The Man on the Path

Ana looks at the window. Then she closes her eyes. “No,” she says to the room. “Not tonight. Tonight Walter is sad. Tonight I don’t look.”

Η Άνα κοιτάζει το παράθυρο. Μετά κλείνει τα μάτια της. «Όχι», λέει στο δωμάτιο. «Όχι απόψε. Απόψε ο Γουόλτερ είναι λυπημένος. Απόψε δεν κοιτάζω».

She lies down on the bed. She is very tired. After five minutes, she is asleep.

Ξαπλώνει στο κρεβάτι. Είναι πολύ κουρασμένη. Μετά από πέντε λεπτά, κοιμάται.

On Sunday afternoon, Ana goes down to the kitchen. Walter is at the table with a cup of tea. He looks up. Ana looks at him. For a moment, nobody speaks.

Το απόγευμα της Κυριακής, η Άνα κατεβαίνει στην κουζίνα. Ο Γουόλτερ είναι στο τραπέζι με ένα φλιτζάνι τσάι. Κοιτάζει επάνω. Η Άνα τον κοιτάζει. Για μια στιγμή, κανείς δεν μιλάει.

“Tea?” Walter asks.

«Τσάι;» ρωτάει ο Γουόλτερ.

“Yes, please.”

«Ναι, παρακαλώ».

He makes her a cup of tea. His hands shake, and some tea goes on the table. Ana doesn’t say anything about it. She sits down. They drink their tea.

Της φτιάχνει ένα φλιτζάνι τσάι. Τα χέρια του τρέμουν, και λίγο τσάι πέφτει στο τραπέζι. Η Άνα δεν λέει τίποτα για αυτό. Κάθεται. Πίνουν το τσάι τους.

“I’m sorry about last night,” Ana says. “The store room. It is not my business. I know.”

«Λυπάμαι για χθες το βράδυ», λέει η Άνα. «Η αποθήκη. Δεν είναι δική μου δουλειά. Το ξέρω».

“I’m sorry too,” Walter says. “My voice is very loud. Crumb is under the table for one hour.” He drinks his tea. “You’re tired, Ana. Six nights, every week. Tomorrow night, don’t work. Sleep. I can do the bread alone.”

«Λυπάμαι κι εγώ», λέει ο Γουόλτερ. «Η φωνή μου είναι πολύ δυνατή. Η Κραμπ είναι κάτω από το τραπέζι για μία ώρα». Πίνει το τσάι του. «Είσαι κουρασμένη, Άνα. Έξι νύχτες, κάθε εβδομάδα. Αύριο το βράδυ, μην δουλέψεις. Κοιμήσου. Μπορώ να κάνω το ψωμί μόνος μου».

“Are you sure? Your hands…”

«Είσαι σίγουρος; Τα χέρια σου…»

“My hands are seventy-two years old. They can make bread for one night.” And then he smiles. A small smile, but a real one.

«Τα χέρια μου έχουν ηλικία εβδομήντα δύο χρόνια. Μπορούν να φτιάξουν ψωμί για μία νύχτα». Και μετά χαμογελάει. Ένα μικρό χαμόγελο, αλλά αληθινό.

On Monday night, Ana goes to bed at ten o’clock. But she can’t sleep. Her body is a baker’s body now. At night, it wants to work.

Το βράδυ της Δευτέρας, η Άνα πηγαίνει για ύπνο στις δέκα. Αλλά δεν μπορεί να κοιμηθεί. Το σώμα της είναι τώρα σώμα αρτοποιού. Τη νύχτα, θέλει να δουλέψει.

At ten to three, she hears the back door. She gets up. She doesn’t turn on the light. She goes to her small window and looks down.

Στις τρεις παρά δέκα, ακούει την πίσω πόρτα. Σηκώνεται. Δεν ανάβει το φως. Πηγαίνει στο μικρό της παράθυρο και κοιτάζει κάτω.

Walter is on the step. He puts the bag down. He stands there and looks at the path, the same as every night. Then he goes in. The door closes.

Ο Γουόλτερ είναι στο σκαλοπάτι. Αφήνει κάτω την τσάντα. Στέκεται εκεί και κοιτάζει το μονοπάτι, όπως κάθε βράδυ. Μετά μπαίνει μέσα. Η πόρτα κλείνει.

Ana waits. Downstairs, the radio is on. It is cold at the window. She puts on her jumper. Ten past three. A quarter past three.

Η Άνα περιμένει. Κάτω, το ραδιόφωνο παίζει. Κάνει κρύο στο παράθυρο. Φοράει την μπλούζα της. Τρεις και δέκα. Τρεις και τέταρτο.