Τριάντα

Τη Δευτέρα στις τρεισήμισι υπάρχουν νέα δρομολόγια στο αμαξοστάσιο, για τον Ιανουάριο. Τα διαβάζω. Γραμμή 12. Γραμμή 9. Γραμμή 24.

On Monday at half past three there are new timetables at the depot, for January. I read them. Line 12. Line 9. Line 24.

Γραμμή 24: το τελευταίο λεωφορείο από τον σταθμό είναι στις πέντε.

Line 24: the last bus from the station is at five o’clock.

Στις πέντε; Το διαβάζω ξανά. Μετά τις πέντε δεν υπάρχει τίποτα. Κανένα βραδινό λεωφορείο. Κανένα 9:15.

Five o’clock? I read it again. After five there is nothing. No evening bus. No 9:15.

Πηγαίνω στο γραφείο του κυρίου Χέιλ. Ο κύριος Χέιλ είναι ο διευθυντής του αμαξοστάσιου.

I go to Mr Hale’s office. Mr Hale runs the depot.

«Κύριε Χέιλ. Το δρομολόγιο του Ιανουαρίου. Η γραμμή 24 σταματάει στις πέντε. Είναι λάθος.»

“Mr Hale. The January timetable. Line 24 stops at five. That’s wrong.”

Κοιτάζει το γραφείο του. «Δεν είναι λάθος, Ρόζα.»

He looks at his desk. “It isn’t wrong, Rosa.”

«Το ξέρετε;»

“You know?”

«Μία εβδομάδα τώρα. Είναι το γραφείο μεταφορών της πόλης. Από την πρώτη Ιανουαρίου, κανένα βραδινό λεωφορείο στη γραμμή 24. Τα νούμερα είναι κακά.» Μου δίνει ένα γράμμα. «Πηγαίνεις στη γραμμή 9. Ημέρα. Πέντε το πρωί.»

“For a week. It’s the transport office in the city. From the first of January, no evening bus on Line 24. The numbers are bad.” He gives me a letter. “You go to Line 9. Days. Five in the morning.”

Θυμώνω. Θυμώνω πολύ. Το βραδινό 24 είναι το λεωφορείο μου. Δύο χρόνια τώρα! Μετά ξέρω γιατί θυμώνω τόσο. Κανένα βραδινό λεωφορείο. Κανένα 9:15.

I am angry. I am very angry. The evening 24 is my bus. Two years now! Then I know why I am so angry. No evening bus. No 9:15.

Την Τρίτη το πρωί πηγαίνω στην πόλη. Το γραφείο μεταφορών είναι δίπλα στο ποτάμι.

On Tuesday morning I go to the city. The transport office is next to the river.

«Πού είναι το γραφείο για τα λεωφορεία, παρακαλώ;» ρωτάω στην πόρτα.

“Where is the office for the buses, please?” I ask at the door.

«Πάνω τις σκάλες. Δωμάτιο δώδεκα. Αριστερά.»

“Up the stairs. Room twelve. On the left.”

Στο δωμάτιο δώδεκα υπάρχει μια γυναίκα με κοντά άσπρα μαλλιά. Έχει πολλά χαρτιά. Λέγεται κυρία Λουντ. Δεν χαμογελάει, αλλά ακούει.

In room twelve there is a woman with short white hair. She has a lot of paper. Her name is Mrs Lund. She doesn’t smile, but she listens.

«Γραμμή 24», λέει. «Εδώ.» Μου δείχνει ένα χαρτί με νούμερα. «Το 9:15 από τον σταθμό. Πέντε άνθρωποι. Κάθε βράδυ, πέντε άνθρωποι.»

“Line 24,” she says. “Here.” She shows me a paper with numbers. “The 9:15 from the station. Five people. Every night, five people.”