Mężczyzna na ścieżce

Ana patrzy na okno. Potem zamyka oczy. „Nie” – mówi do pokoju. – „Nie dzisiaj w nocy. Dzisiaj w nocy Walter jest smutny. Dzisiaj w nocy nie patrzę”.

Ana looks at the window. Then she closes her eyes. “No,” she says to the room. “Not tonight. Tonight Walter is sad. Tonight I don’t look.”

Kładzie się na łóżku. Jest bardzo zmęczona. Po pięciu minutach śpi.

She lies down on the bed. She is very tired. After five minutes, she is asleep.

W niedzielę po południu Ana schodzi do kuchni. Walter siedzi przy stole z filiżanką herbaty. Podnosi wzrok. Ana patrzy na niego. Przez chwilę nikt nie mówi.

On Sunday afternoon, Ana goes down to the kitchen. Walter is at the table with a cup of tea. He looks up. Ana looks at him. For a moment, nobody speaks.

„Herbaty?” – pyta Walter.

“Tea?” Walter asks.

„Tak, poproszę”.

“Yes, please.”

Robi dla niej filiżankę herbaty. Ręce mu się trzęsą. Trochę herbaty leci na stół. Ana nic o tym nie mówi. Siada. Piją herbatę.

He makes her a cup of tea. His hands shake, and some tea goes on the table. Ana doesn’t say anything about it. She sits down. They drink their tea.

„Przepraszam za wczorajszą noc” – mówi Ana. – „Magazyn. To nie moja sprawa. Wiem”.

“I’m sorry about last night,” Ana says. “The store room. It is not my business. I know.”

„Ja też przepraszam” – mówi Walter. – „Mój głos jest bardzo głośny. Crumb siedzi pod stołem przez jedną godzinę”. Pije herbatę. – „Jesteś zmęczona, Ana. Sześć nocy, co tydzień. Jutro w nocy nie pracuj. Śpij. Mogę zrobić chleb sam”.

“I’m sorry too,” Walter says. “My voice is very loud. Crumb is under the table for one hour.” He drinks his tea. “You’re tired, Ana. Six nights, every week. Tomorrow night, don’t work. Sleep. I can do the bread alone.”

„Na pewno? Twoje ręce…”

“Are you sure? Your hands…”

„Moje ręce mają siedemdziesiąt dwa lata. Mogą robić chleb przez jedną noc”. A potem uśmiecha się. To mały uśmiech, ale prawdziwy.

“My hands are seventy-two years old. They can make bread for one night.” And then he smiles. A small smile, but a real one.

W poniedziałek w nocy Ana idzie do łóżka o dziesiątej. Ale nie może spać. Jej ciało to teraz ciało piekarza. W nocy chce pracować.

On Monday night, Ana goes to bed at ten o’clock. But she can’t sleep. Her body is a baker’s body now. At night, it wants to work.

Za dziesięć trzecia słyszy tylne drzwi. Wstaje. Nie włącza światła. Podchodzi do swojego małego okna i patrzy w dół.

At ten to three, she hears the back door. She gets up. She doesn’t turn on the light. She goes to her small window and looks down.

Walter stoi na schodku. Kładzie torbę. Stoi tam i patrzy na ścieżkę, tak samo jak co noc. Potem wchodzi do środka. Drzwi zamykają się.

Walter is on the step. He puts the bag down. He stands there and looks at the path, the same as every night. Then he goes in. The door closes.

Ana czeka. Na dole gra radio. Przy oknie jest zimno. Zakłada sweter. Dziesięć po trzeciej. Za piętnaście trzecia.

Ana waits. Downstairs, the radio is on. It is cold at the window. She puts on her jumper. Ten past three. A quarter past three.