A Reason to Stay

On Christmas Eve my column was in the paper in Toronto. Dana had put it on the front page after all, in the space she had kept for me, small, at the bottom, under a photograph of a snowstorm. Nobody would share it. My father printed it out on the old printer in the back of the shop. He read it standing up, with his glasses on his nose. Then he folded it and put it in his wallet, behind the photograph of my mother. He didn’t say anything about it. He didn’t need to.

W Wigilię mój felieton ukazał się w gazecie w Toronto. Dana w końcu umieściła go na pierwszej stronie, w miejscu, które dla mnie zachowała, małym, na dole, pod zdjęciem śnieżycy. Nikt go nie udostępniał. Mój ojciec wydrukował go na starej drukarce na zapleczu sklepu. Czytał go na stojąco, z okularami na nosie. Potem złożył kartkę i schował do portfela, za zdjęciem mojej mamy. Nic o tym nie powiedział. Nie musiał.

At five o’clock the children’s play began in the church. I had never seen a nativity play go so wrong. The stable shook. The star fell on one of the kings. A shepherd was sick. And at the end, the angel with the big line stood up and froze. So the angel next to her took her hand, and a shepherd who had no lines at all said it with them: “Do not be afraid.” The whole church laughed and cried at the same time. The shepherd was Amara.

O piątej w kościele zaczęło się przedstawienie dzieci, jasełka. Nigdy nie widziałam jasełek, które tak bardzo się nie udały. Stajenka się trzęsła. Gwiazda spadła na jednego z królów. Jednemu pasterzowi zrobiło się niedobrze. A na końcu anioł z długą kwestią wstał i zamarł. Wtedy anioł obok wziął ją za rękę, a pasterz, który w ogóle nie miał kwestii, powiedział ją razem z nimi: „Nie bójcie się”. Cały kościół śmiał się i płakał jednocześnie. Tym pasterzem była Amara.

After the play, the children walked across the square to the hospital in their costumes, through the snow. Their parents went with them, and Father Tom, and a bishop in a tall hat. I walked with them, at the back. Clara Novak had got her yes from the hospital after all. I had phoned them three times to help, and Father Tom had asked the bishop, and here we were.

Po przedstawieniu dzieci poszły w kostiumach przez plac do szpitala, w śniegu. Szli z nimi rodzice, Father Tom i biskup w wysokim kapeluszu. Ja szłam z nimi, na końcu. Clara Novak w końcu dostała zgodę ze szpitala. Dzwoniłam do nich trzy razy, żeby pomóc, Father Tom poprosił biskupa i oto byliśmy.

The ward was on the fourth floor. There were eight beds. In the one by the window was a big man, with something hard under his blanket that held his back straight. His face, when he saw the children come in, changed completely. Amara ran to him in her shepherd’s costume, with a tea towel on her head.

Oddział był na czwartym piętrze. Stało tam osiem łóżek. W tym przy oknie leżał duży mężczyzna, z czymś twardym pod kocem, co trzymało jego plecy prosto. Kiedy zobaczył wchodzące dzieci, jego twarz całkiem się zmieniła. Amara podbiegła do niego w stroju pasterza, z ręcznikiem kuchennym na głowie.

The children sang “Silent Night”, the oldest of all the carols, to the whole ward. Some of them sang it well, and most of them sang it loudly. The nurses stood in the doorway. The man in the next bed cried, and said it was his cold.

Dzieci zaśpiewały całemu oddziałowi „Cichą noc”, najstarszą ze wszystkich kolęd. Niektóre śpiewały ją ładnie, a większość głośno. Pielęgniarki stały w drzwiach. Mężczyzna z sąsiedniego łóżka płakał i mówił, że to przez katar.

When the song was over, Amara came and found me at the back. I don’t know how she knew me. Maybe she had seen me on the square. She was holding a cream envelope, soft from being opened many times.

Kiedy piosenka się skończyła, Amara podeszła do mnie, z tyłu. Nie wiem, skąd mnie znała. Może widziała mnie na placu. Trzymała kremową kopertę, miękką od wielokrotnego otwierania.

“Saint Nicholas wrote to me,” she said. “He said Christmas would come to my dad. Look.” She pointed at the children, the nurses, her father laughing with a king. “It came.”

– Święty Mikołaj do mnie napisał – powiedziała. – Napisał, że Boże Narodzenie przyjdzie do mojego taty. Patrz. – Wskazała dzieci, pielęgniarki, swojego ojca, który śmiał się z królem. – Przyszło.

“So it did,” I said.

– Rzeczywiście – powiedziałam.

“Do you think he really is Saint Nicholas?” she asked. “The one who writes?”

– Myślisz, że on naprawdę jest świętym Mikołajem? – zapytała. – Ten, który pisze?

I thought about Edith at her round table, with her eyes closed, thinking for a long time before she answered. I thought about Ben with the pen. I thought about Mr Doyle, who didn’t want to know.

Pomyślałam o Edith przy jej okrągłym stole, z zamkniętymi oczami, jak długo myślała, zanim odpowiedziała. Pomyślałam o Benie z piórem. Pomyślałam o panu Doyle’u, który nie chciał wiedzieć.