Η ιστορία του καλού μικρού αγοριού

Κάποτε υπήρχε ένα καλό μικρό αγόρι με το όνομα Τζέικομπ Μπλίβενς. Υπάκουε πάντοτε στους γονείς του, όσο παράλογες και ανυπόστατες κι αν ήταν οι απαιτήσεις τους· και μάθαινε πάντοτε τα μαθήματά του, και ποτέ δεν αργούσε στο κατηχητικό της Κυριακής.

Once there was a good little boy by the name of Jacob Blivens. He always obeyed his parents, no matter how absurd and unreasonable their demands were; and he always learned his book, and never was late at Sabbath-school.

Δεν έκανε κοπάνα, ακόμη κι όταν η νηφάλια κρίση του τού έλεγε πως ήταν το πιο επωφελές πράγμα που θα μπορούσε να κάνει. Κανένα από τα άλλα αγόρια δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό το αγόρι, καθώς συμπεριφερόταν τόσο παράξενα. Δεν έλεγε ψέματα, όσο βολικό κι αν ήταν.

He would not play hookey, even when his sober judgment told him it was the most profitable thing he could do. None of the other boys could ever make that boy out, he acted so strangely. He wouldn’t lie, no matter how convenient it was.

Έλεγε απλώς πως ήταν λάθος να λες ψέματα, και αυτό ήταν αρκετό για εκείνον. Και ήταν τόσο ειλικρινής, που γινόταν απλώς γελοίος. Οι περίεργες συνήθειες που είχε αυτός ο Τζέικομπ ξεπερνούσαν κάθε όριο.

He just said it was wrong to lie, and that was sufficient for him. And he was so honest that he was simply ridiculous. The curious ways that that Jacob had, surpassed everything.

Δεν έπαιζε μπίλιες την Κυριακή, δεν λήστευε φωλιές πουλιών, δεν έδινε καυτές πένες στις μαϊμούδες των λατερνατζήδων· δεν φαινόταν να δείχνει κανένα ενδιαφέρον για οποιοδήποτε είδος λογικής διασκέδασης.

He wouldn’t play marbles on Sunday, he wouldn’t rob birds’ nests, he wouldn’t give hot pennies to organ-grinders’ monkeys; he didn’t seem to take any interest in any kind of rational amusement.

Έτσι, τα άλλα αγόρια προσπαθούσαν να το αναλύσουν και να τον καταλάβουν, αλλά δεν μπορούσαν να φτάσουν σε κανένα ικανοποιητικό συμπέρασμα.

So the other boys used to try to reason it out and come to an understanding of him, but they couldn’t arrive at any satisfactory conclusion.

Όπως είπα και πριν, μπορούσαν να σχηματίσουν μόνο μια αόριστη ιδέα ότι ήταν «χτυπημένος από τη μοίρα», κι έτσι τον πήραν υπό την προστασία τους και δεν επέτρεψαν ποτέ να του συμβεί κανένα κακό.

As I said before, they could only figure out a sort of vague idea that he was “afflicted,” and so they took him under their protection, and never allowed any harm to come to him.

Αυτό το καλό μικρό αγόρι διάβαζε όλα τα βιβλία του κατηχητικού· ήταν η μεγαλύτερη χαρά του. Αυτό ήταν όλο το μυστικό. Πίστευε στα καλά μικρά αγόρια που έβαζαν στα βιβλία του κατηχητικού· είχε απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτά.

This good little boy read all the Sunday-school books; they were his greatest delight. This was the whole secret of it. He believed in the good little boys they put in the Sunday-school book; he had every confidence in them.

Λαχταρούσε να συναντήσει ένα από αυτά ζωντανό έστω και μία φορά· αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Όλα τους είχαν πεθάνει πριν από την εποχή του, ίσως.

He longed to come across one of them alive once; but he never did. They all died before his time, maybe.

Όποτε διάβαζε για κάποιο ιδιαίτερα καλό, γυρνούσε γρήγορα στο τέλος για να δει τι απέγινε, επειδή ήθελε να ταξιδέψει χιλιάδες μίλια και να το κοιτάξει προσεκτικά· αλλά δεν υπήρχε κανένα όφελος· εκείνο το καλό μικρό αγόρι πέθαινε πάντοτε στο τελευταίο κεφάλαιο, και υπήρχε μια εικόνα της κηδείας, με όλους τους συγγενείς του και τα παιδιά του κατηχητικού να στέκονται γύρω από τον τάφο με παντελόνια που ήταν πολύ κοντά και καπέλα που ήταν πολύ μεγάλα, και όλοι να κλαίνε σε μαντίλια που είχαν ύφασμα ίσο με μιάμιση γιάρδα.

Whenever he read about a particularly good one he turned over quickly to the end to see what became of him, because he wanted to travel thousands of miles and gaze on him; but it wasn’t any use; that good little boy always died in the last chapter, and there was a picture of the funeral, with all his relations and the Sunday-school children standing around the grave in pantaloons that were too short, and bonnets that were too large, and everybody crying into handkerchiefs that had as much as a yard and a half of stuff in them.

Πάντα τον εμπόδιζαν με αυτόν τον τρόπο. Ποτέ δεν κατάφερνε να δει ένα από εκείνα τα καλά αγοράκια, επειδή πάντα πέθαινε στο τελευταίο κεφάλαιο.

He was always headed off in this way. He never could see one of those good little boys on account of his always dying in the last chapter.

Ο Τζέικομπ είχε μια ευγενή φιλοδοξία: να συμπεριληφθεί σε ένα βιβλίο του κατηχητικού.

Jacob had a noble ambition to be put in a Sunday school book.

Ήθελε να συμπεριληφθεί, με εικόνες που να τον δείχνουν να αρνείται ένδοξα να πει ψέματα στη μητέρα του κι εκείνη να κλαίει από χαρά γι’ αυτό· και εικόνες που να τον δείχνουν να στέκεται στο κατώφλι δίνοντας μια πένα σε μια φτωχή ζητιάνα με έξι παιδιά, λέγοντάς της να την ξοδέψει άφοβα, αλλά να μην είναι σπάταλη, γιατί η σπατάλη είναι αμαρτία· και εικόνες όπου αρνούνταν μεγαλόψυχα να μαρτυρήσει το κακό αγόρι που του έστηνε πάντα καρτέρι στη γωνία καθώς γύριζε από το σχολείο, και τον χτυπούσε τόσο άσχημα στο κεφάλι με ένα πηχάκι και μετά τον κυνηγούσε μέχρι το σπίτι, φωνάζοντας «Έι! έι!»

He wanted to be put in, with pictures representing him gloriously declining to lie to his mother, and her weeping for joy about it; and pictures representing him standing on the doorstep giving a penny to a poor beggar-woman with six children, and telling her to spend it freely, but not to be extravagant, because extravagance is a sin; and pictures of him magnanimously refusing to tell on the bad boy who always lay in wait for him around the corner as he came from school, and welted him so over the head with a lath, and then chased him home, saying, “Hi! hi!”