No Passport

Gate twelve

ประตูทางออกสิบสอง

It was five o’clock in the morning. Helga Berg stood in the airport in Oslo. She had a big blue suitcase and a small red bag.

เวลาห้านาฬิกาในตอนเช้า เฮลกา เบิร์ก ยืนอยู่ที่สนามบินในออสโล เธอมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีฟ้าหนึ่งใบและกระเป๋าใบเล็กสีแดงหนึ่งใบ

Helga was fifty-eight. She lived in Bergen, in the west of Norway. Today she had a ticket to Bangkok.

เฮลกาอายุห้าสิบแปดปี เธออาศัยอยู่ที่เมืองเบอร์เกน ทางตะวันตกของประเทศนอร์เวย์ วันนี้เธอมีตั๋วเครื่องบินไปกรุงเทพฯ

It was her first trip alone. Her husband died two years ago. They always travelled together.

นี่เป็นการเดินทางคนเดียวครั้งแรกของเธอ สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อสองปีที่แล้ว พวกเขาเดินทางด้วยกันเสมอ

At the check-in desk, a young woman smiled at her. “Good morning. Where are you going today?”

ที่เคาน์เตอร์เช็กอิน หญิงสาวคนหนึ่งยิ้มให้เธอ “สวัสดีตอนเช้าค่ะ วันนี้คุณจะไปไหนคะ”

“Bangkok,” said Helga. “In Thailand.” Her voice was very small.

“กรุงเทพฯ ค่ะ” เฮลกาตอบ “ที่ประเทศไทย” เสียงของเธอเบามาก

“Can I see your passport, please?”

“ขอดูหนังสือเดินทางหน่อยได้ไหมคะ”

Helga gave her the passport. The woman looked at the photo, then at Helga. “Thank you. Please put your suitcase here.”

เฮลกายื่นหนังสือเดินทางให้เธอ หญิงคนนั้นมองดูรูปถ่าย แล้วมองเฮลกา “ขอบคุณค่ะ กรุณาวางกระเป๋าเดินทางตรงนี้นะคะ”

Helga put the suitcase down. “That’s fine,” said the woman. “Would you like a window seat?”

เฮลกาวางกระเป๋าเดินทางลง “เรียบร้อยค่ะ” หญิงคนนั้นพูด “คุณอยากได้ที่นั่งติดหน้าต่างไหมคะ”

“Yes, please. I’d like to see everything.”

“อยากได้ค่ะ ฉันอยากมองเห็นทุกอย่าง”

“Here is your boarding pass. Gate twelve. The flight leaves at seven.”

“นี่คือบัตรขึ้นเครื่องของคุณค่ะ ประตูทางออกสิบสอง เครื่องบินออกเวลาเจ็ดนาฬิกานะคะ”

Helga put the boarding pass and the passport in her red bag. She closed the bag carefully.

เฮลกาใส่บัตรขึ้นเครื่องและหนังสือเดินทางลงในกระเป๋าสีแดงของเธอ เธอปิดกระเป๋าอย่างระมัดระวัง

At gate twelve, she sat down by the big window. It was still dark outside. Snow fell outside.

ที่ประตูทางออกสิบสอง เธอนั่งลงข้างหน้าต่างบานใหญ่ ข้างนอกยังคงมืดอยู่ หิมะตกอยู่ข้างนอก

At half past six, a man spoke over the speakers. “Flight 412 to Bangkok has a delay. The new time is nine o’clock.”

เวลาหกโมงครึ่ง ชายคนหนึ่งประกาศผ่านลำโพง “เที่ยวบิน 412 ไปกรุงเทพฯ ล่าช้า เวลาใหม่คือเก้านาฬิกาครับ”