Απαγορεύεται η είσοδος

«Υπογράψτε εδώ, Ρόζα.»

“Sign here, Rosa.”

Είναι Παρασκευή, ώρα τρεις, στο γραφείο του κυρίου Χέιλ. Στο γραφείο του υπάρχει ένα γράμμα από την κυρία Λουντ. Από κάτω υπάρχει ένα χαρτί για μένα. Πάνω-πάνω γράφει ΓΡΑΠΤΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ.

It is Friday, three o’clock, in Mr Hale’s office. On his desk there is a letter from Mrs Lund. Under it there is a paper for me. It says WRITTEN WARNING at the top.

«Ένας πλαϊνός δρόμος, με επιβάτες», λέει ο κύριος Χέιλ. «Πόρτες ανοιχτές τρία λεπτά, στις 9:15. Η κυρία Λουντ τα βλέπει όλα.»

“A side street, with passengers,” says Mr Hale. “Doors open for three minutes at 9:15. Mrs Lund sees it all.”

«Ο κύριος Κάπλαν είναι ογδόντα τεσσάρων χρονών. Και χιονίζει.»

“Mr Kaplan is eighty-four. And it’s snowing.”

«Το ξέρω. Λυπάμαι.» Μου δίνει ένα στυλό. «Αλλά οι κανόνες είναι κανόνες. Κάτι ακόμα, Ρόζα. Ένα ακόμα λάθος και φεύγεις από το βραδινό δρομολόγιο.»

“I know. I’m sorry.” He gives me a pen. “But the rules are the rules. One more thing, Rosa. One more, and you’re off the evening shift.”

Υπογράφω. Το όνομά μου φαίνεται μικρό στο χαρτί.

I sign. My name looks small on the paper.

Το Σάββατο έρχεται το μεγάλο χιόνι. Όλο το πρωί πέφτει και πέφτει. Το ραδιόφωνο λέει: λεωφορεία με καθυστέρηση όλη μέρα.

On Saturday the big snow comes. All morning it falls and falls. The radio says: buses late all day.

Στις δύο είμαι στην εκκλησία, με μια σκούπα. Ο πάτερ Τομ θέλει χέρια, και να, τα χέρια μου. Η βάρδια μου αρχίζει στις τέσσερις. Αλλά θέλω να μάθω. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Ένα επίπεδο ξύλινο κουτί από το εργαστήριο του πατέρα του. Μικρά εργαλεία. Ένας μακρύς, χαμηλός ήχος. Η Ρουθ και το πιάνο της. Κανένα αυτοκίνητο. Τι είναι, Γιόνας;

At two o’clock I am in the church, with a broom. Father Tom wants hands, and here are my hands. My shift starts at four. But I want to know. I can’t wait any more. A flat wooden box from his father’s workshop. Small tools. A long, low sound. Ruth, and her piano. No car. What is it, Jonas?

Δύο γυναίκες από την ενορία καθαρίζουν κι αυτές. Μιλούν για τα Χριστούγεννα. Δεν με κοιτάζουν.

Two women from the parish are cleaning too. They talk about Christmas. They don’t look at me.

Η εκκλησία είναι κρύα και σκοτεινή και πολύ μεγάλη. Πίσω υπάρχουν μικρές σκάλες. Πάνω από τις σκάλες υπάρχει ένα σχοινί, με μια ταμπέλα: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ.

The church is cold and dark and very big. At the back there are small stairs. Across the stairs there is a rope, with a sign: NO ENTRY.

Κοιτάζω τις γυναίκες. Καθαρίζουν.

I look at the women. They are cleaning.

Περνάω κάτω από το σχοινί.

I go under the rope.

Οι σκάλες ανεβαίνουν και ανεβαίνουν. Στην κορυφή υπάρχει ένα μικρό δωμάτιο, ψηλά. Ένα υπερώο. Και στο υπερώο υπάρχει ένα πολύ, πολύ μεγάλο πράγμα.

The stairs go up and up. At the top there is a small room, high up. A loft. And in the loft there is a very, very big thing.

Είναι ένα εκκλησιαστικό όργανο. Είναι πολύ παλιό, και μεγάλο σαν σπίτι. Είναι ανοιχτό, σαν κουτί. Μέσα υπάρχει ξύλο, και δέρμα, και πολλά μικρά πράγματα. Στο πάτωμα υπάρχουν σωλήνες. Μεγάλοι σωλήνες, ψηλοί σαν εμένα. Μικροί σωλήνες, σαν στυλό. Στο πάτωμα υπάρχουν εργαλεία. Σε κάθε εργαλείο υπάρχουν μικρές λέξεις: ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ. Υπάρχει ένα χάρτινο ποτήρι από το μαγαζί του Χαμίντ.

It is an organ. It is very old, and big like a house. It is open, like a box. Inside there is wood, and leather, and a lot of small things. On the floor there are pipes. Big pipes, tall like me. Small pipes, like pens. There are tools on the floor. On every tool there are small words: CATHEDRAL WORKSHOP. There is a paper cup from Hamid’s shop.