Trzydzieści

W poniedziałek o wpół do czwartej w zajezdni są nowe rozkłady jazdy, na styczeń. Czytam je. Linia 12. Linia 9. Linia 24.

On Monday at half past three there are new timetables at the depot, for January. I read them. Line 12. Line 9. Line 24.

Linia 24: ostatni autobus z dworca jest o piątej.

Line 24: the last bus from the station is at five o’clock.

O piątej? Czytam jeszcze raz. Po piątej nie ma nic. Nie ma autobusu wieczorem. Nie ma autobusu o dziewiątej piętnaście.

Five o’clock? I read it again. After five there is nothing. No evening bus. No 9:15.

Idę do biura pana Hale’a. Pan Hale kieruje zajezdnią.

I go to Mr Hale’s office. Mr Hale runs the depot.

– Panie Hale. Rozkład na styczeń. Linia 24 kończy o piątej. To błąd.

“Mr Hale. The January timetable. Line 24 stops at five. That’s wrong.”

Patrzy na biurko. – To nie jest błąd, Rosa.

He looks at his desk. “It isn’t wrong, Rosa.”

– Pan wie?

“You know?”

– Od tygodnia. To decyzja biura transportu w mieście. Od pierwszego stycznia nie ma wieczornego autobusu na linii 24. Liczby są złe. – Daje mi list. – Idziesz na linię 9. W dzień. O piątej rano.

“For a week. It’s the transport office in the city. From the first of January, no evening bus on Line 24. The numbers are bad.” He gives me a letter. “You go to Line 9. Days. Five in the morning.”

Jestem zła. Jestem bardzo zła. Wieczorna 24 to mój autobus. Już dwa lata! Wtedy wiem, dlaczego jestem tak zła. Nie ma wieczornego autobusu. Nie ma autobusu o dziewiątej piętnaście.

I am angry. I am very angry. The evening 24 is my bus. Two years now! Then I know why I am so angry. No evening bus. No 9:15.

We wtorek rano jadę do miasta. Biuro transportu jest obok rzeki.

On Tuesday morning I go to the city. The transport office is next to the river.

– Gdzie jest biuro autobusów, proszę? – pytam w drzwiach.

“Where is the office for the buses, please?” I ask at the door.

– Po schodach w górę. Pokój dwanaście. Po lewej.

“Up the stairs. Room twelve. On the left.”

W pokoju dwunastym jest kobieta z krótkimi białymi włosami. Ma dużo papierów. Nazywa się pani Lund. Nie uśmiecha się, ale słucha.

In room twelve there is a woman with short white hair. She has a lot of paper. Her name is Mrs Lund. She doesn’t smile, but she listens.

– Linia 24 – mówi. – Proszę. – Pokazuje mi papier z liczbami. – Autobus o dziewiątej piętnaście z dworca. Pięć osób. Co noc pięć osób.

“Line 24,” she says. “Here.” She shows me a paper with numbers. “The 9:15 from the station. Five people. Every night, five people.”