Het verhaal van de brave kleine jongen

Er was eens een brave kleine jongen die Jacob Blivens heette. Hij gehoorzaamde zijn ouders altijd, hoe absurd en onredelijk hun eisen ook waren; en hij leerde altijd keurig uit zijn boek, en was nooit te laat op de sabbatschool.

Once there was a good little boy by the name of Jacob Blivens. He always obeyed his parents, no matter how absurd and unreasonable their demands were; and he always learned his book, and never was late at Sabbath-school.

Hij spijbelde nooit, zelfs niet wanneer zijn nuchtere verstand hem vertelde dat dit het voordeligste was wat hij kon doen. Geen van de andere jongens kon ooit hoogte van die jongen krijgen, zo vreemd gedroeg hij zich. Hij loog nooit, hoe goed het hem ook uitkwam.

He would not play hookey, even when his sober judgment told him it was the most profitable thing he could do. None of the other boys could ever make that boy out, he acted so strangely. He wouldn’t lie, no matter how convenient it was.

Hij zei gewoon dat liegen verkeerd was, en dat was voor hem genoeg. En hij was zo eerlijk dat het ronduit belachelijk was. De merkwaardige manieren die die Jacob erop nahield, overtroffen alles.

He just said it was wrong to lie, and that was sufficient for him. And he was so honest that he was simply ridiculous. The curious ways that that Jacob had, surpassed everything.

Hij wilde op zondag niet knikkeren, hij wilde geen vogelnestjes roven, hij wilde geen hete centen aan de apen van orgeldraaiers geven; hij leek nergens enige belangstelling te hebben voor wat voor zinnig vermaak dan ook.

He wouldn’t play marbles on Sunday, he wouldn’t rob birds’ nests, he wouldn’t give hot pennies to organ-grinders’ monkeys; he didn’t seem to take any interest in any kind of rational amusement.

De andere jongens probeerden het dus uit te redeneren en hem te begrijpen, maar ze konden tot geen enkele bevredigende slotsom komen.

So the other boys used to try to reason it out and come to an understanding of him, but they couldn’t arrive at any satisfactory conclusion.

Zoals ik al eerder zei, konden ze alleen maar een vaag idee bedenken dat hij “getroffen” was, en daarom namen ze hem onder hun hoede en stonden ze nooit toe dat hem enig kwaad overkwam.

As I said before, they could only figure out a sort of vague idea that he was “afflicted,” and so they took him under their protection, and never allowed any harm to come to him.

Deze brave kleine jongen las alle zondagsschoolboekjes; ze waren zijn grootste vreugde. Dat was het hele geheim ervan. Hij geloofde in de brave jongetjes die ze in de zondagsschoolboekjes stopten; hij had alle vertrouwen in hen.

This good little boy read all the Sunday-school books; they were his greatest delight. This was the whole secret of it. He believed in the good little boys they put in the Sunday-school book; he had every confidence in them.

Hij verlangde ernaar er eens eentje in levenden lijve tegen te komen; maar dat deed hij nooit. Ze stierven misschien allemaal vóór zijn tijd.

He longed to come across one of them alive once; but he never did. They all died before his time, maybe.

Wanneer hij over een bijzonder braaf jongetje las, bladerde hij snel door naar het einde om te zien wat er van hem geworden was, omdat hij duizenden mijlen wilde reizen om hem te kunnen aanschouwen; maar het baatte allemaal niets; dat brave jongetje stierf altijd in het laatste hoofdstuk, en dan was er een prent van de begrafenis, met al zijn verwanten en de kinderen van de zondagsschool die om het graf stonden in een broek die te kort was en mutsen die te groot waren, en iedereen huilde in zakdoeken waar wel anderhalve el stof in zat.

Whenever he read about a particularly good one he turned over quickly to the end to see what became of him, because he wanted to travel thousands of miles and gaze on him; but it wasn’t any use; that good little boy always died in the last chapter, and there was a picture of the funeral, with all his relations and the Sunday-school children standing around the grave in pantaloons that were too short, and bonnets that were too large, and everybody crying into handkerchiefs that had as much as a yard and a half of stuff in them.

Zo werd hem altijd de pas afgesneden. Hij kreeg nooit zo’n braaf jongetje te zien, omdat die altijd in het laatste hoofdstuk stierf.

He was always headed off in this way. He never could see one of those good little boys on account of his always dying in the last chapter.

Jacob had de nobele ambitie om in een zondagsschoolboekje te worden opgenomen.

Jacob had a noble ambition to be put in a Sunday school book.

Hij wilde erin worden opgenomen, met prenten waarop te zien was hoe hij glorieus weigerde tegen zijn moeder te liegen, en hoe zij van vreugde daarom huilde; en prenten waarop te zien was hoe hij op de stoep stond en een cent gaf aan een arme bedelares met zes kinderen, en haar zei die vrijuit uit te geven, maar niet verkwistend te zijn, want verkwisting is een zonde; en prenten waarop hij edelmoedig weigerde de stoute jongen te verraden die hem om de hoek altijd opwachtte als hij uit school kwam, hem zó hard met een lat over zijn hoofd sloeg en hem vervolgens naar huis joeg terwijl hij

He wanted to be put in, with pictures representing him gloriously declining to lie to his mother, and her weeping for joy about it; and pictures representing him standing on the doorstep giving a penny to a poor beggar-woman with six children, and telling her to spend it freely, but not to be extravagant, because extravagance is a sin; and pictures of him magnanimously refusing to tell on the bad boy who always lay in wait for him around the corner as he came from school, and welted him so over the head with a lath, and then chased him home, saying, “Hi! hi!”