Silent Night

Amara put the things on Father Tom’s table one by one, in the vestry, on Tuesday morning. Last came the little lamp, which was still on.

Την Τρίτη το πρωί η Amara έβαλε τα πράγματα ένα ένα στο τραπέζι του Father Tom, στο μικρό δωμάτιο της εκκλησίας. Τελευταίο ήταν το μικρό λυχνάρι, που ήταν ακόμα αναμμένο.

Then she stood up very straight, the way her father told her to.

Μετά στάθηκε πολύ ίσια, όπως της είπε ο μπαμπάς της.

“I’m sorry, Father,” she said. “I took them. Nobody helped me take them.” She turned to Mr Doyle. “I’m sorry, sir. I climbed in by your window.”

«Συγγνώμη, πάτερ», είπε. «Τα πήρα εγώ. Κανείς δεν με βοήθησε να τα πάρω.» Γύρισε στον κύριο Doyle. «Συγγνώμη, κύριε. Μπήκα από το παράθυρό σας.»

Father Tom couldn’t speak. He just put his big hand on her head.

Ο Father Tom δεν μπορούσε να μιλήσει. Έβαλε μόνο το μεγάλο χέρι του στο κεφάλι της.

“My window,” said Mr Doyle at last. “I opened it with my pole, in November, because you asked me. Then I closed it fast, because you were in a hurry. Thirty years, and I didn’t check it.” He looked at me. “So it’s on me too, Miss Novak. And on you, a little.”

«Το παράθυρό μου», είπε στο τέλος ο κύριος Doyle. «Το άνοιξα με το κοντάρι μου τον Νοέμβριο, επειδή μου το ζήτησες. Μετά το έκλεισα γρήγορα, επειδή βιαζόσουν. Τριάντα χρόνια, και δεν το έλεγξα.» Με κοίταξε. «Φταίω κι εγώ λοιπόν, δεσποινίς Novak. Και εσείς, λίγο.»

Then he held out his hand, and I gave him back his key.

Μετά άπλωσε το χέρι του, και του έδωσα πίσω το κλειδί του.

“I’ll clean the hall again, and look at the heating,” he said. “For the children. I don’t forgive you yet, Miss Novak.”

«Θα καθαρίσω πάλι την αίθουσα και θα δω τη θέρμανση», είπε. «Για τα παιδιά. Δεν σας συγχωρώ ακόμα, δεσποινίς Novak.»

That was fair. I didn’t argue.

Ήταν δίκαιο. Δεν διαφώνησα.

After that I phoned PC Shah, and he closed the report, and he didn’t go to Marco’s workshop. Then I went to the hospital myself and stood at the ward sister’s desk until she looked up.

Μετά τηλεφώνησα στον αστυνομικό Shah, και έκλεισε την αναφορά, και δεν πήγε στο εργαστήριο του Marco. Μετά πήγα η ίδια στο νοσοκομείο και στάθηκα στο γραφείο της προϊσταμένης, ώσπου σήκωσε το κεφάλι.

I gave her a note from Kofi Mensah, bed eight, written slowly in pencil. Please let the children come. It is the only Christmas my daughter can give me.

Της έδωσα ένα σημείωμα από τον Kofi Mensah, κρεβάτι οκτώ, γραμμένο αργά με μολύβι. Αφήστε τα παιδιά να έρθουν. Είναι τα μόνα Χριστούγεννα που μπορεί να μου δώσει η κόρη μου.

The sister read it twice. “Your journalist phoned me three times,” she said. “That didn’t change anything. This does.” She took out a form. “Forty children on my ward at night. Whose name goes here? The school’s?”

Η προϊσταμένη το διάβασε δύο φορές. «Η δημοσιογράφος σας μού τηλεφώνησε τρεις φορές», είπε. «Αυτό δεν άλλαξε τίποτα. Αυτό αλλάζει.» Έβγαλε μια φόρμα. «Σαράντα παιδιά στον θάλαμό μου τη νύχτα. Ποιανού όνομα μπαίνει εδώ; Του σχολείου;»

“No. The school said no this morning. A parish play at night is not a school trip.”

«Όχι. Το σχολείο είπε όχι σήμερα το πρωί. Μια παράσταση της ενορίας τη νύχτα δεν είναι σχολική εκδρομή.»

“Then whose?”

«Τότε ποιανού;»

I wrote my own name. One child on the ice, and it was my name, and maybe my job.

Έγραψα το δικό μου όνομα. Ένα παιδί στον πάγο, και ήταν το όνομά μου, και ίσως η δουλειά μου.