Het gele behang

Het gele behang Door Charlotte Perkins Gilman Het gebeurt maar zelden dat gewone stervelingen zoals John en ik voor de zomer een voorouderlijk landgoed weten te bemachtigen.

The Yellow Wallpaper By Charlotte Perkins Gilman It is very seldom that mere ordinary people like John and myself secure ancestral halls for the summer.

Een koloniaal herenhuis, een erfgoed, ik zou haast zeggen een spookhuis, waarmee het toppunt van romantisch geluk bereikt zou zijn — maar dat zou te veel gevraagd zijn van het noodlot!

A colonial mansion, a hereditary estate, I would say a haunted house, and reach the height of romantic felicity—but that would be asking too much of fate!

Toch wil ik met trots beweren dat er iets merkwaardigs aan kleeft.

Still I will proudly declare that there is something queer about it.

Waarom zou het anders zo goedkoop worden verhuurd? En waarom heeft het zo lang leeggestaan?

Else, why should it be let so cheaply? And why have stood so long untenanted?

John lacht me natuurlijk uit, maar dat verwacht men nu eenmaal in een huwelijk.

John laughs at me, of course, but one expects that in marriage.

John is uitermate praktisch ingesteld. Hij heeft geen geduld met geloof, koestert een intense afschuw van bijgeloof en spot openlijk met elk gepraat over zaken die niet te voelen, te zien en in cijfers uit te drukken zijn.

John is practical in the extreme. He has no patience with faith, an intense horror of superstition, and he scoffs openly at any talk of things not to be felt and seen and put down in figures.

John is arts, en wellicht — (ik zou het uiteraard aan geen levende ziel toevertrouwen, maar dit is dood papier en een grote opluchting voor mijn gemoed) — wellicht is dat een van de redenen dat ik niet sneller herstel.

John is a physician, and perhaps—(I would not say it to a living soul, of course, but this is dead paper and a great relief to my mind)—perhaps that is one reason I do not get well faster.

Zie je, hij gelooft niet dat ik ziek ben!

You see, he does not believe I am sick!

En wat kan men doen?

And what can one do?

Als een hoog aangeschreven arts, en bovendien je eigen echtgenoot, vrienden en familie verzekert dat er werkelijk niets anders aan de hand is dan een tijdelijke zenuwinzinking — een lichte neiging tot hysterie — wat moet men dan doen?

If a physician of high standing, and one’s own husband, assures friends and relatives that there is really nothing the matter with one but temporary nervous depression—a slight hysterical tendency—what is one to do?

Mijn broer is eveneens arts, en eveneens hoog aangeschreven, en hij zegt precies hetzelfde.

My brother is also a physician, and also of high standing, and he says the same thing.

Dus neem ik fosfaten of fosfieten — wat het ook moge zijn — en versterkende middelen, en maak ik reisjes, geniet van de buitenlucht en lichaamsbeweging, en is het me volstrekt verboden om te “werken”

So I take phosphates or phosphites—whichever it is, and tonics, and journeys, and air, and exercise, and am absolutely forbidden to “work”

totdat ik weer beter ben.

until I am well again.

Persoonlijk ben ik het oneens met hun opvattingen.

Personally, I disagree with their ideas.