The Yellow Wallpaper

The Yellow Wallpaper By Charlotte Perkins Gilman It is very seldom that mere ordinary people like John and myself secure ancestral halls for the summer.

Η Κίτρινη Ταπετσαρία Της Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν Πολύ σπάνια απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι σαν τον Τζον κι εμένα εξασφαλίζουν προγονικές επαύλεις για το καλοκαίρι.

A colonial mansion, a hereditary estate, I would say a haunted house, and reach the height of romantic felicity—but that would be asking too much of fate!

Ένα αποικιακό αρχοντικό, μια κληρονομική περιουσία, θα έλεγα ένα στοιχειωμένο σπίτι, φτάνοντας έτσι στο αποκορύφωμα της ρομαντικής ευδαιμονίας—αλλά αυτό θα ήταν σαν να ζητάω πάρα πολλά από τη μοίρα!

Still I will proudly declare that there is something queer about it.

Παρ’ όλα αυτά, δηλώνω με περηφάνια ότι υπάρχει κάτι αλλόκοτο σε αυτό.

Else, why should it be let so cheaply? And why have stood so long untenanted?

Αλλιώς, γιατί να νοικιάζεται τόσο φτηνά; Και γιατί να έχει μείνει ακατοίκητο για τόσο μεγάλο διάστημα;

John laughs at me, of course, but one expects that in marriage.

Ο Τζον γελάει μαζί μου, φυσικά, αλλά αυτό το περιμένει κανείς στον γάμο.

John is practical in the extreme. He has no patience with faith, an intense horror of superstition, and he scoffs openly at any talk of things not to be felt and seen and put down in figures.

Ο Τζον είναι πρακτικός στον ύψιστο βαθμό. Δεν έχει καμία υπομονή με την πίστη, τρέφει έντονη φρίκη για τις δεισιδαιμονίες και χλευάζει ανοιχτά οποιαδήποτε αναφορά σε πράγματα που δεν γίνονται αισθητά, ορατά και μετρήσιμα σε αριθμούς.

John is a physician, and perhaps—(I would not say it to a living soul, of course, but this is dead paper and a great relief to my mind)—perhaps that is one reason I do not get well faster.

Ο Τζον είναι γιατρός, και ίσως—(δεν θα το έλεγα σε ζωντανή ψυχή, φυσικά, αλλά αυτό είναι νεκρό χαρτί και μεγάλη ανακούφιση για το μυαλό μου)—ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που δεν γίνομαι καλά πιο γρήγορα.

You see, he does not believe I am sick!

Βλέπετε, δεν πιστεύει ότι είμαι άρρωστη!

And what can one do?

Και τι μπορεί να κάνει κανείς;

If a physician of high standing, and one’s own husband, assures friends and relatives that there is really nothing the matter with one but temporary nervous depression—a slight hysterical tendency—what is one to do?

Αν ένας διακεκριμένος γιατρός, που τυχαίνει να είναι και ο ίδιος σου ο σύζυγος, διαβεβαιώνει φίλους και συγγενείς ότι στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει τίποτα άλλο παρά μια παροδική νευρική κατάθλιψη—μια ελαφρά υστερική τάση—τι μπορεί να κάνει κανείς;

My brother is also a physician, and also of high standing, and he says the same thing.

Ο αδελφός μου είναι επίσης γιατρός, και μάλιστα επίσης διακεκριμένος, και λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα.

So I take phosphates or phosphites—whichever it is, and tonics, and journeys, and air, and exercise, and am absolutely forbidden to “work”

Έτσι, παίρνω φωσφορικά ή φωσφώδη άλατα—ό,τι κι αν είναι αυτά—καθώς και τονωτικά, και κάνω ταξίδια, και παίρνω καθαρό αέρα, και κάνω άσκηση, και μου απαγορεύεται κατηγορηματικά να «δουλεύω»

until I am well again.

μέχρι να αναρρώσω πλήρως.

Personally, I disagree with their ideas.

Προσωπικά, διαφωνώ με τις ιδέες τους.