Άγια Νύχτα

Την Τρίτη, στις 9:15, ο Γιόνας κάθεται. Στην πρώτη στάση κοιμάται. Το κεφάλι του είναι στο παράθυρο. Η θήκη του είναι στα γόνατά του.

On Tuesday, at 9:15, Jonas sits down. At the first stop he is asleep. His head is on the window. His case is on his knees.

Στην τελευταία στάση τον κοιτάζω. Γκρίζο πρόσωπο. Καθόλου ύπνος εδώ και μέρες, σκέφτομαι.

At the last stop I look at him. Grey face. No sleep for days, I think.

Δεν τον ξυπνάω. Τον πηγαίνω πίσω στον σταθμό, και ξανά από την αρχή.

I don’t wake him. I drive him back to the station, and round again.

Στην πλατεία, στις 10:40, ξυπνάει. Κοιτάζει το ρολόι του. Το πρόσωπό του κοκκινίζει.

At the square, at 10:40, he wakes up. He looks at his watch. His face goes red.

«Μία ώρα! Ρόζα! Έχω δύο μέρες!»

“One hour! Rosa! I have two days!”

«Κοιμάστε. Είναι καλό.»

“You sleep. That’s good.”

Δεν απαντά. Κατεβαίνει και διασχίζει την πλατεία, γρήγορα. Κανένα «καληνύχτα». Τίποτα.

He doesn’t answer. He gets off and walks across the square, fast. No “good night”. Nothing.

Την Τετάρτη στις 9:15 ανεβαίνει. Κάθεται. Μετά το λέει.

On Wednesday at 9:15 he gets on. He sits down. Then he says it.

«Συγγνώμη. Κοιμάμαι μία ώρα, και σήμερα τα χέρια μου είναι πάλι καλά. Έχετε δίκιο.» Με κοιτάζει στον καθρέφτη. «Ρόζα. Ελάτε στη λειτουργία τα μεσάνυχτα. Αύριο.»

“I’m sorry. I sleep for one hour, and today my hands are good again. You’re right.” He looks at me in the mirror. “Rosa. Come to midnight mass. Tomorrow.”

«Αύριο οδηγώ. Το τελευταίο μου λεωφορείο είναι στην πλατεία στις 11:50.»

“I’m driving tomorrow. My last bus is at the square at 11:50.”

«Το ξέρω. Ελάτε μετά.»

“I know. Come after.”

Μετά; Δεν θέλω μετά.

After? I don’t want after.

Στο αμαξοστάσιο ρωτάω τον κύριο Χέιλ. «Αύριο βράδυ, το τελευταίο λεωφορείο. Μπορεί κάποιος να το πάρει;»

At the depot I ask Mr Hale. “Tomorrow night, the last bus. Can somebody take it?”

«Είναι παραμονή Χριστουγέννων, Ρόζα. Δεν υπάρχει κανείς. Όχι.»

“It’s Christmas Eve, Rosa. There’s nobody. No.”