บรูโนกับไส้กรอก

1

1

นี่คือบรูโน บรูโนเป็นหมา มันตัวใหญ่และมีสีน้ำตาล และมันมีหูยาว บรูโนอยู่กับครอบครัวไคลน์ อยู่กับแม่ พ่อ ทิม และอันนา

This is Bruno. Bruno is a dog. He is big and brown, and he has long ears. Bruno lives with the Klein family: with Mum, Dad, Tim and Anna.

บรูโนชอบหลายสิ่ง มันชอบลูกบอล มันชอบโคลน มันชอบโซฟาสีขาว แต่สิ่งที่มันชอบมากที่สุดคือไส้กรอก

Bruno loves lots of things. He loves balls. He loves mud. He loves the white sofa. But most of all he loves sausages.

วันนี้คือวันพฤหัสบดี ในวันเสาร์ ครอบครัวไคลน์จัดงานปิ้งย่างในสวน เพื่อนบ้านทุกคนมา พ่อซื้อไส้กรอก 12 ชิ้น พ่อใส่ไส้กรอกในตู้เย็น พ่อพูดว่า “ไส้กรอก 12 ชิ้น พอสำหรับทุกคน”

Today is Thursday. On Saturday the Klein family is having a barbecue in the garden. All the neighbours are coming. Dad buys twelve sausages. He puts them in the fridge. “Twelve sausages,” he says. “That’s enough for everyone.”

ในวันศุกร์ แม่เปิดตู้เย็น แม่นับไส้กรอก หนึ่ง สอง สาม ถึงสิบ แค่สิบชิ้น “ไส้กรอกสองชิ้นอยู่ที่ไหน”

On Friday Mum opens the fridge. She counts the sausages. One, two, three … ten. Only ten! “Where are the two sausages?”

ทุกคนมองบรูโน บรูโนนอนอยู่หน้าตู้เย็น มันนอนหน้าตู้เย็นทุกเช้า ตู้เย็นมีกลิ่นดีมาก

Everyone looks at Bruno. Bruno is lying in front of the fridge. He lies in front of the fridge every morning. The fridge smells so good.

แม่พูดว่า “บรูโน แกใช่ไหม” บรูโนวางหัวบนเท้า มันไม่พูดอะไร หมาไม่เคยพูดอะไรเลย

“Bruno!” says Mum. “Is it you?” Bruno puts his head on his paws. He says nothing. Dogs never say anything.

แม่พูดว่า “หมานิสัยไม่ดี ไม่ดีเลยนะ”

“Bad dog!” says Mum. “That’s not okay!”

บรูโนเดินช้าๆ ไปที่ผ้าห่มของมัน มันเศร้า หูของมันตกลงมา

Bruno walks slowly to his blanket. He is sad. His ears hang right down.

อันนามองบรูโน แล้วอันนามองตู้เย็น “แม่ บรูโนเปิดตู้เย็นไม่ได้ มันไม่มีมือ”

Anna looks at Bruno. Then she looks at the fridge. “Mum, Bruno can’t open the fridge. He has no hands.”

แม่พูดว่า “อืม จริงด้วย แต่ถ้าอย่างนั้นคือใคร”

“Hm,” says Mum. “That’s true. But who is it then?”

ทิมมีความคิด “คืนนี้พวกเราจะไม่นอน พวกเรารอในครัว แล้วพวกเราจะเห็น”

Tim has an idea. “Tonight we’ll stay awake. We’ll wait in the kitchen. Then we’ll see.”