Work Lights

“Mr Lloyd signs releases once a fortnight, and his signing day remains Monday the fourteenth,” I read aloud. “He thanks you for your letter.”

«Ο κύριος Lloyd υπογράφει τις αποδεσμεύσεις μία φορά κάθε δύο εβδομάδες και η επόμενη μέρα που θα υπογράψει παραμένει η Δευτέρα 14», διάβασα δυνατά. «Σας ευχαριστεί για το γράμμα σας.»

I was standing in the shop between the rice and the newspapers, at four o’clock on Tuesday, and my father was serving a woman who wanted stamps. My letter had been a very good letter, two pages long, polite and slightly frightening. It had asked the head of licensing to make an emergency exception and release the huts early, so that thirty of them could be mended before a hearing in ten days. His assistant had needed six hours to say no.

Στεκόμουν στο μαγαζί, ανάμεσα στο ρύζι και τις εφημερίδες, στις τέσσερις το απόγευμα της Τρίτης, και ο πατέρας μου εξυπηρετούσε μια γυναίκα που ήθελε γραμματόσημα. Το γράμμα μου ήταν πολύ καλό, δύο σελίδες, ευγενικό και λίγο τρομακτικό. Ζητούσε από τον προϊστάμενο αδειοδότησης να κάνει μια έκτακτη εξαίρεση και να αποδεσμεύσει νωρίτερα τα σπιτάκια, ώστε να προλάβουμε να επισκευάσουμε τριάντα από αυτά πριν από την ακρόαση, σε δέκα μέρες. Η βοηθός του χρειάστηκε έξι ώρες για να πει όχι.

“He thanks you,” said my father. “That is nice of him.”

«Σε ευχαριστεί», είπε ο πατέρας μου. «Πολύ ευγενικό εκ μέρους του.»

That night, when he had gone to bed, I sat at the kitchen table with the council’s scheme of delegation on my laptop. It is a document of ninety pages that tells every officer what they are allowed to decide on their own, and I read all ninety, slowly, the way you read a contract when you suspect the other side wrote it in a hurry. At three in the morning, on page seventy-one, in a paragraph about holidays and illness that nobody had changed since 2009, I found one sentence. Where the head of a service is absent and a decision cannot wait, a senior officer of that service may act on his behalf.

Εκείνο το βράδυ, αφού πήγε για ύπνο, κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας με το σχέδιο εξουσιοδότησης του δήμου ανοιχτό στον φορητό υπολογιστή μου. Είναι ένα έγγραφο ενενήντα σελίδων που λέει σε κάθε υπάλληλο τι μπορεί να αποφασίζει μόνος του, και διάβασα και τις ενενήντα σελίδες, αργά, όπως διαβάζεις ένα συμβόλαιο όταν υποψιάζεσαι ότι η άλλη πλευρά το έγραψε βιαστικά. Στις τρεις το πρωί, στη σελίδα εβδομήντα μία, σε μια παράγραφο για τις άδειες και τις ασθένειες που κανείς δεν είχε αλλάξει από το 2009, βρήκα μία πρόταση. Αν ο προϊστάμενος μιας υπηρεσίας απουσιάζει και μια απόφαση δεν μπορεί να περιμένει, ένας ανώτερος υπάλληλος της υπηρεσίας μπορεί να ενεργήσει εκ μέρους του.

It was meant for a man in hospital, not a man in a meeting. It was thin. It was also the only door in ninety pages, and I had found it because I had read the pages that nobody reads.

Αυτός ο κανόνας προοριζόταν για έναν άνθρωπο στο νοσοκομείο, όχι για έναν άνθρωπο σε μια σύσκεψη. Ήταν αδύναμο επιχείρημα. Ήταν όμως και η μόνη πόρτα μέσα σε ενενήντα σελίδες, και την είχα βρει επειδή είχα διαβάσει τις σελίδες που κανείς δεν διαβάζει.

On Wednesday morning I rang Lloyd’s office and asked to speak to him. He was at a meeting on the other side of the city all day, his assistant said, and wasn’t taking calls. I rang again at one, and asked her to write down that I had called, and when. Then I took a bus to the council and climbed three floors to Hannah’s office.

Το πρωί της Τετάρτης τηλεφώνησα στο γραφείο του Lloyd και ζήτησα να του μιλήσω. Ήταν σε σύσκεψη στην άλλη άκρη της πόλης όλη μέρα και δεν δεχόταν τηλεφωνήματα, είπε η βοηθός του. Ξανατηλεφώνησα στη μία και της ζήτησα να σημειώσει ότι τηλεφώνησα και τι ώρα. Μετά πήρα το λεωφορείο για τον δήμο και ανέβηκα τρεις ορόφους μέχρι το γραφείο της Hannah.

She was eating a sandwich at her desk. She looked at my face and put it down.

Έτρωγε ένα σάντουιτς στο γραφείο της. Κοίταξε το πρόσωπό μου και το άφησε κάτω.

“Page seventy-one,” I said, and put it in front of her. “Paragraph thirty-four. The last sentence.”

«Σελίδα εβδομήντα μία», είπα και της έβαλα το έγγραφο μπροστά της. «Παράγραφος τριάντα τέσσερα. Η τελευταία πρόταση.»

She read it twice, and then she looked at me. “You want me to sign the release.”

Το διάβασε δύο φορές και μετά με κοίταξε. «Θέλετε να υπογράψω την αποδέσμευση.»

“I want you to sign it for him. He’s absent, I’ve tried twice today and his office has a note of it, and if the huts don’t come out of that yard this week, there’s no market, and if there’s no market, there’s no land.” I made myself say the rest, because it was true and she would think it anyway. “It isn’t my job I’m asking you to risk. It’s yours.”

«Θέλω να υπογράψετε εκ μέρους του. Απουσιάζει, προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του δύο φορές σήμερα και το γραφείο του το έχει σημειώσει, και αν τα σπιτάκια δεν βγουν από την αυλή αυτή την εβδομάδα, δεν θα γίνει αγορά, κι αν δεν γίνει αγορά, η γη θα χαθεί.» Ανάγκασα τον εαυτό μου να πει και τα υπόλοιπα, γιατί ήταν αλήθεια και θα το σκεφτόταν έτσι κι αλλιώς. «Δεν σας ζητάω να διακινδυνεύσετε τη δική μου δουλειά. Σας ζητάω να διακινδυνεύσετε τη δική σας.»