Ένας λόγος να μείνω

Την παραμονή των Χριστουγέννων η στήλη μου βγήκε στην εφημερίδα στο Τορόντο. Η Dana την έβαλε τελικά στην πρώτη σελίδα, στο κενό που μου είχε κρατήσει, μικρή, χαμηλά, κάτω από μια φωτογραφία με χιονοθύελλα. Κανείς δεν θα την κοινοποιούσε. Ο πατέρας μου την τύπωσε στον παλιό εκτυπωτή στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Τη διάβασε όρθιος, με τα γυαλιά στη μύτη. Μετά την δίπλωσε και την έβαλε στο πορτοφόλι του, πίσω από τη φωτογραφία της μητέρας μου. Δεν είπε τίποτα γι’ αυτό. Δεν χρειαζόταν.

On Christmas Eve my column was in the paper in Toronto. Dana had put it on the front page after all, in the space she had kept for me, small, at the bottom, under a photograph of a snowstorm. Nobody would share it. My father printed it out on the old printer in the back of the shop. He read it standing up, with his glasses on his nose. Then he folded it and put it in his wallet, behind the photograph of my mother. He didn’t say anything about it. He didn’t need to.

Στις πέντε άρχισε στην εκκλησία η παιδική παράσταση. Δεν είχα δει ποτέ παράσταση της Γέννησης να πάει τόσο στραβά. Ο στάβλος κουνήθηκε. Το αστέρι έπεσε πάνω σε έναν από τους βασιλιάδες. Ένας βοσκός έκανε εμετό. Και στο τέλος, ο άγγελος με τη μεγάλη ατάκα σηκώθηκε και πάγωσε. Τότε ο άγγελος δίπλα της της έπιασε το χέρι, και ένας βοσκός που δεν είχε καθόλου λόγια το είπε μαζί τους: «Μη φοβάστε.» Όλη η εκκλησία γέλασε και έκλαψε ταυτόχρονα. Ο βοσκός ήταν η Amara.

At five o’clock the children’s play began in the church. I had never seen a nativity play go so wrong. The stable shook. The star fell on one of the kings. A shepherd was sick. And at the end, the angel with the big line stood up and froze. So the angel next to her took her hand, and a shepherd who had no lines at all said it with them: “Do not be afraid.” The whole church laughed and cried at the same time. The shepherd was Amara.

Μετά την παράσταση, τα παιδιά πέρασαν την πλατεία με τα κοστούμια τους και πήγαν στο νοσοκομείο, μέσα στο χιόνι. Οι γονείς τους πήγαν μαζί τους, και ο πατέρας Tom, και ένας επίσκοπος με ψηλό καπέλο. Περπάτησα μαζί τους, στο τέλος. Η Clara Novak τελικά πήρε το ναι από το νοσοκομείο. Τους είχα τηλεφωνήσει τρεις φορές για να βοηθήσω, και ο πατέρας Tom το ζήτησε από τον επίσκοπο, και να που ήμασταν εκεί.

After the play, the children walked across the square to the hospital in their costumes, through the snow. Their parents went with them, and Father Tom, and a bishop in a tall hat. I walked with them, at the back. Clara Novak had got her yes from the hospital after all. I had phoned them three times to help, and Father Tom had asked the bishop, and here we were.

Ο θάλαμος ήταν στον τέταρτο όροφο. Είχε οκτώ κρεβάτια. Σε αυτό δίπλα στο παράθυρο ήταν ένας μεγαλόσωμος άντρας, με κάτι σκληρό κάτω από την κουβέρτα που κρατούσε την πλάτη του ίσια. Το πρόσωπό του, όταν είδε τα παιδιά να μπαίνουν, άλλαξε εντελώς. Η Amara έτρεξε κοντά του με τη στολή του βοσκού, με μια πετσέτα της κουζίνας στο κεφάλι.

The ward was on the fourth floor. There were eight beds. In the one by the window was a big man, with something hard under his blanket that held his back straight. His face, when he saw the children come in, changed completely. Amara ran to him in her shepherd’s costume, with a tea towel on her head.

Τα παιδιά τραγούδησαν το «Άγια Νύχτα», το πιο παλιό από όλα τα κάλαντα, σε όλο τον θάλαμο. Μερικά το τραγούδησαν καλά, και τα περισσότερα το τραγούδησαν δυνατά. Οι νοσοκόμες στέκονταν στην πόρτα. Ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι έκλαψε, και είπε ότι φταίει το κρυολόγημά του.

The children sang “Silent Night”, the oldest of all the carols, to the whole ward. Some of them sang it well, and most of them sang it loudly. The nurses stood in the doorway. The man in the next bed cried, and said it was his cold.

Όταν τελείωσε το τραγούδι, η Amara ήρθε και με βρήκε στο βάθος. Δεν ξέρω πώς με ήξερε. Ίσως με είχε δει στην πλατεία. Κρατούσε έναν κρεμ φάκελο, μαλακό από τα πολλά ανοίγματα.

When the song was over, Amara came and found me at the back. I don’t know how she knew me. Maybe she had seen me on the square. She was holding a cream envelope, soft from being opened many times.

«Ο Άγιος Νικόλαος μού έγραψε», είπε. «Είπε ότι τα Χριστούγεννα θα έρθουν στον μπαμπά μου. Κοίτα.» Έδειξε τα παιδιά, τις νοσοκόμες, τον πατέρα της που γελούσε με έναν βασιλιά. «Ήρθαν.»

“Saint Nicholas wrote to me,” she said. “He said Christmas would come to my dad. Look.” She pointed at the children, the nurses, her father laughing with a king. “It came.”

«Έτσι είναι», είπα.

“So it did,” I said.

«Νομίζεις ότι είναι αλήθεια ο Άγιος Νικόλαος;» ρώτησε. «Αυτός που γράφει;»

“Do you think he really is Saint Nicholas?” she asked. “The one who writes?”

Σκέφτηκα την Edith στο στρογγυλό τραπέζι της, με κλειστά μάτια, να σκέφτεται πολλή ώρα πριν απαντήσει. Σκέφτηκα τον Ben με το στυλό. Σκέφτηκα τον κύριο Doyle, που δεν ήθελε να μάθει.

I thought about Edith at her round table, with her eyes closed, thinking for a long time before she answered. I thought about Ben with the pen. I thought about Mr Doyle, who didn’t want to know.

«Νομίζω», είπα, «ότι όποιος τα γράφει διάβασε το γράμμα σου πολύ προσεκτικά.»

“I think,” I said, “that whoever writes them read your letter very carefully.”