The Monkey’s Paw

I.

I.

Without, the night was cold and wet, but in the small parlour of Laburnam Villa the blinds were drawn and the fire burned brightly.

Buiten was de nacht koud en nat, maar in de kleine zitkamer van Laburnam Villa waren de gordijnen dicht en brandde het haardvuur helder.

Father and son were at chess, the former, who possessed ideas about the game involving radical changes, putting his king into such sharp and unnecessary perils that it even provoked comment from the white-haired old lady knitting placidly by the fire.

Vader en zoon waren aan het schaken, waarbij eerstgenoemde, die er nogal radicale ideeën over het spel op nahield, zijn koning in zulk hevig en onnodig gevaar bracht dat het zelfs commentaar ontlokte aan de witaderige oude dame die vredig zat te breien bij het vuur.

“Hark at the wind,” said Mr. White, who, having seen a fatal mistake after it was too late, was amiably desirous of preventing his son from seeing it.

“Hoor die wind eens,” zei meneer White, die een fatale fout had opgemerkt toen het al te laat was, en zijn zoon er op beminnelijke wijze van wilde weerhouden om hem te zien.

“I’m listening,” said the latter, grimly surveying the board as he stretched out his hand. “Check.”

“Ik luister,” zei deze, terwijl hij grimmig het bord overzag en zijn hand uitstak. “Schaak.”

“I should hardly think that he’d come to-night,” said his father, with his hand poised over the board.

“Ik betwijfel ten zeerste of hij vanavond nog komt,” zei zijn vader, met zijn hand zwevend boven het bord.

“Mate,” replied the son.

“Mat,” antwoordde de zoon.

“That’s the worst of living so far out,” bawled Mr. White, with sudden and unlooked-for violence; “of all the beastly, slushy, out-of-the-way places to live in, this is the worst. Pathway’s a bog, and the road’s a torrent.

“Dat is nou het nadeel van zo afgelegen wonen,” riep meneer White met een plotselinge en onverwachte felheid; “van alle afschuwelijke, drassige, uithoeken om te wonen, is dit wel de ergste. Het tuinpad is een moeras en de weg is een kolkende rivier.

I don’t know what people are thinking about. I suppose because only two houses in the road are let, they think it doesn’t matter.”

Ik snap niet waar mensen met hun hoofd zitten. Omdat er in de hele straat maar twee huizen verhuurd zijn, denken ze zeker dat het toch niet uitmaakt.”

“Never mind, dear,” said his wife, soothingly; “perhaps you’ll win the next one.”

“Geeft niet, schat,” zei zijn vrouw sussend; “misschien win je het volgende potje.”

Mr. White looked up sharply, just in time to intercept a knowing glance between mother and son. The words died away on his lips, and he hid a guilty grin in his thin grey beard.

Meneer White keek scherp op, net op tijd om een veelbetekenende blik tussen moeder en zoon op te vangen. De woorden stierven weg op zijn lippen en hij verborg een schuldbewuste glimlach in zijn dunne grijze baard.

“There he is,” said Herbert White, as the gate banged to loudly and heavy footsteps came toward the door.

“Daar is hij,” zei Herbert White, toen het hek luid dichtsloeg en er zware voetstappen naar de deur kwamen.

The old man rose with hospitable haste, and opening the door, was heard condoling with the new arrival. The new arrival also condoled with himself, so that Mrs. White said, “Tut, tut!”

De oude man stond met gastvrije haast op en deed de deur open, waarbij men hem hoorde meeleven met de pas gearriveerde gast. De nieuwkomer beklaagde zichzelf eveneens, waarop mevrouw White zei: “Tjonge, jonge!”

and coughed gently as her husband entered the room, followed by a tall, burly man, beady of eye and rubicund of visage.

en zachtjes kuchte toen haar man de kamer binnenkwam, gevolgd door een lange, forsgebouwde man met kraaloogjes en een blozende gelaatskleur.