De dappere driehonderd

Heel Griekenland was in gevaar. Een machtig leger, geleid door de grote koning van Perzië, was uit het oosten gekomen. Het marcheerde langs de kust van de zee en zou over een paar dagen in Griekenland zijn.

All Greece was in danger. A mighty army, led by the great King of Persia, had come from the east. It was marching along the seashore, and in a few days would be in Greece.

De grote koning had boden naar elke stad en staat gestuurd, met het bevel hem water en aarde te geven als teken dat het land en de zee van hem waren. Maar zij zeiden:—

The great king had sent messengers into every city and state, bidding them give him water and earth in token that the land and the sea were his. But they said,—

“Nee: wij willen vrij zijn.”

“No: we will be free.”

En zo was er een grote opschudding in het hele land. De mannen bewapenden zich en haastten zich om eropuit te trekken en hun vijand terug te dringen; en de vrouwen bleven thuis, huilend en wachtend, en bevend van angst.

And so there was a great stir throughout all the land. The men armed themselves, and made haste to go out and drive back their foe; and the women staid at home, weeping and waiting, and trembling with fear.

Er was maar één weg waarlangs het Perzische leger aan die kant Griekenland kon binnentrekken, en dat was via een smalle pas tussen de bergen en de zee. Deze pas werd bewaakt door Leonidas, de koning van de Spartanen, met driehonderd Spartaanse soldaten.

There was only one way by which the Persian army could go into Greece on that side, and that was by a narrow pass between the mountains and the sea. This pass was guarded by Leonidas, the King of the Spartans, with three hundred Spartan soldiers.

Al snel zag men de Perzische soldaten aankomen. Het waren er zo veel dat niemand ze kon tellen. Hoe kon een handjevol mannen hopen stand te houden tegen zo’n grote legermacht?

Soon the Persian soldiers were seen coming. There were so many of them that no man could count them. How could a handful of men hope to stand against so great a host?

En toch hielden Leonidas en zijn Spartanen stand. Ze hadden besloten op hun post te sterven. Iemand bracht hun het bericht dat er zo veel Perzen waren dat hun pijlen de zon verduisterden.

And yet Leonidas and his Spartans held their ground. They had made up their minds to die at their post. Some one brought them word that there were so many Persians that their arrows darkened the sun.

“Des te beter,” zeiden de Spartanen; “dan vechten we in de schaduw.”

“So much the better,” said the Spartans; “we shall fight in the shade.”

Dapper stonden ze in de smalle pas. Dapper keken ze hun vijanden in de ogen. Voor Spartanen bestond er geen angst. De Perzen rukten op, om enkel de dood te vinden op de punten van hun speren.

Bravely they stood in the narrow pass. Bravely they faced their foes. To Spartans there was no such thing as fear. The Persians came forward, only to meet death at the points of their spears.

Maar één voor één vielen de Spartanen. Eindelijk braken hun speren; toch stonden ze nog altijd zij aan zij, vechtend tot het einde. Sommigen vochten met zwaarden, sommigen met dolken, en sommigen met alleen hun vuisten en tanden.

But one by one the Spartans fell. At last their spears were broken; yet still they stood side by side, fighting to the last. Some fought with swords, some with daggers, and some with only their fists and teeth.

De hele dag lang werd het leger van de Perzen op afstand gehouden. Maar toen de zon onderging, was er geen enkele Spartaan meer in leven. Waar ze hadden gestaan, lag nog slechts een hoop gesneuvelden, volgestoken met speren en pijlen.

All day long the army of the Persians was kept at bay. But when the sun went down, there was not one Spartan left alive. Where they had stood there was only a heap of the slain, all bristled over with spears and arrows.

Twintigduizend Perzische soldaten waren gevallen voor dat handjevol mannen. En Griekenland was gered.

Twenty thousand Persian soldiers had fallen before that handful of men. And Greece was saved.

Duizenden jaren zijn sindsdien verstreken; maar mensen vertellen nog steeds graag het verhaal van Leonidas en de dappere driehonderd die stierven voor hun vaderland.

Thousands of years have passed since then; but men still like to tell the story of Leonidas and the brave three hundred who died for their country’s sake.