Damokles’in Kılıcı

Bir zamanlar Dionysius adında bir kral vardı. O kadar adaletsiz ve zalimdi ki kendine tiran adını kazandırdı. Neredeyse herkesin kendisinden nefret ettiğini biliyordu ve bu yüzden birisi canını alır diye her zaman korku içindeydi.

There was once a king whose name was Dionysius. He was so unjust and cruel that he won for himself the name of tyrant. He knew that almost everybody hated him, and so he was always in dread lest some one should take his life.

Fakat çok zengindi ve birçok güzel ve pahalı şeyin bulunduğu güzel bir sarayda yaşıyordu. Ayrıca her zaman onun emirlerini yerine getirmeye hazır bir sürü hizmetkâr ona hizmet ediyordu.

But he was very rich, and he lived in a fine palace where there were many beautiful and costly things, and he was waited upon by a host of servants who were always ready to do his bidding.

Bir gün Damokles adındaki bir arkadaşı ona şöyle dedi:

One day a friend of his, whose name was Damocles, said to him,—

“Ne kadar mutlu olmalısınız! Bir insanın isteyebileceği her şeye burada sahipsiniz.”

“How happy you must be! You have here everything that any man could wish.”

“Belki de benimle yer değiştirmek istersin,” dedi tiran.

“Perhaps you would like to change places with me,” said the tyrant.

“Hayır, o kadar değil, ey kralım!” dedi Damokles; “fakat bence, sadece bir günlüğüne sizin zenginliklerinize ve zevklerinize sahip olabilseydim, daha büyük bir mutluluk istemezdim.”

“No, not that, O king!” said Damocles; “but I think, that, if I could only have your riches and your pleasures for one day, I should not want any greater happiness.”

“Pekala,” dedi tiran. “Onlara sahip olacaksın.”

“Very well,” said the tyrant. “You shall have them.”

Böylece, ertesi gün Damokles saraya götürüldü ve tüm hizmetkârlara ona efendileri gibi davranmaları emredildi. Ziyafet salonundaki bir masaya oturdu ve önüne zengin yemekler kondu.

And so, the next day, Damocles was led into the palace, and all the servants were bidden to treat him as their master. He sat down at a table in the banquet hall, and rich foods were placed before him.

Ona zevk verebilecek hiçbir şey eksik değildi. Pahalı şaraplar, güzel çiçekler, nadir parfümler ve hoş bir müzik vardı. Yumuşak minderlerin arasına uzandı ve dünyadaki en mutlu insan olduğunu hissetti.

Nothing was wanting that could give him pleasure. There were costly wines, and beautiful flowers, and rare perfumes, and delightful music. He rested himself among soft cushions, and felt that he was the happiest man in all the world.

Sonra tesadüfen gözlerini tavana doğru kaldırdı. Ucu neredeyse başına değecek şekilde üzerinde sallanan şey de neydi? Bu keskin bir kılıçtı ve sadece tek bir at kılıyla asılmıştı. Ya kıl koparsa?

Then he chanced to raise his eyes toward the ceiling. What was it that was dangling above him, with its point almost touching his head? It was a sharp sword, and it was hung by only a single horse-hair. What if the hair should break?

Her an kopma tehlikesi vardı.

There was danger every moment that it would do so.

Damokles’in dudaklarındaki gülümseme soldu. Yüzü kül gibi solgunlaştı. Elleri titredi. Artık yemek istemiyordu; daha fazla şarap içemiyordu; müzikten artık zevk almıyordu. Saraydan çıkıp uzaklaşmak istiyordu, nereye olduğu umurunda bile değildi.

The smile faded from the lips of Damocles. His face became ashy pale. His hands trembled. He wanted no more food; he could drink no more wine; he took no more delight in the music. He longed to be out of the palace, and away, he cared not where.

“Sorun nedir?” dedi tiran.

“What is the matter?” said the tyrant.

“Şu kılıç! Şu kılıç!” diye bağırdı Damokles. O kadar çok korkmuştu ki kıpırdamaya cesaret edemiyordu.

“That sword! that sword!” cried Damocles. He was so badly frightened that he dared not move.