A Reason to Stay

On Christmas Eve my column was in the paper in Toronto. Dana had put it on the front page after all, in the space she had kept for me, small, at the bottom, under a photograph of a snowstorm. Nobody would share it. My father printed it out on the old printer in the back of the shop. He read it standing up, with his glasses on his nose. Then he folded it and put it in his wallet, behind the photograph of my mother. He didn’t say anything about it. He didn’t need to.

Op kerstavond stond mijn column in de krant in Toronto. Dana had hem toch op de voorpagina gezet, op de plek die ze voor mij had vrijgehouden, klein, onderaan, onder een foto van een sneeuwstorm. Niemand zou hem delen. Mijn vader printte hem uit op de oude printer achter in de winkel. Hij las hem staand, met zijn bril op het puntje van zijn neus. Toen vouwde hij het papier op en deed het in zijn portemonnee, achter de foto van mijn moeder. Hij zei er niets over. Dat hoefde ook niet.

At five o’clock the children’s play began in the church. I had never seen a nativity play go so wrong. The stable shook. The star fell on one of the kings. A shepherd was sick. And at the end, the angel with the big line stood up and froze. So the angel next to her took her hand, and a shepherd who had no lines at all said it with them: “Do not be afraid.” The whole church laughed and cried at the same time. The shepherd was Amara.

Om vijf uur begon het kinderspel in de kerk. Ik had nog nooit een kerstspel zo mis zien gaan. De stal schudde. De ster viel op een van de koningen. Een herder werd ziek. En aan het eind stond de engel met de grote tekst op en bleef stokstijf staan. Toen pakte de engel naast haar haar hand, en een herder die helemaal geen tekst had, zei het samen met hen: “Wees niet bang.” De hele kerk lachte en huilde tegelijk. De herder was Amara.

After the play, the children walked across the square to the hospital in their costumes, through the snow. Their parents went with them, and Father Tom, and a bishop in a tall hat. I walked with them, at the back. Clara Novak had got her yes from the hospital after all. I had phoned them three times to help, and Father Tom had asked the bishop, and here we were.

Na het spel liepen de kinderen in hun kostuums door de sneeuw over het plein naar het ziekenhuis. Hun ouders gingen mee, en Father Tom, en een bisschop met een hoge hoed. Ik liep met hen mee, achteraan. Clara Novak had van het ziekenhuis toch haar ja gekregen. Ik had ze drie keer gebeld om te helpen, en Father Tom had het aan de bisschop gevraagd, en hier waren we.

The ward was on the fourth floor. There were eight beds. In the one by the window was a big man, with something hard under his blanket that held his back straight. His face, when he saw the children come in, changed completely. Amara ran to him in her shepherd’s costume, with a tea towel on her head.

De afdeling lag op de vierde verdieping. Er stonden acht bedden. In het bed bij het raam lag een grote man, met iets hards onder zijn deken dat zijn rug recht hield. Zijn gezicht veranderde helemaal toen hij de kinderen zag binnenkomen. Amara rende in haar herderskostuum naar hem toe, met een theedoek op haar hoofd.

The children sang “Silent Night”, the oldest of all the carols, to the whole ward. Some of them sang it well, and most of them sang it loudly. The nurses stood in the doorway. The man in the next bed cried, and said it was his cold.

De kinderen zongen “Stille nacht”, het oudste van alle kerstliederen, voor de hele afdeling. Sommigen zongen het mooi, en de meesten zongen het luid. De verpleegsters stonden in de deuropening. De man in het bed ernaast huilde, en zei dat het zijn verkoudheid was.

When the song was over, Amara came and found me at the back. I don’t know how she knew me. Maybe she had seen me on the square. She was holding a cream envelope, soft from being opened many times.

Toen het lied afgelopen was, kwam Amara mij achterin zoeken. Ik weet niet hoe ze me kende. Misschien had ze me op het plein gezien. Ze hield een crèmekleurige envelop vast, zacht van het vele openmaken.

“Saint Nicholas wrote to me,” she said. “He said Christmas would come to my dad. Look.” She pointed at the children, the nurses, her father laughing with a king. “It came.”

“Sinterklaas heeft mij geschreven,” zei ze. “Hij schreef dat Kerstmis bij mijn vader zou komen. Kijk.” Ze wees naar de kinderen, de verpleegsters, haar vader die lachte met een koning. “Het is gekomen.”

“So it did,” I said.

“Dat is zo,” zei ik.

“Do you think he really is Saint Nicholas?” she asked. “The one who writes?”

“Denk je dat hij echt Sinterklaas is?” vroeg ze. “Degene die schrijft?”

I thought about Edith at her round table, with her eyes closed, thinking for a long time before she answered. I thought about Ben with the pen. I thought about Mr Doyle, who didn’t want to know.

Ik dacht aan Edith aan haar ronde tafel, met haar ogen dicht, die lang nadacht voordat ze antwoordde. Ik dacht aan Ben met de pen. Ik dacht aan meneer Doyle, die het niet wilde weten.