Jess’s Secret

Nobody answered. Priya looked at Ana. Ana looked at the paper square on the table. Fast, she put it back in her pocket.

Nikt nie odpowiedział. Priya spojrzała na Anę. Ana spojrzała na papierowy kwadrat na stole. Szybko schowała go z powrotem do kieszeni.

“Jess, my dear,” Priya said. “We were only talking about the old days. About the bakery.”

„Jess, moja droga” – powiedziała Priya. – „Tylko rozmawiałyśmy o dawnych czasach. O piekarni”.

“About him,” Jess said. “I heard you. You said his name.” She looked at Ana. “Did Grandad ask you to find out about him? Is that it?”

„O nim” – powiedziała Jess. – „Słyszałam was. Powiedziałaś jego imię”. Spojrzała na Anę. – „Dziadek poprosił cię, żebyś się o nim czegoś dowiedziała? O to chodzi?”.

“No! Walter doesn’t know anything,” Ana said. “I asked Priya. I wanted to understand. About the fire.”

„Nie! Walter nic nie wie” – powiedziała Ana. – „Zapytałam Priyę. Chciałam zrozumieć. O ten pożar”.

“Then ask me,” Jess said. Her voice was hard. “I can tell you. It’s a very short story. My father burned down the bakery, and the next day he ran away. He left his father. He left me. I was two. The end.”

„To zapytaj mnie” – powiedziała Jess. Jej głos był twardy. – „Mogę ci powiedzieć. To bardzo krótka historia. Mój ojciec spalił piekarnię, a następnego dnia uciekł. Zostawił swojego ojca. Zostawił mnie. Miałam dwa lata. Koniec”.

“Jess…” Priya started.

„Jess…” – zaczęła Priya.

“I came in for a pen, Priya. Just a pen. For my exam tomorrow.” Jess took a blue pen from the box on the counter and put a pound next to it. Then she walked out. The bell over the door rang behind her.

„Przyszłam po długopis, Priyo. Tylko po długopis. Na mój jutrzejszy egzamin”. Jess wzięła niebieski długopis z pudełka na ladzie i położyła obok funta. Potem wyszła. Dzwonek nad drzwiami zadzwonił za nią.

“Go after her,” Priya said quietly. “And Ana, say nothing about the man. Nothing. Not to Jess.”

„Idź za nią” – powiedziała cicho Priya. – „I Ano, nie mów nic o tym mężczyźnie. Nic. Nie mów Jess”.

Ana ran out. Jess wasn’t going home. She was walking fast down Bridge Street, to the river. Ana caught her on the old stone bridge.

Ana wybiegła. Jess nie szła do domu. Szła szybko ulicą Bridge Street, w stronę rzeki. Ana dogoniła ją na starym kamiennym moście.

“Jess, wait. I’m sorry. Really. It was not my business.”

„Jess, poczekaj. Przepraszam. Naprawdę. To nie była moja sprawa”.

Jess stopped. She looked down at the water for a long time. When she spoke again, her voice was different. Tired, not angry.

Jess zatrzymała się. Długo patrzyła w dół na wodę. Kiedy znowu się odezwała, jej głos był inny. Zmęczony, nie zły.

“Everybody in this town knows the story,” she said. “At school, when I was little, a boy said to me: your dad burned down the bakery. I didn’t know what to say. I went home and asked Grandad. He didn’t answer. He went into the bakery and made bread all night.”

„Wszyscy w tym mieście znają tę historię” – powiedziała. – „W szkole, kiedy byłam mała, jakiś chłopiec powiedział mi: twój tata spalił piekarnię. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Poszłam do domu i zapytałam dziadka. Nie odpowiedział. Poszedł do piekarni i piekł chleb przez całą noc”.

“I’m sorry, Jess.”

„Przykro mi, Jess”.

“It’s fine. I don’t need a father. I have Grandad.” She took her school bag off her back. “Can you keep a secret, Ana? A real one?”

„W porządku. Nie potrzebuję ojca. Mam dziadka”. Zdjęła z pleców torbę szkolną. – „Umiesz dotrzymać tajemnicy, Ano? Prawdziwej?”.