Het meisje met de zwavelstokjes

Het was vreselijk koud en bijna donker op de laatste avond van het oude jaar, en de sneeuw viel snel neer. In de kou en de duisternis zwierf een arm klein meisje, met een bloot hoofd en blote voeten, door de straten.

It was terribly cold and nearly dark on the last evening of the old year, and the snow was falling fast. In the cold and the darkness, a poor little girl, with bare head and naked feet, roamed through the streets.

Het is waar dat ze een paar pantoffels aanhad toen ze van huis wegging, maar daar had ze niet veel aan.

It is true she had on a pair of slippers when she left home, but they were not of much use.

Ze waren heel groot, zó groot zelfs dat ze van haar moeder waren geweest, en het arme kind was ze kwijtgeraakt toen ze de straat overrende om twee koetsen te ontwijken die met een vreselijke vaart voorbijrolden.

They were very large, so large, indeed, that they had belonged to her mother, and the poor little creature had lost them in running across the street to avoid two carriages that were rolling along at a terrible rate.

Een van de pantoffels kon ze niet vinden, en een jongen greep de andere en rende ermee weg, terwijl hij riep dat hij hem als wieg kon gebruiken wanneer hij zelf kinderen had.

One of the slippers she could not find, and a boy seized upon the other and ran away with it, saying that he could use it as a cradle, when he had children of his own.

Zo liep het kleine meisje verder op haar blote voetjes, die helemaal rood en blauw waren van de kou. In een oud schort droeg ze een aantal zwavelstokjes, en ze had er een bosje van in haar handen.

So the little girl went on with her little naked feet, which were quite red and blue with the cold. In an old apron she carried a number of matches, and had a bundle of them in her hands.

Niemand had de hele dag iets van haar gekocht, en niemand had haar ook maar een cent gegeven. Rillend van de kou en honger sloop ze voort; het arme kind zag eruit als een toonbeeld van ellende.

No one had bought anything of her the whole day, nor had any one given here even a penny. Shivering with cold and hunger, she crept along; poor little child, she looked the picture of misery.

De sneeuwvlokken vielen op haar lange, blonde haar, dat in krullen over haar schouders hing, maar ze lette er niet op.

The snowflakes fell on her long, fair hair, which hung in curls on her shoulders, but she regarded them not.

Achter elk raam brandden lichten en er hing een heerlijke geur van gebraden gans, want het was oudejaarsavond — ja, dat herinnerde ze zich.

Lights were shining from every window, and there was a savory smell of roast goose, for it was New-year’s eve—yes, she remembered that.

In een hoekje tussen twee huizen, waarvan het ene wat verder naar voren stond dan het andere, ging ze zitten en kroop ze dicht ineen.

In a corner, between two houses, one of which projected beyond the other, she sank down and huddled herself together.

Ze had haar beentjes onder zich getrokken, maar ze kon de kou niet buitensluiten; en ze durfde niet naar huis te gaan, want ze had geen enkel zwavelstokje verkocht en kon geen stuiver mee naar huis nemen.

She had drawn her little feet under her, but she could not keep off the cold; and she dared not go home, for she had sold no matches, and could not take home even a penny of money.

Haar vader zou haar zeker slaan; bovendien was het thuis bijna net zo koud als hier, want ze hadden alleen het dak boven hun hoofd, waar de wind doorheen huilde, hoewel de grootste gaten waren dichtgestopt met stro en lompen.

Her father would certainly beat her; besides, it was almost as cold at home as here, for they had only the roof to cover them, through which the wind howled, although the largest holes had been stopped up with straw and rags.

Haar handjes waren bijna bevroren van de kou. Ach! Misschien kon een brandend zwavelstokje helpen, als ze er eentje uit het bosje kon trekken en tegen de muur kon afstrijken, alleen al om haar vingers te warmen. Ze trok er eentje uit — “kras!”

Her little hands were almost frozen with the cold. Ah! perhaps a burning match might be some good, if she could draw it from the bundle and strike it against the wall, just to warm her fingers. She drew one out-“scratch!”

Wat siste het toen het brandde! Het gaf een warm, helder licht, net als een klein kaarsje, toen ze haar hand eroverheen hield. Het was echt een wonderlijk licht.

how it sputtered as it burnt! It gave a warm, bright light, like a little candle, as she held her hand over it. It was really a wonderful light.

Het leek het kleine meisje alsof ze bij een grote ijzeren kachel zat, met gepoetste koperen poten en een koperen versiering. Wat brandde het vuur heerlijk! En het voelde zo fijn warm dat het kind haar voeten uitstrekte alsof ze die wilde warmen, toen — kijk eens!

It seemed to the little girl that she was sitting by a large iron stove, with polished brass feet and a brass ornament. How the fire burned! and seemed so beautifully warm that the child stretched out her feet as if to warm them, when, lo!