Jess’s Secret

Nobody answered. Priya looked at Ana. Ana looked at the paper square on the table. Fast, she put it back in her pocket.

Κανείς δεν απάντησε. Η Πρίγια κοίταξε την Άνα. Η Άνα κοίταξε το χάρτινο τετράγωνο πάνω στο τραπέζι. Γρήγορα, το έβαλε πίσω στην τσέπη της.

“Jess, my dear,” Priya said. “We were only talking about the old days. About the bakery.”

«Τζες, γλυκιά μου», είπε η Πρίγια. «Μιλούσαμε μόνο για τα παλιά χρόνια. Για τον φούρνο.»

“About him,” Jess said. “I heard you. You said his name.” She looked at Ana. “Did Grandad ask you to find out about him? Is that it?”

«Για εκείνον», είπε η Τζες. «Σας άκουσα. Είπατε το όνομά του.» Κοίταξε την Άνα. «Σου ζήτησε ο παππούς να μάθεις για αυτόν; Αυτό είναι;»

“No! Walter doesn’t know anything,” Ana said. “I asked Priya. I wanted to understand. About the fire.”

«Όχι! Ο Γουόλτερ δεν ξέρει τίποτα», είπε η Άνα. «Ρώτησα την Πρίγια. Ήθελα να καταλάβω. Για τη φωτιά.»

“Then ask me,” Jess said. Her voice was hard. “I can tell you. It’s a very short story. My father burned down the bakery, and the next day he ran away. He left his father. He left me. I was two. The end.”

«Τότε ρώτησε εμένα», είπε η Τζες. Η φωνή της ήταν σκληρή. «Μπορώ να σου πω. Είναι μια πολύ σύντομη ιστορία. Ο πατέρας μου έκαψε τον φούρνο, και την επόμενη μέρα έφυγε τρέχοντας. Άφησε τον πατέρα του. Άφησε εμένα. Ήμουν δύο χρονών. Τέλος.»

“Jess…” Priya started.

«Τζες…», άρχισε η Πρίγια.

“I came in for a pen, Priya. Just a pen. For my exam tomorrow.” Jess took a blue pen from the box on the counter and put a pound next to it. Then she walked out. The bell over the door rang behind her.

«Ήρθα για ένα στυλό, Πρίγια. Μόνο ένα στυλό. Για το διαγώνισμά μου αύριο.» Η Τζες πήρε ένα μπλε στυλό από το κουτί στον πάγκο και έβαλε μία λίρα δίπλα του. Μετά βγήκε έξω. Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτύπησε πίσω της.

“Go after her,” Priya said quietly. “And Ana, say nothing about the man. Nothing. Not to Jess.”

«Πήγαινε πίσω της», είπε ήσυχα η Πρίγια. «Και Άνα, μην πεις τίποτα για τον άντρα. Τίποτα. Όχι στην Τζες.»

Ana ran out. Jess wasn’t going home. She was walking fast down Bridge Street, to the river. Ana caught her on the old stone bridge.

Η Άνα έτρεξε έξω. Η Τζες δεν πήγαινε στο σπίτι. Περπάτησε γρήγορα στην Μπριτζ Στριτ, προς το ποτάμι. Η Άνα την πρόφτασε στην παλιά πέτρινη γέφυρα.

“Jess, wait. I’m sorry. Really. It was not my business.”

«Τζες, περίμενε. Συγγνώμη. Πραγματικά. Δεν ήταν δική μου δουλειά.»

Jess stopped. She looked down at the water for a long time. When she spoke again, her voice was different. Tired, not angry.

Η Τζες σταμάτησε. Κοίταξε κάτω στο νερό για πολλή ώρα. Όταν μίλησε πάλι, η φωνή της ήταν διαφορετική. Κουρασμένη, όχι θυμωμένη.

“Everybody in this town knows the story,” she said. “At school, when I was little, a boy said to me: your dad burned down the bakery. I didn’t know what to say. I went home and asked Grandad. He didn’t answer. He went into the bakery and made bread all night.”

«Όλοι σε αυτή την πόλη ξέρουν την ιστορία», είπε. «Στο σχολείο, όταν ήμουν μικρή, ένα αγόρι μου είπε: “Ο μπαμπάς σου έκαψε τον φούρνο”. Δεν ήξερα τι να πω. Πήγα σπίτι και ρώτησα τον παππού. Δεν απάντησε. Μπήκε στον φούρνο και έφτιαξε ψωμί όλη τη νύχτα.»

“I’m sorry, Jess.”

«Λυπάμαι, Τζες.»

“It’s fine. I don’t need a father. I have Grandad.” She took her school bag off her back. “Can you keep a secret, Ana? A real one?”

«Είναι εντάξει. Δεν χρειάζομαι πατέρα. Έχω τον παππού.» Έβγαλε τη σχολική τσάντα της από την πλάτη της. «Μπορείς να κρατήσεις ένα μυστικό, Άνα; Ένα αληθινό;»