Εκατό ονόματα

«Όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο. Εδώ. Παρακαλώ!»

“Name, address, phone number. Here. Please!”

Την Τετάρτη υπάρχει ένα μεγάλο χαρτί δίπλα στο κάθισμά μου. Πάνω γράφω με κόκκινο: ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΒΡΑΔΙΝΟ 24! Από κάτω υπάρχουν γραμμές για ονόματα.

On Wednesday there is a big paper next to my seat. On it I write in red: KEEP THE EVENING 24! Under it there are lines for names.

Πρώτη γράφει η νοσοκόμα. Μετά η φίλη της. Μετά ο κύριος Κάπλαν, με παλιά γράμματα. Τα τέσσερα αγόρια από την κουζίνα του εστιατορίου γράφουν τα ονόματά τους. Μια γυναίκα με ένα μωρό γράφει το όνομά της και το όνομα του μωρού.

The nurse writes first. Then her friend. Then Mr Kaplan, in old letters. The four boys from the restaurant kitchen write their names. A woman with a baby writes her name and the baby’s name.

«Το μωρό είναι πολύ μικρό», λέω. «Μπορεί ένα μωρό να υπογράψει;»

“The baby is very small,” I say. “Can a baby sign?”

«Είναι και δικό της λεωφορείο», λέει η γυναίκα.

“It’s her bus too,” says the woman.

Στην τελευταία στάση πηγαίνω το χαρτί στον Χαμίντ. Γράφει το όνομά του. Μετά το γράφει ξανά.

At the last stop I take the paper to Hamid. He writes his name. Then he writes it again.

«Χαμίντ! Δύο φορές;»

“Hamid! Two times?”

«Μία για μένα και μία για το μαγαζί μου.» Παίρνει το χαρτί. «Περίμενε.» Παίρνει ένα μεγάλο χαρτί και ένα στυλό. Γράφει: ΔΩΡΕΑΝ ΤΣΑΪ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΤΟΥ 24. Το βάζει στη βιτρίνα του.

“One for me and one for my shop.” He takes the paper. “Wait.” He gets a big paper and a pen. He writes: FREE TEA ON THURSDAY 17 DECEMBER FOR EVERY 24 TICKET. He puts it in his window.

«Δωρεάν τσάι; Για όλους; Χαμίντ!»

“Free tea? For everybody? Hamid!”

«Οι νυχτερινοί μου άνθρωποι έρχονται με το λεωφορείο σου. Χωρίς λεωφορείο, χωρίς ανθρώπους. Και μου αρέσει το λεωφορείο σου.»

“My night people come on your bus. No bus, no people. And I like your bus.”

Την Πέμπτη κάνω κάτι καινούργιο. Πριν από τη βάρδια βάζω κραγιόν. Κόκκινο. Λίγο μόνο.

On Thursday I do something new. Before my shift, I put on lipstick. Red. Just a little.

Στο αμαξοστάσιο ο Ντεβ το βλέπει αμέσως. «Ρόζα! Κραγιόν! Για το λεωφορείο;»

At the depot Dev sees it at once. “Rosa! Lipstick! For the bus?”

«Για μένα.»

“For me.”

«Για το 9:15, νομίζω.» Γελάει. Μετά φαίνεται λυπημένος. «Ρόζα. Σε παρακαλώ. Πάρε τη βάρδια μου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Την Πρωτοχρονιά η μικρή μου κόρη γίνεται πέντε. Πέντε! Κανείς δεν τη θέλει.»

“For the 9:15, I think.” He laughs. Then he looks sad. “Rosa. Please. Take my New Year’s Eve shift. On New Year’s Day my little girl is five. Five! Nobody wants it.”