The Man on the Path

Ana looks at the window. Then she closes her eyes. “No,” she says to the room. “Not tonight. Tonight Walter is sad. Tonight I don’t look.”

Ana kijkt naar het raam. Dan doet ze haar ogen dicht. “Nee,” zegt ze tegen de kamer. “Vannacht niet. Vanavond is Walter verdrietig. Vannacht kijk ik niet.”

She lies down on the bed. She is very tired. After five minutes, she is asleep.

Ze gaat op het bed liggen. Ze is heel moe. Na vijf minuten slaapt ze.

On Sunday afternoon, Ana goes down to the kitchen. Walter is at the table with a cup of tea. He looks up. Ana looks at him. For a moment, nobody speaks.

Op zondagmiddag gaat Ana naar de keuken. Walter zit aan de tafel met een kop thee. Hij kijkt omhoog. Ana kijkt naar hem. Een moment zegt niemand iets.

“Tea?” Walter asks.

“Thee?” vraagt Walter.

“Yes, please.”

“Ja, graag.”

He makes her a cup of tea. His hands shake, and some tea goes on the table. Ana doesn’t say anything about it. She sits down. They drink their tea.

Hij maakt een kop thee voor haar. Zijn handen trillen en er gaat thee op de tafel. Ana zegt er niets over. Ze gaat zitten. Ze drinken hun thee.

“I’m sorry about last night,” Ana says. “The store room. It is not my business. I know.”

“Het spijt me van gisteravond,” zegt Ana. “De voorraadkamer. Het zijn mijn zaken niet. Ik weet het.”

“I’m sorry too,” Walter says. “My voice is very loud. Crumb is under the table for one hour.” He drinks his tea. “You’re tired, Ana. Six nights, every week. Tomorrow night, don’t work. Sleep. I can do the bread alone.”

“Het spijt mij ook,” zegt Walter. “Mijn stem is heel hard. Crumb zit een uur onder de tafel.” Hij drinkt zijn thee. “Je bent moe, Ana. Zes nachten, elke week. Morgenavond werk je niet. Ga slapen. Ik kan het brood alleen bakken.”

“Are you sure? Your hands…”

“Weet je het zeker? Je handen…”

“My hands are seventy-two years old. They can make bread for one night.” And then he smiles. A small smile, but a real one.

“Mijn handen zijn tweeënzeventig jaar oud. Ze kunnen één nacht brood bakken.” En dan lacht hij. Een kleine lach, maar echt.

On Monday night, Ana goes to bed at ten o’clock. But she can’t sleep. Her body is a baker’s body now. At night, it wants to work.

Op maandagavond gaat Ana om tien uur naar bed. Maar ze kan niet slapen. Haar lichaam is nu een bakkerslichaam. In de nacht wil het werken.

At ten to three, she hears the back door. She gets up. She doesn’t turn on the light. She goes to her small window and looks down.

Om tien voor drie hoort ze de achterdeur. Ze staat op. Ze doet het licht niet aan. Ze gaat naar haar kleine raam en kijkt naar beneden.

Walter is on the step. He puts the bag down. He stands there and looks at the path, the same as every night. Then he goes in. The door closes.

Walter staat op de trede. Hij zet de zak neer. Hij staat daar en kijkt naar het pad, net als elke nacht. Dan gaat hij naar binnen. De deur gaat dicht.

Ana waits. Downstairs, the radio is on. It is cold at the window. She puts on her jumper. Ten past three. A quarter past three.

Ana wacht. Beneden staat de radio aan. Het is koud bij het raam. Ze trekt haar trui aan. Tien over drie. Kwart over drie.