Pythagoras of Samos

The Blacksmith’s Yard

Το εργαστήρι του σιδερά

Pythagoras was born on the island of Samos, in the blue Aegean Sea. His father cut seals in precious stone, and the family was not poor. As a young man, Pythagoras wanted one thing: to know what the world was made of, and how it worked.

Ο Πυθαγόρας γεννήθηκε στο νησί της Σάμου, στο γαλάζιο Αιγαίο Πέλαγος. Ο πατέρας του χάραζε σφραγίδες σε πολύτιμους λίθους και η οικογένεια δεν ήταν φτωχή. Ως νέος, ο Πυθαγόρας ήθελε ένα πράγμα: να μάθει από τι ήταν φτιαγμένος ο κόσμος και πώς λειτουργούσε.

Samos in those days was rich and busy, with its own harbour, its own temple and its own quarrels about who should rule. It was a good place for a clever boy to look around him and ask questions.

Η Σάμος εκείνες τις μέρες ήταν πλούσια και γεμάτη ζωή, με το δικό της λιμάνι, τον δικό της ναό και τις δικές της διαμάχες για το ποιος έπρεπε να κυβερνά. Ήταν ένα καλό μέρος για ένα έξυπνο αγόρι να κοιτάξει γύρω του και να κάνει ερωτήσεις.

One morning he was walking past a blacksmith’s yard. Inside, four men were hammering hot iron. And something strange happened. The sounds were not noise. They were music.

Ένα πρωί περνούσε έξω από το εργαστήρι ενός σιδερά. Μέσα, τέσσερις άντρες σφυρηλατούσαν καυτό σίδερο. Και συνέβη κάτι παράξενο. Οι ήχοι δεν ήταν θόρυβος. Ήταν μουσική.

The heaviest hammer made a deep note. The lightest made a high one. The other two fell between them, and together the four notes sounded friendly, like a chord. Pythagoras stopped and listened.

Το πιο βαρύ σφυρί έβγαζε μια βαθιά νότα. Το πιο ελαφρύ έβγαζε μια ψηλή. Τα άλλα δύο έπεφταν ανάμεσά τους, και μαζί οι τέσσερις νότες ακούγονταν αρμονικές, σαν μια συγχορδία. Ο Πυθαγόρας στάθηκε και άκουσε.

He ran in and asked to use the hammers. He weighed them. And then he saw it: the hammers that sounded good together had simple weights. One was twice as heavy as another. One was half again as heavy. The pleasant sounds were not a matter of taste. They had a rule.

Έτρεξε μέσα και ζήτησε να χρησιμοποιήσει τα σφυριά. Τα ζύγισε. Και τότε το κατάλαβε: τα σφυριά που ακούγονταν όμορφα μαζί είχαν απλά βάρη. Το ένα ήταν δύο φορές πιο βαρύ από το άλλο. Το άλλο ήταν κατά το ένα δεύτερο βαρύτερο. Οι ευχάριστοι ήχοι δεν ήταν θέμα γούστου. Είχαν έναν κανόνα.

The smiths, hot and tired, thought he was a strange man. He did not care. He had found something better than gold: a hidden rule behind something beautiful.

Οι σιδεράδες, ζεστοί και κουρασμένοι, σκέφτηκαν ότι ήταν ένας παράξενος άνθρωπος. Εκείνον δεν τον ένοιαζε. Είχε βρει κάτι καλύτερο από χρυσάφι: έναν κρυμμένο κανόνα πίσω από κάτι όμορφο.