Een herwonnen eer

Een bewaker kwam naar de schoenmakerij van de gevangenis, waar Jimmy Valentine ijverig bovenschoenen aan het naaien was, en begeleidde hem naar het kantoor aan de voorzijde. Daar overhandigde de directeur Jimmy zijn gratieverlening, die die ochtend door de gouverneur was ondertekend.

A guard came to the prison shoe-shop, where Jimmy Valentine was assiduously stitching uppers, and escorted him to the front office. There the warden handed Jimmy his pardon, which had been signed that morning by the governor.

Jimmy nam het op een vermoeide manier in ontvangst. Hij had bijna tien maanden van een straf van vier jaar uitgezeten. Hij had verwacht hooguit ongeveer drie maanden te hoeven blijven.

Jimmy took it in a tired kind of way. He had served nearly ten months of a four year sentence. He had expected to stay only about three months, at the longest.

Wanneer een man met zoveel vrienden buiten als Jimmy Valentine had in de “bak” terechtkomt, is het nauwelijks de moeite waard om zijn haar te knippen.

When a man with as many friends on the outside as Jimmy Valentine had is received in the “stir” it is hardly worth while to cut his hair.

“Nou, Valentine,” zei de directeur, “u gaat morgenochtend naar buiten. Verman uzelf en gedraag u eens als een echte man. U bent in de grond geen slechte kerel. Hou op met het kraken van kluizen en ga op het rechte pad.”

“Now, Valentine,” said the warden, “you’ll go out in the morning. Brace up, and make a man of yourself. You’re not a bad fellow at heart. Stop cracking safes, and live straight.”

“Ik?” zei Jimmy verbaasd. “Nou, ik heb nog nooit van mijn leven een kluis gekraakt.”

“Me?” said Jimmy, in surprise. “Why, I never cracked a safe in my life.”

“O, nee,” lachte de directeur. “Natuurlijk niet. Eens even kijken. Hoe kwam het dan dat u de bak in draaide voor die klus in Springfield? Was het omdat u geen alibi wilde aantonen uit angst iemand in bijzonder deftige kringen in verlegenheid te brengen?

“Oh, no,” laughed the warden. “Of course not. Let’s see, now. How was it you happened to get sent up on that Springfield job? Was it because you wouldn’t prove an alibi for fear of compromising somebody in extremely high-toned society?

Of was het gewoon een kwestie van een gemeen oud jurylid dat het op u gemunt had? Het is altijd het een of het ander met jullie onschuldige slachtoffers.”

Or was it simply a case of a mean old jury that had it in for you? It’s always one or the other with you innocent victims.”

“Ik?” zei Jimmy, nog steeds met een gezicht van pure onschuld. “Nou, directeur, ik ben van mijn leven niet in Springfield geweest!”

“Me?” said Jimmy, still blankly virtuous. “Why, warden, I never was in Springfield in my life!”

“Neem hem mee terug, Cronin!” zei de directeur, “en zorg voor burgerkleren voor hem. Sluit hem morgenochtend om zeven uur open en laat hem naar de wachtruimte komen. Denk maar eens goed na over mijn advies, Valentine.”

“Take him back, Cronin!” said the warden, “and fix him up with outgoing clothes. Unlock him at seven in the morning, and let him come to the bull-pen. Better think over my advice, Valentine.”

Om kwart over zeven de volgende ochtend stond Jimmy in de voorkamer van de directeur.

At a quarter past seven on the next morning Jimmy stood in the warden’s outer office.

Hij droeg een pak van afschuwelijk zittende confectiekleding en een paar stijve, piepende schoenen die de staat ter beschikking stelt aan zijn ontslagen verplichte gasten.

He had on a suit of the villainously fitting, ready-made clothes and a pair of the stiff, squeaky shoes that the state furnishes to its discharged compulsory guests.

De beambte overhandigde hem een treinkaartje en het biljet van vijf dollar waarmee de wet van hem verwachtte dat hij zich zou rehabiliteren tot een fatsoenlijk en welvarend burger. De directeur gaf hem een sigaar en schudde hem de hand.

The clerk handed him a railroad ticket and the five-dollar bill with which the law expected him to rehabilitate himself into good citizenship and prosperity. The warden gave him a cigar, and shook hands.

Valentine, 9762, werd in de registers opgetekend als “Gratie verleend door de gouverneur”, en meneer James Valentine stapte naar buiten, de zonneschijn in.

Valentine, 9762, was chronicled on the books, “Pardoned by Governor,” and Mr. James Valentine walked out into the sunshine.

Zonder acht te slaan op het gezang van de vogels, de wuivende groene bomen en de geur van de bloemen, koerste Jimmy rechtstreeks af op een restaurant.

Disregarding the song of the birds, the waving green trees, and the smell of the flowers, Jimmy headed straight for a restaurant.