Horatius bij de brug

Ooit was er een oorlog tussen het Romeinse volk en de Etrusken, die in de steden aan de andere kant van de rivier de Tiber woonden. Porsena, de koning van de Etrusken, bracht een groot leger op de been en marcheerde naar Rome. De stad was nog nooit in zo’n groot gevaar geweest.

Once there was a war between the Roman people and the Etruscans who lived in the towns on the other side of the Tiber River. Porsena, the King of the Etruscans, raised a great army, and marched toward Rome. The city had never been in so great danger.

De Romeinen hadden in die tijd niet erg veel strijders, en ze wisten dat ze niet sterk genoeg waren om het in een open veldslag tegen de Etrusken op te nemen. Dus bleven ze binnen hun muren en stelden ze bewakers op om de wegen in de gaten te houden.

The Romans did not have very many fighting men at that time, and they knew that they were not strong enough to meet the Etruscans in open battle. So they kept themselves inside of their walls, and set guards to watch the roads.

Op een ochtend zag men het leger van Porsena vanuit het noorden over de heuvels komen. Er waren duizenden ruiters en voetsoldaten, en ze marcheerden recht op de houten brug af die bij Rome over de rivier lag.

One morning the army of Porsena was seen coming over the hills from the north. There were thousands of horsemen and footmen, and they were marching straight toward the wooden bridge which spanned the river at Rome.

“Wat moeten we doen?” zeiden de wit-harige Vaders die de wetten maakten voor het Romeinse volk. “Als ze eenmaal op de brug zijn, kunnen we ze niet beletten over te steken; en welke hoop is er dan nog voor de stad?”

“What shall we do?” said the white-haired Fathers who made the laws for the Roman people. “If they once gain the bridge, we cannot hinder them from crossing; and then what hope will there be for the town?”

Nu was er onder de bewakers bij de brug een dappere man genaamd Horatius. Hij stond aan de overkant van de rivier, en toen hij zag dat de Etrusken al zo dichtbij waren, riep hij naar de Romeinen achter hem.

Now, among the guards at the bridge, there was a brave man named Horatius. He was on the farther side of the river, and when he saw that the Etruscans were so near, he called out to the Romans who were behind him.

“Hak de brug om, zo snel als jullie kunnen!” riep hij. “Ik zal, met de twee mannen die naast me staan, de vijand op afstand houden.”

“Hew down the bridge with all the speed that you can!” he cried. “I, with the two men who stand by me, will keep the foe at bay.”

Toen gingen de drie dappere mannen op de weg staan, met hun schilden voor zich en hun lange speren in de hand, en hielden de ruiters tegen die Porsena had gestuurd om de brug in te nemen.

Then, with their shields before them, and their long spears in their hands, the three brave men stood in the road, and kept back the horsemen whom Porsena had sent to take the bridge.

Op de brug hakten de Romeinen op de balken en palen in. Hun bijlen weerklonken, de houtsnippers vlogen in het rond; en al snel begon de brug te trillen en stond hij op instorten.

On the bridge the Romans hewed away at the beams and posts. Their axes rang, the chips flew fast; and soon it trembled, and was ready to fall.

“Kom terug! Kom terug en red jullie levens!” riepen ze naar Horatius en de twee mannen die bij hem waren.

“Come back! come back, and save your lives!” they cried to Horatius and the two who were with him.

Maar juist op dat moment stormden Porsena’s ruiters weer op hen af.

But just then Porsena’s horsemen dashed toward them again.

“Ren voor je leven!” zei Horatius tegen zijn vrienden. “Ik bewaak de weg.”

“Run for your lives!” said Horatius to his friends. “I will keep the road.”

Ze draaiden zich om en renden terug over de brug. Ze hadden nauwelijks de overkant bereikt toen er een luid gekraak van balken en hout klonk. De brug kantelde naar één kant en viel toen met een geweldige plons in het water.

They turned, and ran back across the bridge. They had hardly reached the other side when there was a crashing of beams and timbers. The bridge toppled over to one side, and then fell with a great splash into the water.

Toen Horatius dat geluid hoorde, wist hij dat de stad veilig was. Met zijn gezicht nog steeds naar Porsena’s mannen gericht, liep hij langzaam achteruit tot hij op de oever van de rivier stond.

When Horatius heard the sound, he knew that the city was safe. With his face still toward Porsena’s men, he moved slowly backward till he stood on the river’s bank.

Een werpspies, gegooid door een van Porsena’s soldaten, stak zijn linkeroog uit; maar hij aarzelde niet. Hij wierp zijn speer naar de voorste ruiter en draaide zich toen snel om.

A dart thrown by one of Porsena’s soldiers put out his left eye; but he did not falter. He cast his spear at the foremost horseman, and then he turned quickly around.