King Alfred and the Cakes

Many years ago there lived in England a wise and good king whose name was Alfred. No other man ever did so much for his country as he; and people now, all over the world, speak of him as Alfred the Great.

Πριν από πολλά χρόνια ζούσε στην Αγγλία ένας σοφός και καλός βασιλιάς που ονομαζόταν Αλφρέδος. Κανένας άλλος άνθρωπος δεν έκανε ποτέ τόσα πολλά για τη χώρα του όσο αυτός· και οι άνθρωποι σήμερα, σε όλο τον κόσμο, μιλούν για αυτόν ως Αλφρέδο τον Μέγα.

In those days a king did not have a very easy life. There was war almost all the time, and no one else could lead his army into battle so well as he. And so, between ruling and fighting, he had a busy time of it indeed.

Εκείνες τις μέρες ένας βασιλιάς δεν είχε πολύ εύκολη ζωή. Υπήρχε πόλεμος σχεδόν όλη την ώρα, και κανένας άλλος δεν μπορούσε να οδηγήσει τον στρατό του στη μάχη τόσο καλά όσο αυτός. Και έτσι, ανάμεσα στη διακυβέρνηση και στις μάχες, είχε πράγματι ένα πολύ πολυάσχολο πρόγραμμα.

A fierce, rude people, called the Danes, had come from over the sea, and were fighting the English. There were so many of them, and they were so bold and strong, that for a long time they gained every battle.

Ένας άγριος, τραχύς λαός, που ονομαζόταν Δανοί, είχε έρθει από την άλλη πλευρά της θάλασσας και πολεμούσε τους Άγγλους. Ήταν τόσο πολλοί, και ήταν τόσο τολμηροί και δυνατοί, που για πολύ καιρό κέρδιζαν κάθε μάχη.

If they kept on, they would soon be the masters of the whole country.

Αν συνέχιζαν, σύντομα θα γίνονταν οι κύριοι ολόκληρης της χώρας.

At last, after a great battle, the English army was broken up and scattered. Every man had to save himself in the best way he could. King Alfred fled alone, in great haste, through the woods and swamps.

Επιτέλους, μετά από μια μεγάλη μάχη, ο αγγλικός στρατός διαλύθηκε και σκορπίστηκε. Κάθε άντρας έπρεπε να σωθεί με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε. Ο βασιλιάς Αλφρέδος έφυγε μόνος, με μεγάλη βιασύνη, μέσα από τα δάση και τους βάλτους.

Late in the day the king came to the hut of a woodcutter. He was very tired and hungry, and he begged the woodcutter’s wife to give him something to eat and a place to sleep in her hut.

Αργά τη μέρα ο βασιλιάς έφτασε στην καλύβα ενός ξυλοκόπου. Ήταν πολύ κουρασμένος και πεινασμένος, και παρακάλεσε τη γυναίκα του ξυλοκόπου να του δώσει κάτι να φάει και ένα μέρος να κοιμηθεί στην καλύβα της.

The woman was baking some cakes upon the hearth, and she looked with pity upon the poor, ragged fellow who seemed so hungry. She had no thought that he was the king.

Η γυναίκα έψηνε μερικά κέικ στην εστία και κοίταξε με οίκτο τον φτωχό, κουρελιασμένο άνδρα που φαινόταν τόσο πεινασμένος. Δεν της πέρασε καθόλου από το μυαλό ότι ήταν ο βασιλιάς.

“Yes,” she said, “I will give you some supper if you will watch these cakes. I want to go out and milk the cow; and you must see that they do not burn while I am gone.”

«Ναι», είπε, «θα σου δώσω λίγο δείπνο αν προσέχεις αυτά τα κέικ. Θέλω να βγω έξω και να αρμέξω την αγελάδα· και πρέπει να φροντίσεις να μην καούν όσο λείπω».

King Alfred was very willing to watch the cakes, but he had far greater things to think about. How was he going to get his army together again? And how was he going to drive the fierce Danes out of the land?

Ο βασιλιάς Αλφρέδος ήταν πολύ πρόθυμος να προσέχει τα κέικ, αλλά είχε πολύ πιο σημαντικά πράγματα να σκεφτεί. Πώς θα συγκέντρωνε ξανά τον στρατό του; Και πώς θα έδιωχνε τους άγριους Δανούς από τη χώρα;

He forgot his hunger; he forgot the cakes; he forgot that he was in the woodcutter’s hut. His mind was busy making plans for to-morrow.

Ξέχασε την πείνα του· ξέχασε τα κέικ· ξέχασε ότι βρισκόταν στην καλύβα του ξυλοκόπου. Το μυαλό του ήταν απασχολημένο κάνοντας σχέδια για το αύριο.

In a little while the woman came back. The cakes were smoking on the hearth. They were burned to a crisp. Ah, how angry she was!

Σε λίγη ώρα η γυναίκα επέστρεψε. Τα κέικ κάπνιζαν στην εστία. Είχαν γίνει κάρβουνο. Αχ, πόσο θυμωμένη ήταν!

“You lazy fellow!” she cried. “See what you have done! You want something to eat, but you do not want to work!”

«Εσύ, τεμπέλη άνθρωπε!» φώναξε. «Δες τι έκανες! Θέλεις κάτι να φας, αλλά δεν θέλεις να δουλέψεις!»

I have been told that she even struck the king with a stick; but I can hardly believe that she was so ill-natured.

Μου έχουν πει ότι χτύπησε μάλιστα τον βασιλιά με ένα ραβδί· αλλά δύσκολα μπορώ να πιστέψω ότι ήταν τόσο κακότροπη.

The king must have laughed to himself at the thought of being scolded in this way; and he was so hungry that he did not mind the woman’s angry words half so much as the loss of the cakes.

Ο βασιλιάς πρέπει να γέλασε από μέσα του με τη σκέψη ότι τον μάλωναν με αυτόν τον τρόπο· και ήταν τόσο πεινασμένος που δεν τον ένοιαξαν τα θυμωμένα λόγια της γυναίκας ούτε κατά το ήμισυ όσο η απώλεια των κέικ.