะ เขากลิ้งตัวในหิมะ เขากินหิมะนิดหน่อย เย็น เขาหัวเราะ หิมะวิเศษมาก

Hoppel jumps into the snow. He rolls in the snow. He eats a little snow. Cold! He laughs. Snow is great!

ฮอปเพิลตะโกนว่า “ฉันจะให้เพื่อนๆ ดูหิมะ” แล้วเขาก็กระโดดไป

“I’m going to show my friends the snow!” shouts Hoppel. And off he hops.

ตอนแรกเขากระโดดไปที่สระน้ำ แต่สระน้ำไม่เหมือนเดิม น้ำไม่ใช่น้ำอีกแล้ว มันแข็งและเรียบ มันคือน้ำแข็ง

First he hops to the pond. But the pond is different. The water isn’t water any more. It is hard and smooth. It is ice.

“กบ กบ เธออยู่ที่ไหน ดูสิ มีหิมะ” แต่ไม่มีกบมา ไม่มีเสียง “อ๊บ อ๊บ” ไม่มีอะไรเลย

“Frog, Frog! Where are you? Look, snow!” But no frog comes. No “croak, croak”. Nothing.

หลังจากนั้นฮอปเพิลกระโดดไปที่พุ่มไม้ ใต้พุ่มไม้มีกองใบไม้กลมๆ กองใบไม้ส่งเสียง “ครอก ครอก”

Then Hoppel hops to the hedge. Under the hedge there is a round heap of leaves. The heap goes “zzzz, zzzz”.

“เม่น เม่น ตื่นสิ ดูสิ มีหิมะ” แต่เม่นไม่ตื่น เขากรนต่อไป

“Hedgehog, Hedgehog! Wake up! Look, snow!” But the hedgehog doesn’t wake up. He keeps on snoring.

ฮอปเพิลเศร้า เขานั่งคนเดียวในหิมะ เขาพูดเบาๆ ว่า “เพื่อนๆ ของฉันหายไป หรือว่าพวกเขาป่วย”

Hoppel is sad. He sits alone in the snow. “My friends are gone,” he says quietly. “Or they’re ill.”