Niet jouw zaak

Bridge Street is donker en nat. Er is een lamp in de winkel van Priya. En er is een lamp bij de bushalte. Een kat zit onder een auto. Maar er zijn geen mensen. Er is niemand op straat.

Bridge Street is dark and wet. There is a light in Priya’s shop and a light at the bus stop. A cat sits under a car. But there are no people. Nobody is in the street.

Ana komt weer binnen. Ze doet de deur dicht. In de keuken heeft Walter de twee stukken van de kaart in zijn handen. Hij stopt ze in de zak van zijn hemd. Hij doet het voorzichtig.

Ana comes back in. She closes the door. In the kitchen, Walter has the two pieces of the card in his hands. He puts them in the pocket of his shirt, carefully.

“Dank je wel voor de taart,” zegt hij. “Goedenacht, allemaal.” En hij gaat naar boven. Het feest is klaar.

“Thank you for the cake,” he says. “Good night, everybody.” And he goes upstairs. The party is over.

Priya trekt haar jas aan. Bij de deur kijkt ze naar Ana. “Wees lief voor hem vanavond, mijn beste,” zegt ze. Dan gaat ze over de weg naar haar winkel.

Priya puts on her coat. At the door, she looks at Ana. “Be kind to him tonight, my dear,” she says. Then she goes across the road to her shop.

Daniel pakt zijn beker van de tafel. “Ana,” zegt hij zacht. “Zoek niet naar M. Goed? Het is een droevig verhaal.” En hij gaat ook weg.

Daniel takes his mug from the table. “Ana,” he says quietly. “Don’t look for M. OK? It’s a sad story.” And he goes too.

Ana is alleen in de keuken met de taart en Crumb. Ze denkt na. Elke nacht een zak brood. Een net vierkantje van papier. Een verbrand bordje. Een kaart zonder postzegel. En iedereen zegt: vraag niks.

Ana is alone in the kitchen with the cake and Crumb. She thinks. A bag of bread every night. A neat paper square. A burnt sign. A card with no stamp. And everybody says: don’t ask.

“Goed, Crumb,” zegt ze. “Ik vraag niks. Ik kijk.”

“OK, Crumb,” she says. “I don’t ask. I look.”

Die nacht, om drie uur, zet Walter de zak op de achterste trede. Dan begint hij met het werk. Ana maakt het deeg met hem. Ze zegt niks over de zak.

That night, at three o’clock, Walter puts the bag on the back step. Then he starts work. Ana makes the dough with him. She doesn’t say anything about the bag.

Om half vier is Walter druk bij de oven. Ana gaat naar de voorraadkamer. Het is donker daar. In de voorraadkamer is een klein raam. Van het raam ziet ze de achterste trede.

At half past three, Walter is busy at the oven. Ana goes into the store room. It is dark there. In the store room, there is a small window. From the window, she can see the back step.

Ze doet de lamp niet aan. Ze staat bij het raam en wacht. De zak staat er nog, op de trede. De rivier is zwart. Niks beweegt.

She doesn’t turn on the light. She stands at the window and waits. The bag is still there, on the step. The river is black. Nothing moves.

Vijf minuten. Tien minuten. Dan gaat de lamp achter haar aan.

Five minutes. Ten minutes. Then the light goes on behind her.

Walter staat bij de deur van de voorraadkamer. Zijn gezicht is rood. “Wat doe je?”

Walter is at the door of the store room. His face is red. “What are you doing?”

“Ik… ik wil kijken,” zegt Ana. “Wie pakt het brood?”

“I… I want to see,” Ana says. “Who takes the bread?”

“Dat is niet jouw zaak!” De stem van Walter is heel hard. Crumb gaat onder de tafel. “De zak is niet jouw zaak. De kaart is niet jouw zaak. Je bent hier voor het brood. Alleen voor het brood. Begrijp je dat?”

“That is not your business!” Walter’s voice is very loud. Crumb goes under the table. “The bag is not your business. The card is not your business. You’re here for the bread. Only the bread. Do you understand?”