Honderd namen

“Naam, adres, telefoonnummer. Hier. Alstublieft!”

“Name, address, phone number. Here. Please!”

Op woensdag ligt er een groot papier naast mijn stoel. Daarop schrijf ik in het rood: HOUD DE AVONDBUS 24! Eronder zijn lijnen voor namen.

On Wednesday there is a big paper next to my seat. On it I write in red: KEEP THE EVENING 24! Under it there are lines for names.

De verpleegster schrijft als eerste. Dan haar vriendin. Dan meneer Kaplan, met oude letters. De vier jongens van de keuken van het restaurant schrijven hun naam. Een vrouw met een baby schrijft haar naam en de naam van de baby.

The nurse writes first. Then her friend. Then Mr Kaplan, in old letters. The four boys from the restaurant kitchen write their names. A woman with a baby writes her name and the baby’s name.

“De baby is heel klein,” zeg ik. “Kan een baby tekenen?”

“The baby is very small,” I say. “Can a baby sign?”

“Het is ook haar bus,” zegt de vrouw.

“It’s her bus too,” says the woman.

Bij de laatste halte breng ik het papier naar Hamid. Hij schrijft zijn naam. Dan schrijft hij hem nog een keer.

At the last stop I take the paper to Hamid. He writes his name. Then he writes it again.

“Hamid! Twee keer?”

“Hamid! Two times?”

“Eén voor mij en één voor mijn winkel.” Hij pakt het papier. “Wacht.” Hij pakt een groot papier en een pen. Hij schrijft: GRATIS THEE OP DONDERDAG 17 DECEMBER MET ELK KAARTJE VAN BUS 24. Hij hangt het in zijn raam.

“One for me and one for my shop.” He takes the paper. “Wait.” He gets a big paper and a pen. He writes: FREE TEA ON THURSDAY 17 DECEMBER FOR EVERY 24 TICKET. He puts it in his window.

“Gratis thee? Voor iedereen? Hamid!”

“Free tea? For everybody? Hamid!”

“Mijn nachtmensen komen met jouw bus. Geen bus, geen mensen. En ik hou van jouw bus.”

“My night people come on your bus. No bus, no people. And I like your bus.”

Op donderdag doe ik iets nieuws. Voor mijn dienst doe ik lippenstift op. Rood. Maar een beetje.

On Thursday I do something new. Before my shift, I put on lipstick. Red. Just a little.

Op de remise ziet Dev het meteen. “Rosa! Lippenstift! Voor de bus?”

At the depot Dev sees it at once. “Rosa! Lipstick! For the bus?”

“Voor mezelf.”

“For me.”

“Voor die van 9.15 uur, denk ik.” Hij lacht. Dan kijkt hij verdrietig. “Rosa. Alsjeblieft. Neem mijn dienst op oudejaarsavond. Op nieuwjaarsdag is mijn dochtertje vijf. Vijf! Niemand wil het.”

“For the 9:15, I think.” He laughs. Then he looks sad. “Rosa. Please. Take my New Year’s Eve shift. On New Year’s Day my little girl is five. Five! Nobody wants it.”