Vrouw Holle

Er was eens een weduwe die twee dochters had; de ene was mooi en ijverig, de andere lelijk en lui.

Once upon a time there was a widow who had two daughters; one of them was beautiful and industrious, the other ugly and lazy.

De moeder hield echter het meest van de lelijke en luie, omdat zij haar eigen dochter was, en daarom moest de andere, die slechts haar stiefdochter was, al het werk in huis doen, en zij was echt het Assepoester van de familie.

The mother, however, loved the ugly and lazy one best, because she was her own daughter, and so the other, who was only her stepdaughter, was made to do all the work of the house, and was quite the Cinderella of the family.

Haar stiefmoeder stuurde haar elke dag naar buiten om bij de put aan de grote weg te gaan zitten, om daar te spinnen tot haar vingers bloedden.

Her stepmother sent her out every day to sit by the well in the high road, there to spin until she made her fingers bleed.

Nu gebeurde het op een dag dat er wat bloed op de spoel viel, en toen het meisje zich over de put boog om het eraf te wassen, glipte de spoel plotseling uit haar hand en viel in de put.

Now it chanced one day that some blood fell on to the spindle, and as the girl stopped over the well to wash it off, the spindle suddenly sprang out of her hand and fell into the well.

Ze rende huilend naar huis om over haar ongeluk te vertellen, maar haar stiefmoeder sprak hard tegen haar, en na haar flink de mantel te hebben uitgeveegd, zei ze onvriendelijk: “Omdat je de spoel in de put hebt laten vallen, mag je hem er zelf weer uit gaan halen.”

She ran home crying to tell of her misfortune, but her stepmother spoke harshly to her, and after giving her a violent scolding, said unkindly, ‘As you have let the spindle fall into the well you may go yourself and fetch it out.’

Het meisje ging terug naar de put en wist niet wat ze moest doen, en ten slotte sprong ze in haar wanhoop het water in achter de spoel aan.

The girl went back to the well not knowing what to do, and at last in her distress she jumped into the water after the spindle.

Ze herinnerde zich niets meer totdat ze wakker werd en merkte dat ze zich in een prachtige weide bevond, vol zonneschijn, en met talloze bloemen die overal bloeiden.

She remembered nothing more until she awoke and found herself in a beautiful meadow, full of sunshine, and with countless flowers blooming in every direction.

Ze liep over de weide en even later kwam ze bij een bakkersoven vol brood, en de broden riepen haar toe: “Haal ons eruit, haal ons eruit, anders verbranden we tot as; we zijn al lang doorbakken.”

She walked over the meadow, and presently she came upon a baker’s oven full of bread, and the loaves cried out to her, ‘Take us out, take us out, or alas! we shall be burnt to a cinder; we were baked through long ago.’

Dus pakte ze de broodschieter en haalde ze er allemaal uit.

So she took the bread-shovel and drew them all out.

Ze liep een eindje verder, tot ze bij een boom vol appels kwam. “Schud me, schud me alsjeblieft,” riep de boom; “mijn appels zijn stuk voor stuk rijp.”

She went on a little farther, till she came to a tree full of apples. ‘Shake me, shake me, I pray,’ cried the tree; ‘my apples, one and all, are ripe.’

Dus schudde ze aan de boom, en de appels vielen als regen op haar neer; maar ze bleef schudden tot er geen enkele appel meer aan hing. Daarna verzamelde ze de appels zorgvuldig op een hoop en liep weer verder.

So she shook the tree, and the apples came falling down upon her like rain; but she continued shaking until there was not a single apple left upon it. Then she carefully gathered the apples together in a heap and walked on again.

Het volgende waar ze bij kwam was een klein huisje, en daar zag ze een oude vrouw naar buiten kijken, met zulke grote tanden dat ze bang werd en zich omdraaide om weg te rennen. Maar de oude vrouw riep haar na: “Waar ben je bang voor, lief kind?

The next thing she came to was a little house, and there she saw an old woman looking out, with such large teeth, that she was terrified, and turned to run away. But the old woman called after her, ‘What are you afraid of, dear child?

Blijf bij me; als je het werk in mijn huis netjes voor me doet, zal ik je heel gelukkig maken.

Stay with me; if you will do the work of my house properly for me, I will make you very happy.

Je moet er echter goed op letten dat je mijn bed op de juiste manier opmaakt, want ik wil dat je het altijd grondig opschudt, zodat de veren in het rond vliegen; dan zeggen ze daar beneden in de wereld dat het sneeuwt; want ik ben Vrouw Holle.”

You must be very careful, however, to make my bed in the right way, for I wish you always to shake it thoroughly, so that the feathers fly about; then they say, down there in the world, that it is snowing; for I am Mother Holle.’