Cadmus en Europa

I. DE STIER.

I. THE BULL.

In Azië woonde een koning die twee kinderen had, een jongen en een meisje. De jongen heette Cadmus en het meisje heette Europa. Het land van de koning was heel klein. Hij kon op het dak van zijn paleis staan en het hele rijk overzien.

In Asia there lived a king who had two children, a boy and a girl. The boy’s name was Cadmus, and the girl’s name was Europa. The king’s country was a very small one. He could stand on his house top and see the whole of it.

Aan de ene kant lagen bergen en aan de andere kant was de zee. De koning dacht dat het het middelpunt van de wereld was, en hij wist niet veel van andere landen en mensen.

On one side of it there were mountains, and on the other side was the sea. The king thought that it was the center of the world, and he did not know much about other lands and people.

Toch was hij heel gelukkig in zijn eigen koninkrijkje, en dol op zijn kinderen. En hij had goede redenen om trots op hen te zijn; want Cadmus groeide op tot de dapperste jongeman van het land, en Europa tot het mooiste meisje dat ooit was gezien.

Yet he was very happy in his own little kingdom, and very fond of his children. And he had good reason to be proud of them; for Cadmus grew up to be the bravest young man in the land, and Europa to be the fairest maiden that had ever been seen.

Maar ten slotte braken er droevige dagen voor hen allen aan.

But sad days came to them all at last.

Op een ochtend ging Europa naar een weide bij de zeekust om bloemen te plukken. Het vee van haar vader was in het veld en graasde tussen de zoete klaver. De dieren waren allemaal heel tam, en Europa kende ze stuk voor stuk bij naam.

One morning Europa went out into a field near the seashore to pick flowers. Her father’s cattle were in the field, grazing among the sweet clover. They were all very tame, and Europa knew every one of them by name.

De herder lag in de schaduw onder een boom en probeerde muziek te maken op een fluitje van stro. Europa had al duizend keer eerder in de weide gespeeld, en niemand had er ooit aan gedacht dat haar iets naars zou overkomen.

The herdsman was lying in the shade under a tree, trying to make music on a little flute of straw. Europa had played in the field a thousand times before, and no one had ever thought of any harm befalling her.

Die ochtend merkte ze dat er een vreemde stier bij de kudde liep. Hij was heel groot en zo wit als sneeuw; en hij had zachte bruine ogen die hem er op de een of andere manier erg zachtaardig en vriendelijk lieten uitzien.

That morning she noticed that there was a strange bull with the herd. He was very large and as white as snow; and he had soft brown eyes which somehow made him look very gentle and kind.

In het begin keek hij niet eens naar Europa, maar liep hier en daar rond en at van het malse gras dat tussen de klaver groeide. Maar toen ze haar schort vol madeliefjes en boterbloemen had verzameld, kwam hij langzaam naar haar toe.

At first he did not even look at Europa, but went here and there, eating the tender grass which grew among the clover. But when she had gathered her apron full of daisies and buttercups, he came slowly towards her.

Ze was helemaal niet bang voor hem; en daarom bleef ze staan om naar hem te kijken, zo mooi was hij. Hij kwam dicht bij haar en wreef met zijn neus tegen haar arm om “Goedemorgen!” te zeggen.

She was not at all afraid of him; and so she stopped to look at him, he was so handsome. He came close to her, and rubbed her arm with his nose to say “Good-morning!”

Ze streelde zijn kop en nek, en hij leek er erg blij mee te zijn. Toen maakte ze een krans van madeliefjes en hing die om zijn nek. Hij keek haar aan met zijn zachte, vriendelijke ogen en leek haar te bedanken; en na een tijdje ging hij tussen de klaver liggen.

She stroked his head and neck, and he seemed much pleased. Then she made a wreath of daisies, and hung it round his neck. He looked at her with his soft kind eyes, and seemed to thank her; and in a little while, he lay down among the clover.

Europa maakte daarna een kleinere krans en klom op zijn rug om die om zijn hoorns te winden. Maar opeens sprong hij overeind en rende zo snel weg dat Europa niets meer kon doen.

Europa then made a smaller wreath, and climbed upon his back to twine it round his horns. But all at once he sprang up, and ran away so swiftly that Europa could not help herself.

Ze durfde er niet af te springen terwijl hij zo hard ging, en het enige wat ze kon bedenken was zich stevig aan zijn hals vast te klampen en heel hard te gillen.

She did not dare to jump off while he was going so fast, and all that she could think to do was to hold fast to his neck and scream very loud.