ไม่มีหนังสือเดินทาง

ประตูทางออกสิบสอง

Gate twelve

เวลาห้านาฬิกาในตอนเช้า เฮลกา เบิร์ก ยืนอยู่ที่สนามบินในออสโล เธอมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีฟ้าหนึ่งใบและกระเป๋าใบเล็กสีแดงหนึ่งใบ

It was five o’clock in the morning. Helga Berg stood in the airport in Oslo. She had a big blue suitcase and a small red bag.

เฮลกาอายุห้าสิบแปดปี เธออาศัยอยู่ที่เมืองเบอร์เกน ทางตะวันตกของประเทศนอร์เวย์ วันนี้เธอมีตั๋วเครื่องบินไปกรุงเทพฯ

Helga was fifty-eight. She lived in Bergen, in the west of Norway. Today she had a ticket to Bangkok.

นี่เป็นการเดินทางคนเดียวครั้งแรกของเธอ สามีของเธอเสียชีวิตไปเมื่อสองปีที่แล้ว พวกเขาเดินทางด้วยกันเสมอ

It was her first trip alone. Her husband died two years ago. They always travelled together.

ที่เคาน์เตอร์เช็กอิน หญิงสาวคนหนึ่งยิ้มให้เธอ “สวัสดีตอนเช้าค่ะ วันนี้คุณจะไปไหนคะ”

At the check-in desk, a young woman smiled at her. “Good morning. Where are you going today?”

“กรุงเทพฯ ค่ะ” เฮลกาตอบ “ที่ประเทศไทย” เสียงของเธอเบามาก

“Bangkok,” said Helga. “In Thailand.” Her voice was very small.

“ขอดูหนังสือเดินทางหน่อยได้ไหมคะ”

“Can I see your passport, please?”

เฮลกายื่นหนังสือเดินทางให้เธอ หญิงคนนั้นมองดูรูปถ่าย แล้วมองเฮลกา “ขอบคุณค่ะ กรุณาวางกระเป๋าเดินทางตรงนี้นะคะ”

Helga gave her the passport. The woman looked at the photo, then at Helga. “Thank you. Please put your suitcase here.”

เฮลกาวางกระเป๋าเดินทางลง “เรียบร้อยค่ะ” หญิงคนนั้นพูด “คุณอยากได้ที่นั่งติดหน้าต่างไหมคะ”

Helga put the suitcase down. “That’s fine,” said the woman. “Would you like a window seat?”

“อยากได้ค่ะ ฉันอยากมองเห็นทุกอย่าง”

“Yes, please. I’d like to see everything.”

“นี่คือบัตรขึ้นเครื่องของคุณค่ะ ประตูทางออกสิบสอง เครื่องบินออกเวลาเจ็ดนาฬิกานะคะ”

“Here is your boarding pass. Gate twelve. The flight leaves at seven.”

เฮลกาใส่บัตรขึ้นเครื่องและหนังสือเดินทางลงในกระเป๋าสีแดงของเธอ เธอปิดกระเป๋าอย่างระมัดระวัง

Helga put the boarding pass and the passport in her red bag. She closed the bag carefully.

ที่ประตูทางออกสิบสอง เธอนั่งลงข้างหน้าต่างบานใหญ่ ข้างนอกยังคงมืดอยู่ หิมะตกอยู่ข้างนอก

At gate twelve, she sat down by the big window. It was still dark outside. Snow fell outside.

เวลาหกโมงครึ่ง ชายคนหนึ่งประกาศผ่านลำโพง “เที่ยวบิน 412 ไปกรุงเทพฯ ล่าช้า เวลาใหม่คือเก้านาฬิกาครับ”

At half past six, a man spoke over the speakers. “Flight 412 to Bangkok has a delay. The new time is nine o’clock.”