Stille nacht

Amara legde de spullen op dinsdagochtend één voor één op de tafel van Father Tom, in de sacristie. Als laatste kwam het lampje, dat nog brandde.

Amara put the things on Father Tom’s table one by one, in the vestry, on Tuesday morning. Last came the little lamp, which was still on.

Toen ging ze heel recht staan, zoals haar vader had gezegd.

Then she stood up very straight, the way her father told her to.

“Het spijt me, Father,” zei ze. “Ik heb ze meegenomen. Niemand heeft me geholpen.” Ze draaide zich naar meneer Doyle. “Het spijt me, meneer. Ik ben door uw raam naar binnen geklommen.”

“I’m sorry, Father,” she said. “I took them. Nobody helped me take them.” She turned to Mr Doyle. “I’m sorry, sir. I climbed in by your window.”

Father Tom kon niet praten. Hij legde alleen zijn grote hand op haar hoofd.

Father Tom couldn’t speak. He just put his big hand on her head.

“Mijn raam,” zei meneer Doyle ten slotte. “Ik heb het in november met mijn stok opengedaan, omdat jij het vroeg. Daarna deed ik het snel dicht, want je had haast. Dertig jaar, en ik heb niet gekeken.” Hij keek naar mij. “Dus het ligt ook aan mij, juf Novak. En een beetje aan u.”

“My window,” said Mr Doyle at last. “I opened it with my pole, in November, because you asked me. Then I closed it fast, because you were in a hurry. Thirty years, and I didn’t check it.” He looked at me. “So it’s on me too, Miss Novak. And on you, a little.”

Toen stak hij zijn hand uit en ik gaf hem zijn sleutel terug.

Then he held out his hand, and I gave him back his key.

“Ik maak de zaal nog een keer schoon en ik kijk naar de verwarming,” zei hij. “Voor de kinderen. Ik vergeef het u nog niet, juf Novak.”

“I’ll clean the hall again, and look at the heating,” he said. “For the children. I don’t forgive you yet, Miss Novak.”

Dat was eerlijk. Ik ging er niet tegenin.

That was fair. I didn’t argue.

Daarna belde ik agent Shah, en hij sloot de aangifte, en hij ging niet naar Marco’s werkplaats. Toen ging ik zelf naar het ziekenhuis en stond bij het bureau van de zuster tot ze opkeek.

After that I phoned PC Shah, and he closed the report, and he didn’t go to Marco’s workshop. Then I went to the hospital myself and stood at the ward sister’s desk until she looked up.

Ik gaf haar een briefje van Kofi Mensah, bed acht, langzaam met potlood geschreven. Laat de kinderen alstublieft komen. Het is de enige kerst die mijn dochter mij kan geven.

I gave her a note from Kofi Mensah, bed eight, written slowly in pencil. Please let the children come. It is the only Christmas my daughter can give me.

De zuster las het twee keer. “Uw journalist heeft mij drie keer gebeld,” zei ze. “Dat veranderde niets. Dit wel.” Ze pakte een formulier. “Veertig kinderen op mijn afdeling, ‘s avonds. Wiens naam moet hier komen? Die van de school?”

The sister read it twice. “Your journalist phoned me three times,” she said. “That didn’t change anything. This does.” She took out a form. “Forty children on my ward at night. Whose name goes here? The school’s?”

“Nee. De school heeft vanochtend nee gezegd. Een spel van de parochie ‘s avonds is geen schoolreisje.”

“No. The school said no this morning. A parish play at night is not a school trip.”

“Van wie dan?”

“Then whose?”

Ik schreef mijn eigen naam. Eén kind op het ijs, en het was mijn naam, en misschien mijn baan.

I wrote my own name. One child on the ice, and it was my name, and maybe my job.