The Happy Prince

High above the city, on a tall column, stood the statue of the Happy Prince. He was gilded all over with thin leaves of fine gold, for eyes he had two bright sapphires, and a large red ruby glowed on his sword-hilt.

Ψηλά πάνω από την πόλη, πάνω σε έναν ψηλό κίονα, στεκόταν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Ήταν ολόκληρος επιχρυσωμένος με λεπτά φύλλα καθαρού χρυσού, για μάτια είχε δύο λαμπερά ζαφείρια, κι ένα μεγάλο κόκκινο ρουμπίνι έλαμπε στη λαβή του σπαθιού του.

He was very much admired indeed.

Ήταν πράγματι αντικείμενο μεγάλου θαυμασμού.

“He is as beautiful as a weathercock,” remarked one of the Town Councillors who wished to gain a reputation for having artistic tastes; “only not quite so useful,” he added, fearing lest people should think him unpractical, which he really was not.

«Είναι τόσο όμορφος όσο ένας ανεμοδείκτης», παρατήρησε ένας από τους Δημοτικούς Συμβούλους, ο οποίος επιθυμούσε να αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου με καλλιτεχνικό γούστο· «μόνο που δεν είναι εξίσου χρήσιμος», πρόσθεσε, φοβούμενος μήπως οι άνθρωποι τον θεωρήσουν μη πρακτικό, πράγμα που στην πραγματικότητα δεν ήταν.

“Why can’t you be like the Happy Prince?” asked a sensible mother of her little boy who was crying for the moon. “The Happy Prince never dreams of crying for anything.”

«Γιατί δεν μπορείς να μοιάσεις στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα;» ρώτησε μια λογική μητέρα το αγοράκι της που έκλαιγε ζητώντας το φεγγάρι. «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας ούτε που διανοείται να κλάψει για οτιδήποτε».

“I am glad there is some one in the world who is quite happy,” muttered a disappointed man as he gazed at the wonderful statue.

«Χαίρομαι που υπάρχει κάποιος στον κόσμο που είναι απόλυτα ευτυχισμένος», μουρμούρισε ένας απογοητευμένος άντρας καθώς κοίταζε το υπέροχο άγαλμα.

“He looks just like an angel,” said the Charity Children as they came out of the cathedral in their bright scarlet cloaks and their clean white pinafores.

«Μοιάζει ακριβώς σαν άγγελος», είπαν τα Παιδιά του Ορφανοτροφείου καθώς έβγαιναν από τον καθεδρικό ναό με τις λαμπερές κατακόκκινες κάπες τους και τις καθαρές άσπρες ποδιές τους.

“How do you know?” said the Mathematical Master, “you have never seen one.”

«Πώς το ξέρετε;» είπε ο Καθηγητής των Μαθηματικών, «δεν έχετε δει ποτέ κανέναν».

“Ah! but we have, in our dreams,” answered the children; and the Mathematical Master frowned and looked very severe, for he did not approve of children dreaming.

«Α! μα έχουμε δει, στα όνειρά μας», απάντησαν τα παιδιά· και ο Καθηγητής των Μαθηματικών κατσούφιασε και πήρε πολύ αυστηρό ύφος, γιατί δεν ενέκρινε να ονειρεύονται τα παιδιά.

One night there flew over the city a little Swallow. His friends had gone away to Egypt six weeks before, but he had stayed behind, for he was in love with the most beautiful Reed.

Μια νύχτα πέταξε πάνω από την πόλη ένα μικρό Χελιδόνι. Οι φίλοι του είχαν φύγει για την Αίγυπτο έξι εβδομάδες νωρίτερα, αλλά εκείνο είχε μείνει πίσω, γιατί ήταν ερωτευμένο με την πιο όμορφη Καλαμιά.

He had met her early in the spring as he was flying down the river after a big yellow moth, and had been so attracted by her slender waist that he had stopped to talk to her.

Την είχε συναντήσει νωρίς την άνοιξη καθώς πετούσε χαμηλά στο ποτάμι κυνηγώντας μια μεγάλη κίτρινη πεταλούδα, και είχε γοητευτεί τόσο από τη λεπτή της μέση που είχε σταματήσει για να της μιλήσει.

“Shall I love you?” said the Swallow, who liked to come to the point at once, and the Reed made him a low bow. So he flew round and round her, touching the water with his wings, and making silver ripples.

«Να σε αγαπήσω;» είπε το Χελιδόνι, που του άρεσε να μπαίνει αμέσως στο θέμα, και η Καλαμιά τού έκανε μια βαθιά υπόκλιση. Έτσι πέταξε γύρω γύρω από αυτήν, αγγίζοντας το νερό με τα φτερά του και σχηματίζοντας ασημένιους κυματισμούς.

This was his courtship, and it lasted all through the summer.

Αυτό ήταν το φλερτ του, και κράτησε όλο το καλοκαίρι.

“It is a ridiculous attachment,” twittered the other Swallows; “she has no money, and far too many relations”; and indeed the river was quite full of Reeds. Then, when the autumn came they all flew away.

«Είναι ένας γελοίος δεσμός», τιτίβισαν τα άλλα Χελιδόνια· «δεν έχει καθόλου χρήματα και έχει πάρα πολλούς συγγενείς»· και πράγματι το ποτάμι ήταν γεμάτο Καλαμιές. Έπειτα, όταν ήρθε το φθινόπωρο, όλα πέταξαν μακριά.

After they had gone he felt lonely, and began to tire of his lady-love. “She has no conversation,” he said, “and I am afraid that she is a coquette, for she is always flirting with the wind.”

Αφού έφυγαν, ένιωσε μοναξιά και άρχισε να κουράζεται από την αγαπημένη του. «Δεν ξέρει να κάνει συζήτηση», είπε, «και φοβάμαι ότι είναι κοκέτα, γιατί φλερτάρει συνέχεια με τον άνεμο».